บทที่ 756

“เชิญครับ คุณควินน์” บอดี้การ์ดเปิดประตู ดูเหมือนว่าถึงเธอจะไม่เต็มใจอย่างไร พวกเขาก็จะไม่ยอมปล่อยเธอไป

ขณะที่เธอถูกบังคับให้ขึ้นรถ เมเดลีนก็พบว่าเจเรมี่รออยู่ที่ประตูโรงแรมด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นและดอกยิปโซ

เขามาถึงหลังจากเธอสามนาที

พวกเขาจะได้พบกันถ้าเธอไม่ถูกบังคับให้เข้าไปในรถ

เฟลิซิตี้จ้องมองเจเรมี่เช่นกัน “ช่างน่าเสียดาย ดูเหมือนว่าพวกคุณคงจะไม่ได้กลับมาคบกันแล้วล่ะ”

เมเดลีนรู้สึกเย็นยะเยือก

เฟลิซิตี้รู้เกี่ยวกับการเดิมพันที่เธอทำกับเจเรมี่เมื่อสักครู่นี้

เฟลิซิตี้ยิ้มให้กับท่าทางตกใจของเมเดลีน “ดูเหมือนเธอจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเฟลิเป้เลย เอวลีน”

"เธอหมายถึงอะไร?"

“ฮึ” เฟลิซิตี้เย้ยหยัน สายตาของเธอแข็งกร้าว “เดี๋ยวก็รู้เอง”

จากนั้นรถก็ขับออกไป

เมื่อมองไปที่เจเรมี่ซึ่งยืนอยู่ข้างประตูโรงแรม เมเดลีนก็รู้สึกใจหาย

เธอต้องการจะลดกระจกหน้าต่างลงเพื่อเรียกเขา แต่หน้าต่างถูกล็อค เธอต้องการโทรหาเขา แต่บอดี้การ์ดกลับเอาโทรศัพท์ของเธอไปแล้ว

เธอมองไปทางที่เจเรมี่ยืน ขณะที่ระยะห่างระหว่างพวกเขาเพิ่มขึ้นจนเขาหายไปจากสายตาของเธอ

เจเรมี่รออย่างอดทนเป็นเวลาหลายนาทีด้วยดอกยิปโซในมือของเขา และเวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่าจนกระทั่งค่อย ๆ เกินเวลาที่ตกลงกันไว้

ความเบิกบานค่อยๆ หายไปจากดวงตาของเขาในขณะที่หัวใจของเขาเย็นชา

“นี่คือจุดจบของเราจริง ๆ เหรอ ลินนี่?” เขาไม่อยากที่จะยอมให้มันจบแบบนี้ ไม่มีทางที่เขาจะไม่ได้ถูกกำหนดมาให้คู่กับผู้หญิงที่ประสบความเป็นความตายในชีวิตด้วยกันกับเขาหลายต่อหลายครั้ง

แต่เวลาบอกเขาว่าพวกเขาไม่ได้ถูกกำหนดมาเพื่อกันและกัน