บทที่ 758

"หลีกไป!" น้ำเสียงของเมเดลีนเย็นชาและแหลมคม

เฟลิซิตี้ตะลึงกับรัศมีความโกรธของเมเดลีนไปสองวินาที และเมื่อถึงเวลาที่เธอดึงสติกลับเข้าสู่ความเป็นจริง เธอก็รีบไปรั้งเมเดลีนไว้

“หยุดตรงนั้น เอวลีน...”

เมเดลีนดึงแขนของเธอกลับพลางขัดขืนเฟลิซิตี้ เธอจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา “ฉันเตือนเธอแล้วว่า อย่ามาขวางทางฉัน”

“...”

ด้วยความตะลึงงันในรัศมีความโกรธของเมเดลีน และพร้อมกับที่อีกมือหนึ่งเหวี่ยงมือของเธอออกไป เฟลิซิตี้ ก็เดินโซเซก่อนจะล้มลงกับพื้น

เมเดลีนไม่สนใจเฟลิซิตี้และวิ่งไปที่ประตู เมื่อเปิดประตูเข้าไปเธอพบว่ามีรถสีดำรุ่นลิมิเต็ดจอดอยู่ด้านหน้า

เฟลิเป้ลงจากรถ สีหน้าของเขาอ่อนโยนและนุ่มนวล ทว่าดวงตาของเขาไม่สัมผัสถึงความนุ่มนวลที่เคยเป็นอีกต่อไป

“คุณไม่จำเป็นต้องไปที่เกิดเหตุ มันสายเกินไปแล้ว” เขาเดินไปหาเมเดลีน “เจเรมี่ตายไปแล้ว”

หัวใจของเมเดลีนรู้สึกเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และดวงตาของเธอก็แดงก่ำขณะที่เธอเยาะเย้ยเบา ๆ “คุณดีใจ ใช่ไหม? เฟลิเป้ วิทแมน เขาเป็นหลานชายของคุณนะ!”

“เขาอาจจะเป็นหลานชายของผม แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้” เฟลิเป้ตอบอย่างใจเย็น

เมเดลีนกำหมัดแน่น “คุณฆ่าลิเลียน แล้วทำให้การตายของเจเรมี่ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ ตาสว่างได้แล้วเฟลิเป้ ขอสัญญาไว้ตรงนี้เลยนะ ว่าฉันจะเปิดเผยความจริงการตายของเจเรมี่และลิเลียนให้ได้!”

เธอข่มความเศร้าลงและเดินไปรอบ ๆ เฟลิเป้

“อย่าลืมนะเอวลีน ผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณไว้”

“ฉันยืนอยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าคุณอยากเอาชีวิตของฉันคืนไปก็ทำเลย”

เมเดลีนยืนนิ่งอย่างไม่เกรงกลัวต่อดวงตาที่เปล่งประกายของเฟลิเป้อย่างช้า ๆ

“คุณมีปืนไม่ใช่เหรอ? คุณยิงฉันตอนนี้เลยก็ได้และชีวิตที่คุณช่วยไว้ก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม”