บทที่ 674

ดวงตาอันงดงามของเมเดลีนเหลือบขึ้นเล็กน้อยในขณะที่ชำเลืองมองเฟลิซิตี้ซึ่งกำลังยิ้มอย่างภูมิใจ “คุณวอล์คเกอร์ สินะคะ? ฉันก็พูดแบบนี้ตลอดแหละค่ะ ถ้าคุณไม่ชอบวิธีที่ฉันพูด คุณก็เลือกที่จะไม่ต้องฟังฉันได้นี่คะ อีกอย่างคุณบอกเองว่าฉันเป็นภรรยาเก่าของเจเรมี่ ดังนั้น ถ้าฉันเป็นภรรยาเก่าของเขา ทำไมฉันต้องพูดดีกับแม่ผัวเก่าด้วยล่ะคะ?”

“...”

เฟลิซิตี้คาดไม่ถึงว่าเมเดลีนจะกล้าต่อปากต่อคำถึงขนาดนี้ เธอเงียบไปชั่วครู่และทำได้เพียงมองหน้าเมเดลีนด้วยสีหน้าที่บ่งบอกความรู้สึกหมดหนทางจะต่อกรและเจ็บปวด

คาเลนไม่ต้องการอับอายต่อหน้าเฟลิซิตี้ เธอจึงยกมือขึ้นหวังจะตบสั่งสอนเมเดลีน

อย่างไรก็ตาม ตอนที่เธอง้างมือขึ้นหวังจะตบ เจเรมี่พลันพูดขึ้น “คุณพยายามจะทำอะไรกันแน่?”

เฟลิซิตี้คิดว่าเมเดลีนกำลังจะถูกตบ และคาดไม่ถึงว่าเจเรมี่จะปรากฏตัวออกมากระทันหันแบบนี้ “คุณมอนต์โกเมอรี มาที่นี่เพื่อพบผมเหรอ?” เขาเอ่ยถามเมเดลีน

เมเดลีนมองหน้าเขา “ใช่ค่ะ”

ดูเหมือนว่าเจเรมี่จะชะงักได้ชั่วครู่ก่อนที่จะพูดขึ้นอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ถ้าผมจำไม่ผิด คุณบอกว่าพวกเราจะไม่เจอหน้ากันอีกแล้วนี่ครับ คุณมอนต์โกเมอรี”

“ถ้าฉันจำไม่ผิดนะคะ คุณวิทแมน ดูเหมือนคุณจะพูดว่าฉันจะเป็นคนเดียวที่อยู่ในใจของคุณไปตลอดกาลนี่คะ”

“...”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเจเรมี่ก็เปลี่ยนไปทันที เขาจำทุกคำพูดตอนที่เมเดลีนเดินออกไปได้ในทันที

‘หรือว่าตอนนั้นลินนี่จะยังยืนอยู่ตรงนั้น?

‘เธอได้ยินในสิ่งที่ฉันพูดเหรอ?’

เมื่อมองสลับไปมาระหว่างเมเดลีนกับเจเรมี่ ทั้งคาเลนและเฟลิซิตี้ต่างงุนงงและไม่พอใจอย่างมาก

“เจเรมี่ ฉันชวนเอวาและแดนไปรับประทานอาหารเย็นค่ำนี้ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัยเกลนเดล ฉันจะรอคุณอยู่ที่นั่นถึงตอนสี่ทุ่มนะคะ”

เมื่อเมเดลีนเห็นว่าเจเรมี่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ เธอจึงทิ้งระเบิดลูกใหญ่และหันหลังเดินออกไปก่อนที่เขาจะให้คำตอบ

คาเลนรีบห้ามลูกชายทันที “เจเรมี่ ลูกห้ามไปนะ! ลูกตัดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับมันแล้ว อีกอย่าง เฟลิซิตี้ต้องหึงลูกมากแน่ ๆ ถ้าลูกไป”

“หึง? ทำไมหมอต้องหึงคนไข้ด้วยล่ะครับ?” เจเรมี่ยิ้มก่อนจะขึ้นไปชั้นบน

คืนนั้น เมเดลีนและเอวาดื่มกันอยู่ในร้านอาหารเล็ก ๆ ใกล้กับมหาวิทยาลัยเกลนเดลอีกครั้ง

แดเนียลนั่งมองหน้าเอวาอยู่ด้านข้าง

ดูเหมือนว่าเธอจำสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่เมาแอ๋วันนั้นไม่ได้เลย

อย่างไรก็ตาม เขายังจำเรื่องเหล่านั้นได้ดี ทุกคืนก่อนเข้านอน เขาอดนึกถึงจูบและคำสารภาพนั้นของเธอไม่ได้