บทที่ 877

ฟาเบียนและคนของเขาที่เหลือต่างก็ออกไป

ก่อนที่จะเดินออกไป ฟาเบียนหันไปหาเมเดลีน “ตะโกนถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือนะครับ ที่รัก ผมจะอยู่ข้างนอก”

เมเดลีนรับข้อเสนอ “งั้น ฉันรบกวนคุณเฝ้าเจเรมี่ให้ฉันที”

“อื้ม” ฟาเบียนยักไหล่และออกไป

ห้องขนาดใหญ่นั่นตกอยู่ในความเงียบสงัด

เมเดลีนเดินอย่างมั่นคงไปยังเมเรดิธ เมื่อเธอมายืนอยู่ต่อหน้าของเมเรดิธ เธอก้มหน้ามองไปที่ผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนั้นจากด้านบนเหมือนกับตนเองเป็นราชินี

“เธอมีแผนชั่วร้ายอะไรอีก เมเรดิธ? เข้ามาหาฉันพร้อมกับแผนพวกนั้นตอนนี้เลยสิ อย่าเสียเวลามากไปกว่านี้เลย”

“ฮื่ม แน่นอนว่า แกคงอยากจะจบเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด แต่แย่หน่อยนะ ฉันจะไม่ปล่อยให้แกทำแน่”

เมเรดิธยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากของเธอขณะที่จ้องไปที่เมเดลีนอย่างมุ่งร้าย “ฉันรู้ว่าฉันจะไม่มีโอกาสทำให้เจเรมี่รักฉันได้อีก แต่ฉันจะบอกกับแกไว้เลยว่าฉันจะไม่ปล่อยให้พวกแกสองคนอยู่อย่างมีความสุขตลอดไปเหมือนกัน”

เมเรดิธเย้ยหยันอย่างชั่วร้าย “ฉันได้ซ่อนลูกสาวของแกไว้ในที่ที่จะไม่มีใครหาเจอ ไม่ต้องห่วง ฉันวางอาหารไว้ที่นั่นแล้ว แต่บางทีฉันก็ควรจะบอกเธอว่าหนึ่งในอาหารพวกนั้นถูกเจือด้วยยาเบื่อหนู”

“ถ้ายัยเด็กนั่นโชคดี เธอจะอยู่ได้มากที่สุดอีกสองวัน แต่ถ้าไม่ ฉันคิดว่าแกจะต้องเจอเธอบนสวรรค์แทน”

เมเรดิธหัวเราะก๊าก เธออยากจะเห็นเมเดลีนดิ้น กลายเป็นคนที่คลุ้มคลั่งและหวาดกลัว อย่างไรก็ตาม ท่าทีที่สงบของเมเดลีนไม่ได้สะทกสะท้านกับสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย

รอยยิ้มของเมเรดิธแข็งทื่อ หมดความอดทนในตอนนี้ทันทีที่เมเดลีนไม่ตอบสนองในแบบที่เธอคิดไว้ “แกบ้าไปแล้วเหรอ เอวลีน? หรือแกบ้าเพราะความกลัวไปแล้ว? แกไม่อยากรู้ว่าลูกสาวของแกอยู่ที่ไหนแล้วเหรอ?”

“แน่นอนว่าฉันอยากรู้ แต่ เธอจะบอกฉันไหมล่ะ?” เมเดลีนสวนกลับ รอยยิ้มที่มั่นใจกำลังทำให้ใบหน้าที่เย็นชาของเธอสง่างาม “เธอร่วมมือกับเฟลิเป้มาสักพักแล้วหนิ ใช่ไหม เมเรดิธ? งั้นฉันก็มั่นใจว่าเธอคงรู้ถึงอิทธพลของสเตเจี่ยน จอห์นสัน ในเมืองเอฟด้วยใช่ไหม ฮื้ม?”

“แล้วไงล่ะ?” เมเรดิธจ้องและโวยวายใส่เมเดลีน

“เพราะงั้น ฉันจะสามารถหาลูกสาวของฉันเจอในเร็ว ๆ นี้ไงล่ะ”