บทที่ 687

อีวอนเองก็หมุนตัวหันกลับไปมอง เธอตกใจมากที่เห็นพรรคพวกของเธอผลักเมเดลีนเข้ามาในห้อง

“เมเดลีน?” คาเลนคิดว่าเธอกำลังเห็นภาพลวงตา แต่ผู้หญิงตรงหน้าเธอคือเมเดลีนจริง ๆ

“นั่นเธอเองเหรอ?” เมเดลีนไม่ได้ดูแปลกใจเกินไปที่เห็นว่าคนนั้นคืออีวอน “ก่อนหน้านี้เธอก็เป็นคนส่งผู้ชายชื่อ แทนเนอร์ ลองค์ ให้มาลักพาตัวลูกสาวฉันใช่ไหม?”

อีวอนตกใจเพราะไม่คิดว่าเธอจะรู้ความจริงเบื้องหลังเหตุการณ์นั้น จากนั้นเธอก็เหยียดริมฝีปากและหัวเราะคิกคัก

“ใช่ ฉันเอง แล้วไงเหรอ? เธอยังจับฉันไม่ได้เลย”

เธอเดินไปหาเมเดลีน “แต่ฉันไม่เคยคิดเลยนะ ว่าเธอจะเสี่ยงชีวิตเพื่อมาช่วยนางนั่นน่ะ”

เมเดลีนมองไปที่คาเลน ซึ่งอยู่ที่มุมหนึ่งด้วยสภาพถูกมัดมืออย่างน่าอัปยศ

ดวงตาที่งดงามของเธอมองดูคาเลนอย่างดูถูก เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เพื่อหล่อนงั้นเหรอ? เธอคิดว่ามันคุ้มที่จะเสี่ยงชีวิตของฉันเพื่อช่วยหล่อนไหมล่ะ?”

“คุ้มเหรอ? นี่มันหมายความว่ายังไง เมเดลีน?!” คาเลนตะโกน

การแสดงออกของเมเดลีนนั้นดูสง่างามและเคร่งขรึม “หมายความว่าฉันไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร แม้ว่าคุณจะตายก็ตาม”

“แล้ว... แล้วเธอมาที่นี่คืออะไร?!”

“คุณคิดว่าฉันอยากมาจริง ๆ เหรอ? คุณปู่เป็นคนอ้อนวอนฉัน ฉันจึงทำได้เพียงตกลงเอาเงินค่าไถ่มาให้ ตอนแรกฉันคิดว่าจะกลับไปหลังจากมอบเงินให้แล้ว แต่พวกเขาลากฉันขึ้นรถมา ถ้าฉันรู้ว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่ตกลงทำตามคำขอของคุณปู่ตั้งแต่แรกหรอกนะ ไม่ว่าคุณจะตายหรือมีชีวิตอยู่ฉันก็ไม่ได้กังวลเลย” เมเดลีนตะโกนออกมาในขณะที่เธอมองดูคาเลนด้วยความเหยียดหยาม

“นี่ธอ… เธอ...” คาเลนพูดไม่ออก

อีวอนที่เห็นเหตุการณ์ก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน

“ก็อย่างที่บอก เป็นไปได้ยังไงที่เธอจะเสี่ยงชีวิตเพื่อป้าของฉัน?”

เธอชายตามองเมเดลีนตั้งแต่หัวจรดเท้าและในที่สุดก็จ้องไปที่ใบหน้าของเมเดลีน ขณะที่ดวงตาสีแดงก่ำของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความหึงหวง