บทที่ 847

เมเดลีนเบือนหน้าหนีและแสดงให้เจเรมี่เห็นถึงด้านที่เย็นชาของเธอ

“เฟลิเป้จะกลับมาในเร็ว ๆ นี้ ถ้าคุณไม่ออกไปตอนนี้ งั้นคุณก็คงหมดโอกาสแล้ว” เมเดลีนเตือนเขาอย่างเยือกเย็น

“คุณห่วงผมด้วยเหรอ? ภรรยาเก่าของผมห่วงผมด้วย?” เสียงของเจเรมี่ถูกผสมกับนัยของความขบขัน อย่างไรก็ตาม มันเต็มไปด้วยการเสียดสีด้วยเช่นกัน

นิ้วที่อบอุ่นของเขาบีบไปที่คางของเมเดลีน บังคับให้เธอจ้องหน้าเขา

เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดในหัวใจในตอนที่เขาเห็นดวงตาที่แดงและเต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ

“เอวลีน ผมเป็นผู้ชายที่เลือดเย็นและไร้หัวใจในหัวใจของคุณจริง ๆ ใช่ไหม? คุณขอให้ผมเชื่อคุณ แต่คุณเคยเชื่อผมบ้างไหม?”

หลังจากที่เขาพูดเช่นนั้น เมเดลีนก็รู้สึกใจสั่น

ในตอนนี้ พวกเขาได้ยินเสียงของรถที่ชั้นล่าง เฟลิเป้กลับมาแล้ว

เจเรมี่เดินไปที่หน้าต่างและสังเกตดู อย่างไรก็ตาม เขาไม่ตื่นตระหนกเลย “ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นในตอนนี้ ผมจะอยู่ที่นี่”

“เจเรมี่ คุณเป็นบ้ารึไง?”

“ใช่ ผมบ้า ผมได้สูญเสียเหตุผลทั้งหมดไปแล้วในตอนที่คุณบอกกับผมว่าคุณไม่รักผม”

“...” เมเดลีนอยากจะร้องไห้และหัวเราะในตอนที่เธอได้ยินสิ่งที่เขาพูด “ถ้าคุณรักฉันมาก ๆ จริง ๆ คุณคงจะไม่ฆ่าลูกของฉันอย่างโหดร้ายหรอก!”

หลังจากที่เจเรมี่ได้ยินสิ่งที่เมเดลีนกล่าวและมองดูท่าทีที่เจ็บปวดของเธอ เขาก็ทนเรื่องนี้ไม่ได้อีกต่อไป

ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเมเดลีนไม่รู้ว่าหลังจากที่เธอถูกอุ้มขึ้นโต๊ะผ่าตัด เจเรมี่ก็เริ่มเสียใจกับการตัดสินใจของเขาในตอนที่เธอสลบไป

เขาจึงพุ่งเข้าไปในห้องผ่าตัดและพาเธอออกไปในขณะที่เธอหมดสติ

เขาไม่รู้ว่ามันถูกหรือผิดที่เขาทำแบบนั้น แต่เขารู้ว่าถ้าเขาไม่หยุดกระบวนการนั้น เขาคงจะเสียใจไปตลอดชีวิต

เขาไม่สามารถรับมือกับผมที่ตามมาของการสูญเสียเธอได้อีกแล้ว

อีกแง่หนึ่ง เขาไม่อยากทำให้เธอร้องไห้

อย่างไรก็ตาม มันเป็นหลักฐานว่าเมเดลีนเสียใจมากที่เธอไม่รู้ว่าตัวเองสบายดี เธอไม่รู้ด้วยว่าเด็กคนนั้นยังคงเติบโตในท้องของเธอ

ทว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ที่เมเดลีนจะไม่รู้เรื่องนี้ไปตลอดกาล