บทที่ 86

มาเดลีนไอออกมาโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เธอรีบเอื้อมมือไปดึงกระดาษทิชชู่ออกเพื่อซับเลือด เธอแทบคลั่ง เพราะเธอเองไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงอาเจียนเป็นเลือด ถึงอย่างนั้น เธอไม่ต้องการให้เจเรมี่เห็นสิ่งนี้

“มาเดลีน! ฉันไม่สนว่าเธอจะไม่อยากกินมันแค่ไหน แต่ทำไมเธอถึงทำให้อาหารของฉันมัวหมองเช่นนี้”

คุณหญิงวิทแมนไม่ทันได้สังเกตว่ามีเลือดปนในแกงมาเดลีนที่อาเจียนออกมา เธอชี้ไปที่มาเดลีนและกรีดร้องด้วยความโกรธ

“บอกฉันก่อนที่เธอจะมาที่นี่ในครั้งต่อไปเพื่อที่ฉันจะได้ไม่โผล่มาที่นี่! ฉันไม่อยากเจอเธออีกแม้แต่ครั้งเดียว!”

“อย่าโกรธไปเลยนะคะ คุณหญิงวิทแมน” เมเรดิธวิ่งเข้่าไปอย่างรวดเร็วเพื่อปลอบประโลมเธอ เเต่แล้ว หล่อนไม่ลืมที่จะมองกลับไปที่มาเดลีนก่อนจะส่งยิ้มเยาะให้เธอ

หล่อนเห็นอย่างชัดเจนว่ามาเดลีนกำลังกระอักเลือด

หล่อนรู้ดีว่ามาเดลีนไม่สามารถผ่าตัดเนื้องอกของเธอในการรักษาได้ อายุขัยของเธอจะสั้นลงถ้าเธอกินอาหารที่ทำให้เกิดอาการดังกล่าวในตอนนี้

ถ้ามาเดลีนเสียชีวิต โอกาสที่คนอย่างหล่อนจะได้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก็จะมาถึง

“เธอพยายามที่จะผลักไสผมออกไปจากชีวิตใช่ไหม?” เจเรมี่คำรามอย่างโกรธเกรี้ยวข้างๆเธอ

มาเดลีนทนความเจ็บปวดจากการเผาไหม้ที่ท้องของเธอและปิดปากของเธอ รสชาติของเลือดในลำคอของเธอไม่ได้หายไป เธอกลัวว่าเธอจะกระอักเลือดมากขึ้นถ้าเธออ้าปาก

“เจเรมี่ อย่าโกรธไป แมดดี้ไม่ได้ตั้งใจทำแบบนี้” น้ำเสียงของเฟลิเป้สงบและเขาเป็นห่วงมาเดลีน “เธอเป็นอะไหม?”

มาเดลีนรู้สึกน้ำตาคลอเบ้า บทสรุปในวันนี้ คนที่เป็นห่วงเธอมากที่สุดคือคนที่เธอรู้จักเมื่อสองสามวันก่อน

เธอกลั้นน้ำตาและส่ายหัว

“ฉันสบายดี…” เธอบีบคำเหล่านั้นออกมาผ่านฟันที่ขบกัน

คำตอบของเธอยิ่งทำให้เจเรมี่เพิ่มความโกรธขึ้น “เธอเล่นบทคนตายตอนที่ผมคุยกับเธอ แต่พอคนอื่นถามเธอแทบรอไม่ไหวที่จะตอบเขา มาเดลีน เธอมันน่าเหลือเชื่อจริงๆ!”

เขาดึงมาเดลีนด้วยความโกรธ ในขณะนี้ เสียงของผู้อาวุโสดังมาจากชั้นบน

“ทำไมเสียงดังเอะอะโวยวายกัน?”

ตาของผู้อาวุโสหรี่เล็กน้อย เขาดูเหมือนเพิ่งตื่นจากการงีบหลับ