บทที่ 771

ขณะที่เจเรมี่กำลังเดินขึ้นไปในชั้นบนเพื่อที่จะเข้าไปในห้องนอน เขาก็ได้ยินเสียงของเมเดลีนเรียกขอความช่วยเหลือ

หัวใจของเขาเต้นเร็วราวกับจะหลุดออกมา ในขณะที่เขารีบวิ่งลงบันไดไปยังชั้นล่าง

เมื่อเขาวิ่งไปถึง ก็เห็นเมเดลีนกำลังเดินเข้าไปในรถ

"เกิดอะไรขึ้น?" เจเรมี่เดินเข้าไปถาม

“เปล่า ไม่มีอะไร” หญิงสาวตอบจากในรถ “เมื่อกี้ฉันนึกว่าเห็นหนูน่ะ ก็เลยตกใจ เจเรมี่ ฉันกลับบ้านก่อนนะ”

หลังจากพูดจบเธอก็ขับรถออกไป

เจเรมี่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่าคือเรื่องอะไร

เมื่อเขาหันหลังเพื่อที่จะเดินเข้าไปในบ้าน เขาก็ก้มหน้าลง ทำให้เห็นกระดุมบางอย่างหล่นอยู่บนพื้น

เขาหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ ๆ กระดุมเคลือบสีทองนี้เป็นกระดุมบนเสื้อโค้ทของเมเดลีน ที่เธอสวมเอาไว้ แต่มันหลุดออกมาได้ยังไงกัน?

เมเรดิธที่กำลังขับรถของเมเดลีน เธอเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าเคร่งขรึม และเหลือบมองกระจกหลัง

เมเดลีนกำลังหมดสติและเธอก็นอนอยู่บนเบาะข้างหลัง

เมเรดิธถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ยาสลบยังคงทำงานอยู่

แม้ว่าเมเดลีนจะพยายามดิ้นรนขนาดไหน แต่เธอก็ไม่สามารถต้านทานฤทธิ์ของยาได้

เมเรดิธไม่อยากพลาดอีกคร้ัง เธอรู้ว่าพวกอันธพาลมักจะชอบคุยคนเดียวจนเกินไป ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจลงมือด้วยตัวเอง โดยอาศัยประโยชน์จากการที่เจเรมี่อยู่ในสภาวะถูกสะกดจิตและเฟลิเป้ไม่ได้อยู่ในเกลนเดล เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการจัดการกับเมเดลีน!

ในเขตชานเมืองช่วงฤดูหนาว พระจันทร์เต็มดวง ลมหนาวพัดผ่านใบไม้

เมเรดิธหยุดรถ เมื่อสังเกตเห็นว่าเมเดลีนกำลังจะตื่นขึ้น เธอจึงรีบเดินออกจากรถและลากเมเดลีนที่กำลังมึนงงออกมาด้วย

"ออกมา!" เธอดึงเมเดลีนอย่างรุนแรง

เมเดลีนรู้สึกหนักหัวในขณะที่ตาของเธอพร่ามัวและไม่สามารถโฟกัสอะไรได้