บทที่ 777

เมเดลีนไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่เธอเป็นคนที่เริ่มจูบผู้ชายคนนี้ก่อน

แต่เธอห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้เลย

เหมือนกันกับเจเรมี่

แม้ว่าเสียงภายในใจจะโต้แย้งอยู่ตลอดว่าเขาไม่รู้จักหรือรักผู้หญิงคนนี้ แต่ร่างกายของเขากลับต้องการอยู่ใกล้เธอ เขาต้องการครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ

ไฟในห้องดับลง เหลือเพียงแสงจันทร์พร่ามัวที่สาดส่องเข้ามา

หิมะที่ตกอยู่นอกหน้าต่างทำให้อากาศเย็นยะเยือก แต่หัวใจของเมเดลีนและเจเรมี่กลับร้อนแรง

ท่าทีที่อ่อนโยนของเขาในตอนนี้ ได้เตือนเธอถึงพฤติกรรมป่าเถื่อนของเขาในเวลานั้น

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยหวงแหนเธอมากถึงขนาดนี้

เจเรมี่กำลังจูบเมเดลีน แต่จู่ ๆ เขาก็รับรู้ได้ถึงรสเค็มของน้ำที่ไหลออกมาจากหางตาของเธอ

"คุณเป็นอะไร?" เสียงทุ้มต่ำของเขาเล็ดลอดเข้ามาในหูของเธอ

เมเดลีนลืมตาขึ้น สบสายตาเข้ากับแววตาแสนอ่อนโยนของชายคนนั้นในความมืด

“เจเรมี่ คุณต้องรีบหายนะ”

เจเรมี่ถึงกับอึ้ง เขาเลิกคิ้วและจูบหน้าผากของเมเดลีนเบา ๆ "ครับ"

เขาสัญญาและกระชับแขนที่รั้งเธอไว้

เมเดลีนขยับเข้าใกล้กับเขาในอ้อมแขนและไม่ขัดขืนอีกต่อไป

การอยู่ในอ้อมกอดของเขาในตอนนี้ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมาก

เจเรมี่อยากที่จะสานต่อสิ่งที่เขาเคยทำกับเมเดลีนต่อไป แต่เมื่อเห็นคนที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขากำลังง่วงงุน เขาทำได้เพียงยับยั้งชั่งใจและกอดเธอไว้ เพื่อให้เธอหลับไป...

ในอีกด้านหนึ่ง เฟลิเป้เดินทางกลับบ้านพักไปด้วยอารมณ์โมโห เขาสั่งให้คนของเขาไปตามหาเมเรดิธที่ตอนนี้ไม่สามารถติดต่อได้

เขาทนไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้นในงานแต่งงานก่อนหน้านี้

เคธี่ยืนอยู่ที่ทางเข้าของห้องทำงาน เธอลังเลที่จะเข้าไปเมื่อเห็นเฟลิเป้กำลังอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

เธอสัมผัสหน้าท้องส่วนล่างของเธอโดยไม่รู้ตัว และนึกถึงตอนที่เฟลิเป้ผลักเธอ จนทำให้ท้องของเธอกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะและเสียลูกไป

ตอนนี้เขากำลังโกรธ ถ้าเธอเข้าไป มันเหมือนกันว่าเธอเข้าไปหาเรื่องตายรึเปล่า?