บทที่ 814

ฝนตกที่ลงมาจากท้องฟ้านอกหน้าต่างนั่นเป็นเพียงละอองเล็กน้อย แต่สำหรับเขาแล้วราวกับว่ามันตกลงมาอย่างหนักหน่วง

“ตอนที่ฉันเดินขึ้นมาที่นี่ ฉันเห็นว่าเธอดูไม่ค่อยจะสู้ดีขณะที่รีบวิ่งออกจากห้องไป มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ?” อีเวตต์เดินเข้ามาในห้องหนังสือช้า เธอดูเป็นกังวลและเดินเข้าไปหาเจเรมี่ที่ไม่ได้พูดกับเธอแม้แต่คำเดียว “คุณไม่เป็นอะไรนะ?”

“เธอพูดว่าเธอเกลียดผมจนถึงขั้นอยากให้ผมตายไปซะให้พ้น ๆ” เจเรมี่เลื่อนลูกตาแดงก่ำของตัวเองขึ้นไปข้างบน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความเศร้าโศกมากมายในขณะที่เขาพูดออกมา “เธอกำลังตั้งท้องลูกของเฟลิเป้ ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้รักผมแล้วจริง ๆ”

“หรือบางทีเธออาจจะมีปัญหาที่ทำให้ไม่สามารถพูดออกมาได้” อีเวตต์ปลอบเขา

“ปัญหายากลำบากแบบไหนกันที่ทำให้เธอเต็มใจสั่งให้คนจำนวนมากมาฆ่าผม?” เจเรมี่เผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา ก่อนที่เขาจะหันหน้ามาเอ่ยเพิ่มเติมว่า “ในวันนั้นที่ประเทศเอฟ ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของคุณ ผมคงตายไปแล้วจริง ๆ”

“ไม่เลย ฉันช่วยตัวเองในขณะที่ช่วยคุณไปด้วยต่างหาก" อีเวตต์ยิ้มออกมา “พวกเขาอาจจะกำลังกลับกันแล้ว คุณอยากจะไปดูเธอก่อนที่เธอจะจากไปไหม?”

“ผมจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร? เธอไม่อยากแม้แต่ปรายสายตาของตัวเองมามองผมด้วยซ้ำ” เจเรมี่หัวเราะเยาะอย่างสมเพชตัวเอง “คุณควรไป คุณเองต่างหากที่ต้องการจะเจอเขา”

ไร้คำพูดใด ๆ โต้กลับ อีเวตต์จ้องเจเรมี่ตอบก่อนจะลงไปข้างล่าง

เมื่อเธอเห็นว่าเมเดลีนและเฟลิเป้กำลังจะกลับกันแล้ว อีเวตต์ก็รีบเดินเข้าไปหาพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “เจเรมี่เมามากและกำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง ฉันขออนุญาตทำหน้าที่แทนเขามาส่งคุณทั้งสองคนค่ะ”

เมเดลีนที่หันหน้าออกไปแล้ว แต่เธอรีบหันหลังกลับมามองอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงของอีเวตต์

เป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกว่าใบหน้านี้ช่างคุ้นเคยมาก แต่เธอไม่สามารถนึกออกว่าเป็นของใคร

เฟลิเป้มองดูอีเวตต์อย่างเลื่อนลอย

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาเอามือของตัวเองไปจับเอวเมเดลีนไว้แล้วพากันหันหลังเดินจากไปแทน

อีเวตต์มองดูเงาสูงตระหง่านที่เดินจากไปแล้วเหยียดยิ้มขึ้นมาเงียบ ๆ คนเดียว

‘คุณพูดถูกเฟลิเป้ เราเคยรู้จักกันมาก่อน’

‘นี่แสดงว่าคุณยังสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยจากใบหน้านี้ของฉัน แบบนี้ฉันควรจะขอบคุณดีไหมที่ฉันยังอยู่ในความทรงจำของคุณอยู่?’

…