บทที่ 698

“เมเดลีน แกมันสาระเลวเกินจะเหลืออด!” เมเรดิธกำหมัดแน่น และพยายามคุมความโกรธแค้นในตัวเธอที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า เปลวไฟในดวงตาของเธอลุกโชนสว่างไสว เธออยากจะเผาเมเดลีนให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

เจเรมี่ดึงเมเดลีนเข้าไปในลิฟต์ ตอนนี้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นในที่แคบ ๆ นี้

“ลินนี่ ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณจะมา” ราวกับว่าเจเรมี่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นและไม่แปลกใจกับการปรากฏตัวของเมเดลีน

เมเดลีนเข้าใจสิ่งต่าง ๆ หลังได้ฟังเขาพูด “คุณรู้ว่าฉันกำลังตามคุณอยู่ ดังนั้นคุณจึงตั้งใจเปิดประตูทิ้งไว้ให้ฉันใช่ไหม?”

เจเรมี่พยักหน้า “ผมแค่อยากจะดูว่าเฟลิซิตี้พยายามจะทำอะไร”

“แล้วตอนนี้คุณเห็นหรือยังล่ะ? เธอชอบคุณและยังเสนอตัวให้คุณด้วยนะ”

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นเขาก็อมยิ้มแล้วมองไปที่เมเดลีน เขาสัมผัสได้ถึงความหึงหวงในประโยคนั้น

เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอหนึ่งก้าว “ลินนี่ คุณเป็นห่วงผม”

เมเดลีนเยาะเย้ยและเมินเฉยเมื่อเขาพูดอย่างนั้น “เจเรมี่ คุณกำลังคิดไปเองเหมือนกับเฟลิซิตี้อยู่นะ ฉันไม่ได้เป็นห่วงคุณ”

หลังจากที่เธอพูดจบ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก เมเดลีนเดินออกจากลิฟต์ไปโดยไม่หันหลังกลับมา

เจเรมี่ไล่ตามเธอไปจนถึงที่จอดรถ “ลินนี่ ลินนี่!”

เขายังคงเรียกชื่อเธอทั้ง ๆ ที่เธอไม่สนใจเขาเลย น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนขณะที่เขาเดินตามเธอด้วยความอดทน

เขากำลังเจอกับเหตุการณ์ที่เมเดลีนเคยเจอ ต้องใช้ความอดทนและระมัดระวังเป็นอย่างมาก

สิ่งที่เขากำลังเจออยู่ตอนนี้ เทียบได้เท่ากับสิ่งที่เธอเคยเจอมาไหม?

มันไม่มีอะไรเทียบกันได้เลย

เมื่อเขาเห็นเมเดลีนเข้าไปในรถ เขาก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งฝั่งที่นั่งผู้โดยสารอย่างรวดเร็ว