บทที่ 677

เจเรมี่รู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินเสียงเรียกของเมเดลีนดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงบีบแตรรถ

คำพูดที่เขารู้สึกดีเมื่อได้ยินจากปากของเธอทำให้ความขมขื่นภายในจิตใจได้รับรู้ความหวานชื่นอีกครั้ง

เจเรมี่รู้สึกดีใจและหันไปตามเสียงเรียกนั้น

ตอนที่หันกลับไป เขาสัมผัสได้ถึงแรงลมที่มาจากรถซึ่งตรงมาหาเขาด้วยความเร็วสูง

ความรู้สึกที่บอกว่าจะเกิดอะไรบางอย่างที่เลวร้ายที่สุดเป็นเหมือนกระแสไฟฟ้าไหลไปทั่วร่างกายของเขา และทันใดนั้น เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบกอดร่างกายเขาไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว

เมเดลีนกระโดดเข้ามาคว้าตัวและเหวี่ยงเจเรมี่ไปตรงข้างทางด้วยกำลังทั้งหมดที่เธอมีในขณะที่กอดเขาไว้แน่น

“ลินนี่” เจเรมี่รตกตะลึงและกอดแขนเอาไว้แน่น

วินาทีต่อมา รถบรรทุกคันใหญ่ขับผ่านร่างพวกเขาไป

อากาศที่ลอยขึ้นมาจากใต้ท้องรถบรรทุกหนาแน่นและร้อนเป็นอย่างมาก แต่เมเดลีนกลับมีเหงื่ออันเย็นเชียบอยู่เต็มมือ

เมื่อเธอได้ยินเสียงคำรามเข้ามาในหู นั่นหมายความว่าเธอคว้าตัวเขาเอาไว้ได้ทันเวลา หลังจากที่มีแสงวาบเข้าดวงตาเธอ เธอจึงลืมตาขึ้น

เมเดลีนเห็นว่ามีช่องว่างขนาดใหญ่ใต้รถบรรทุกคันนั้น แต่เธอคาดไม่ถึงว่าพวกเขาทั้งสองจะสามารถลอดผ่านไปได้อย่างปลอดภัยในขณะที่นอนอยู่บนพื้นถนน

คนขับรถรีบจอดรถและวิ่งลงมาดูพวกเขาทั้งสองคนนั้นที่หลบรถจนพ้นออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เมื่อเห็นว่าเมเดลีนกับเจเรมี่ไม่เป็นอะไร เขาจึงรีบขึ้นรถเหยียบคันเร่งเต็มแรง และหนีไปเพราะกลัวว่าจะต้องรับผิดชอบค่าเสียหาย

สายฝนในฤดูใบไม้ร่วงยังคงลงเม็ดอย่างต่อเนื่องและเม็ดฝนยังคงตกเปาะแปะไปทั่ว

รอบตัวพวกเขาเงียบงันราวกับว่าไม่มีเสียงใดเกิดขึ้น มีเพียงแค่เสียงหัวใจสองดวงที่เต้นอย่างไม่เป็นจังหวะเท่านั้นที่พวกเขาได้ยิน

เมเดลีนนอนอยู่บนอกของเจเรมี่อยู่นาน โดยที่ปล่อยให้หัวใจทั้งสองดวงเต้นไปแบบนั้น เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปจนกระทั่งเขายังมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าเธอและกระซิบ “ลินนี่”

น้ำเสียงของเขาไหลผ่านโสตประสาทเธอราวกับมีอำนาจแม่เหล็กที่อบอุ่นดึงดูดอยู่ น้ำเสียงของเขาฟังดูนุ่มนวลและอ่อนโยน

เมเดลีนพลันลุกขึ้น และภายใต้แสงสลัวของหลอดไฟข้างถนน เธอเห็นมือของเจเรมี่เลือดออก

เขาได้รับบาดเจ็บ

เมเดลีนจึงรีบโบกรถจากข้างทาง เธอช่วยพยุงเจเรมี่ขึ้นและพวกเขาทั้งสองรีบไปยังโรงพยาบาลด้วยกัน