บทที่ 812

“ว่าไงนะ? เธอกำลังท้องอยู่งั้นเหรอ?” คาเลนมองเมเดลีนอย่างประหลาดใจในขณะที่สายตาของเธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นดูถูก “ว้าว คุณหนูแห่งมอนต์โกเมอรี เธอนี่ น่าเหลือเชื่อจริง ๆ ฉันละสงสัยจริง ๆ ว่าหากลูกของเธอเกิดมาฉันจะเรียกเด็กคนนั้นว่ายังไงดี”

“คุณจะเรียกอะไรก็ไม่สำคัญ เพราะฉันเป็นแม่ฉันจะสอนลูกของฉันเอง มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ” เมเดลีนตอบกลับอย่างสงบ

คาเลนหัวเราะเยาะเย้ย “เอวลีน เธอนี่มัน...”

“กินข้าวเถอะ” เจเรมี่ตัดจบบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนที่จะมองเมเดลีน “อาเอวลีนตอนนี้คุณกำลังตั้งครรภ์ ดูแลสุขภาพของตัวคุณเองด้วย” เขาพูดแล้ววางซี่โครงชิ้นหนึ่งลงบนจานของเธอ “ผมจำได้ว่าคุณเคยชอบกินมัน”

“ขอบคุณมากนะคะ คุณวิทแมน แต่พอดีว่าฉันไม่ชอบมันอีกแล้ว คุณควรตักให้คู่หมั้นของคุณ ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องของฉัน”

เมเดลีนยังคงไว้ซึ่งความนิ่งเฉยต่อเขาอย่างถึงที่สุดและไม่แตะต้องอาหารที่เขาตักให้ เธอเพียงหันไปยิ้มให้เฟลิเป้

เมื่อผู้อาวุโส​วิทแมนเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า คิ้วของเขาก็ขมวดแน่นขึ้นไปอีก

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว เฟลิเป้ขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ที่นอกประตูในขณะที่เจเรมี่และอีเวตต์นั่งอยู่บนโซฟาพลิกดูนิตยสารงานแต่งงาน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคุยเรื่องแต่งงานกัน

เมเดลีนไม่ต้องการเห็นเจเรมี่พลอดรักกับผู้หญิงคนอื่น ดังนั้นในตอนที่คุณปู่วิทแมนบอกให้เธอไปที่ห้องหนังสือกับเขา เธอจึงรีบขึ้นไปชั้นบนทันที

ห้องหนังสือ

ผู้อาวุโสวิทแมนสวมแว่นตาอ่านหนังสือ หยิบรูปถ่ายบนโต๊ะ และถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเสียใจ

“ผ่านไปหลายปี ฉันยังคิดว่าเจเรมี่กับเธอจะจบลงอย่างแฮปปี้แบบเมื่อก่อน ฉันไม่รู้เลยว่าเธอทั้งคู่จะยังต้องแยกจากกันหลังจากช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้”

เมเดลีนรับรู้ได้ว่าหัวใจของเธอกำลังถูกทิ่มแทง เธอเดินเข้าไปใกล้และเห็นภาพเหล่านั้น

“คนในภาพนี้คือคุณปู่เลนใช่ไหมคะ?” เมเดลีนจำปู่เลนที่อยู่ในภาพได้

ผู้อาวุโสวิทแมนพยักหน้า “ตอนนั้นฉันพาเจเรมี่ไปเที่ยวเอพริล ฮิลล์ และได้เจอกับสหายเก่าแก่ของฉันที่นั่น ตอนนั้นเขาดูแลเด็กผู้หญิงคนหนึ่งและเด็กผู้หญิงในรูปคนนั้นก็คือเธอ นี่คือรูปที่เราถ่ายในตอนนั้น ในตอนนั้นเราไม่ได้สังเกตว่ามีเธอกับเจเรมี่อยู่ในรูปถ่ายด้วยเหมือนกัน”

เมเดลีนมองดูตัวเองและเจเรมี่ที่อยู่ในรูป เมื่อมองย้อนกลับไปแล้ว เวลาช่างผ่านไปเร็วมากจริง ๆ แต่ในตอนนี้...