บทที่ 90

เจเรมี่พูดขณะที่เขานั่งลง เมเรดิธดึงทักท้วงเขาอย่างเห็นได้ชัด

“เจเรมี่ ฉันไม่คิดว่านี่เป็นความคิดที่ดี แมดดี้ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด”

มาเดลีนอยากจะขว้างแก้วน้ำผลไม้ของเธอใส่หน้าของเมเรดิธ เธออยากถามหล่อนว่าใครกันแน่ที่ควรไม่พอใจกับเรื่องนี้?

ท่ามกลางความเงียบ มาเดลีนได้ยินเจเรมี่พูดอย่างใจเย็น “เธอเป็นใครถึงปฏิเสธเราได้?”

ฮิฮิ

ใช่ เธอเป็นใคร?

เธอไม่เคยเป็นอะไรกับเขามาตลอด

เมื่อเมเรดิธเห็นว่ามาเดลีนไม่กล้าพูดอะไรหล่อนก็ยินดีอย่างยิ่ง

หล่อนวางกระเป๋าเงินลงแล้วนั่งลงข้างๆมาเดลีน หล่อนคิดไม่ถึงว่าเจเรมี่จะนั่งลงข้างๆมาเดลีนเสียก่อน

เมเรดิธถึงกับผงะ ในทางกลับกัน มาเดลีนรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ด้วยปฎิกริยาของพวกเขา ไม่มีอะไรผิดปกติกับเจเรมี่ที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ

แม้จะรู้สึกไม่มีความสุขกับเรื่องนี้ แต่เมเรดิธก็ไม่กล้าเอะอะมากนัก ดังนั้น หล่อนจึงทำได้แค่นั่งลงข้างๆเฟลิเป้

หลังจากที่เธอนั่งลง เมเรดิธรู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นข้อได้เปรียบที่ดี ที่จริงแล้ว เฟลิเป้ก็หล่อเหลาและเขายังมีท่าทางที่สง่างาม

อาหารของเจเรมี่มาถึงในพริบตา อาหารเหล่านั้นทั้งหมดเป็นอาหารจานโปรดของเมเรดิธ เมื่อ มาเดลีนเห็นอาหารพวกนั้น เธอก็เกิดอาการบื่ออาหารขึ้นมาทันที

เธอรู้ดีว่าควรทำเช่นไรเธอบอกตัวเองว่าอย่าสนใจเรื่องนี้ แต่หัวใจที่เปราะบางของเธอยังคงเปื้อนเลือดและฟกช้ำ

ในขณะนี้ เจเรมี่วางอาหารจานเผ็ดไว้ตรงหน้ามาเดลีน ราวกับว่าเขาจงใจจะแกล้งเธอ “ผมสั่งมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ”

"... " มาเดลีนเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน

เจเรมี่ยิ้มเยาะ “เธอไม่ชอบอาหารรสเผ็ดเหรอ? โดยเฉพาะทาโก้กับซอนพริก”