บทที่ 802

แค่เพียงคำพูดสั้น ๆ นั้นก็ได้ตัดผ่านหัวใจของเมเดลีนราวกับคมดาบที่มองไม่เห็น

เธอมองตามเจเรมี่ที่หันหลังจากไปโดยไม่ลังเล และไม่แม้แต่จะปรายหางตาของเขามาที่เธอเลยสักนิด

'เจเรมี่ นี่คุณเชื่อทุกคำโกหกที่เย็นชานั่นของฉันจริง ๆ งั้นเหรอ'

“เหมือนว่าเขาไม่ได้รักคุณมากเท่าที่ผมคาดคิดไว้นะ” เฟลิเป้พูดด้วยรอยยิ้มนุ่มนวล “ผมมีธุระที่ต้องคุยกับลูกค้าคนสำคัญ คุณหาอะไรรองท้องก่อนได้เลย เดี๋ยวผมกลับมา”

จากนั้นเฟลิเป้ก็ได้ออกไปทันที ปล่อยให้เธอยืนงงอยู่กับที่ทั้งอย่างนั้น

เธอเดินไปยังโต๊ะจัดเลี้ยงซึ่งมีเครื่องดื่มวางเรียงรายอยู่มากมาย ก่อนจะหยิบไวน์แดงขึ้นมาหนึ่งแก้ว และเริ่มดื่มอีกครั้ง

ถึงอย่างนั้น เธอไม่สามารถรู้สึกถึงรสหวานของไวน์ชั้นเลิศได้ มีเพียงความขมเท่านั้นที่เธอรับรู้ไปถึงขั้วหัวใจ

“เอวลีน มอนต์โกเมอรี ไม่ใช่เหรอ?”

“เธอเป็นผู้หญิงของคนไหนกันแน่? เธอเพิ่งแต่งงานกับเจเรมี่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเองไม่ใช่เหรอ? แล้ววันนี้ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ในฐานะผู้หญิงของเฟลิเป้ อาของเจเรมี่ได้ล่ะ?”

“ครอบครัวคนรวยมีแต่เรื่องยุ่งเหยิง ฉันยังได้ยินมาอีกนะว่าเจเรมี่และเฟลิเป้ตัดขาดความสัมพันธ์ฉันอาหลานกันเพื่อมาแย่งเธอ ตอนนี้พวกเขาดูเป็นมิตรแค่ภายนอกก็เท่านั้นแหละ แต่ในใจทั้งคู่หมางเมินกันจะตาย”

“ชิ ให้ตายสิ ความงามคือหายนยะที่แท้จริง ว่าก็ว่าเถอะผู้หญิงน่ะยิ่งสวยเท่าไหร่ ก็ยิ่งใจร้ายเท่านั้น!”

“ใช่ แล้วดูเธอสิ ดูเหมือนจิ้งจอกก็ไม่ปาน”

หลังจากได้ยินเสียงซุบซิบว่าร้ายทั้งหมดนั้นแล้ว

เมเดลีนอดไม่ได้ที่จะหันหน้าไปพร้อมกับแก้วไวน์มือด้วยท่วงท่าที่คงไว้ซึ่งความสง่างาม ก่อนจะเผชิญหน้ากับพวกผู้หญิงที่กำลังมองและดูถูกเธอต่าง ๆ นานา

“ฉันเข้าใจความหมายที่พวกเธอกำลังจะสื่อนะ ถ้าจะชมว่าฉันสวยแค่ไหนก็บอกมาตรง ๆ เลยก็ได้ ไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมไปอ้อมมาให้น่ารำคาญเลย ทุกคนก็รู้ดีอยู่แล้วว่าใบหน้าของนางพญาจิ้งจอกสวยงามแค่ไหน”

“...”

“...”

ผู้หญิงสองสามคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับอับอายเมื่อได้ยินเสียงเธอ พวกเธอพากันบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย ขณะที่เดินจากไป

เมเดลีนไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอโกรธผู้หญิงพวกนั้นหรือเป็นเพราะอะไรกันแน่ ที่จู่ ๆ หน้าอกเธอก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา

เธอตัดสินใจยกไวน์อีกแก้วขึ้นมาดื่มเพื่อบรรเทาอาการแน่นหน้าอก แต่ท้องของเธอกลับรู้สึกอึดอัดมากขึ้นแทน