บทที่ 765

มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?

เจเรมี่จะกอดเมเดลีนได้อย่างไร?

เขาหลุดพ้นจากการสะกดจิตแล้วเหรอ? นั่นเป็นไปไม่ได้!

เมเรดิธตะโกนอย่างกระวนกระวายใจ “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ เจเรมี่? ทำไมคุณถึงกอดผู้หญิงคนนี้? คุณเข้าใจผิดคิดว่าเป็นฉันอีกแล้วเหรอ?”

เจเรมี่กลับออกมาความเป็นจริงและหันไปมองเมเดลีน สองวินาทีต่อมา เขาก็ปล่อยเธอ

เมเรดิธรีบวิ่งไปดึงเจเรมี่ออกมาทันที ขณะที่เธอจ้องมองเมเดลีนด้วยความเกลียดชัง “โปรดระวังพฤติกรรมของคุณด้วย คุณมอนต์โกเมอรีหยุดพยายามเกลี้ยกล่อมคู่หมั้นของฉัน คุณเป็นตัวปลอม แม้ว่าคุณจะทำศัลยกรรมให้ดูเหมือนฉัน แต่เจเรมี่จะไม่ตกหลุมรักคุณหรอก!”

เมื่อเธอได้สติขึ้นมา เมเดลีนก็ยิ้มให้เธออย่างสง่างาม “คุณกำลังกล่าวหาว่าฉันทำศัลยกรรม? ว่าฉันเปลี่ยนลุคเพื่อเลียนแบบคุณ เพื่อจะได้เกลี้ยกล่อมเจเรมี่ใช่ไหม?”

“ในที่สุดคุณก็ยอมรับมันแล้ว คุณมอนต์โกเมอรี” เมเรดิธโต้กลับ

เมเดลีนยังคงไม่สะทกสะท้าน “ถ้าคุณมั่นใจมาก คุณวอล์คเกอร์ แล้วเราจะทำแบบนี้ได้ยังไง เราดูคล้ายกันเกินไป พวกเราคนหนึ่งเคยทำศัลยกรรมมาอย่างแน่นอน มาสาบานกันไหมล่ะ ขอให้ยัยตัวแสบที่ทำตัวเหมือนคนรักและพยายามเกลี้ยกล่อมเจเรมี่ จะต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกทำให้เสียโฉมและอวัยวะของเธอล้มเหลว ก่อนที่จะเสียชีวิตอย่างน่าสยดสยองและน่าสมเพชเอาไหมล่ะ”

“...”

เมเรดิธไม่คิดว่าแมเดลีนจะตอบกลับเธอแบบนั้น ถึงกระนั้น ไม่มีทางที่เธอจะเต็มใจสาบานและสาปแช่งตัวเอง

“นี่อะไร? คุณกลัวเหรอ คุณวอล์คเกอร์?”

“ฮึ ฉันเนี่ยนะกลัว? ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันจึงไม่มีอะไรต้องกลัว เฉพาะของปลอมอย่างคุณ ถึงได้คิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณ”

ด้วยข้อแก้ตัวดังกล่าว เฟลิซิตี้จึงหันไปมองเจเรมี่ รัศมีของเธอเปลี่ยนไปเป็นลูกแกะตัวน้อยที่ไร้พิษสงทันที “กลับไปที่ที่นั่งของเรากันเถอะเจเรมี่ ฉันกลัวมากเมื่อไม่มีคุณอยู่ที่นั่น”

เจเรมี่พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองเมเดลีน

“อย่าลืมคำที่ฉันบอกคุณ เจเรมี่” เมเดลีนเตือนเขาอีกครั้ง