บทที่ 857

เมเดลีนจับมือของเจเรมี่และวางมันลงไปที่ท้องของเธอ “คุณมีความสุขกับคำตอบนี้ไหม?”

เจเรมี่อึ้ง สมองของเขาไม่สามารถรับรู้ได้ถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม เขาค่อย ๆ เริ่มเข้าใจในสิ่งที่เมเดลีนอยากจะพูด

มือของเขาลูบบนหน้าท้องที่ป่องออกเล็กน้อยนั้นอย่างนุ่มนวล และเขารู้สึกได้ถึงความสุขที่พรั่งพรูอยู่ในอกของเขาอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน

‘ลูกของผม’

‘ลูกของผมกับลินนี่’

เจเรมี่รู้สึกผิดที่เขาไม่เคยชื่นชมหรือดูแลเธอในตอนที่เธอท้องก่อนหน้านี้

เขาไม่เคยสัมผัสท้องของเธอก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาคิดถึงเรื่องอาการของเธอ เขาก็รู้สึกปวดใจอีกครั้ง

เขาคงจะเลือกเมเดลีนอย่างไม่ลังเลถ้าเขาต้องเลือกระหว่างเธอและเด็ก

เจเรมี่ตัดสินใจที่จะบอกกับเมเดลีนเรื่องอาการของเธอในตอนที่เขาได้ยินเธอพูดว่า “เจเรมี่ ตอนที่ฉันตั้งท้องแจ็คและลิลลี่ คุณไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ฉัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม คุณต้องรับผิดชอบเด็กคนนี้ในฐานะพ่อ ดังนั้น เชื่อฉันและกลับไปที่เกลนเดลเถอะ”

เจเรมี่ขมวดคิ้วและคิดถึงลิเลียน

เขายังไม่ได้หาทางแก้แค้นให้กับลิเลียนเลย ดังนั้น เขาจะกลับไปแบบนี้ไม่ได้

เมเดลีนถามด้วยความกังวลเมื่อเธอเห็นเขากำลังทำตัวหดหู่มาก “เจเรมี่ คุณได้ยินฉันไหม? คุณพูดว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันเสียใจอีกต่อไปแล้วใช่ไหม? ถ้างั้น คุณก็ควรจะเชื่อฟังฉัน”

“ผมได้ยิน” เจเรมี่พยักหน้าขณะที่เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ลินนี่ ผมจะเชื่อฟังคุณ”

เมเดลีนถอนหายใจอย่างโล่งใจ เมื่อเธอเห็นแววตาที่สิ้นหวังของเจเรมี่ เธอก็รู้ว่าเขาไม่เต็มใจที่จะกลับไป เธอสัมผัสใบหน้าของเขาและจูบที่มุมปากของเขา

เจเรมี่อึ้ง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างร่าเริง

เมเดลีนยิ้มให้เขาพร้อมด้วยลักยิ้มที่ปรากฏขึ้นที่ด้านข้างของใบหน้า รอยยิ้มที่สดใจของเธอเบ่งบานในแววตาของเจเรมี่