บทที่ 950

“ฉันจะบอกคุณเรื่องนี้ด้วยก็ได้ว่า ภาพบันทึกนี้ฉันขอมาจากพนักงานในร้านก่อนที่มันจะตกอยู่ในมือของคุณ ฉันคงจะไม่เอามันออกมา หากไม่ใช่ว่าเพราะพวกคุณกล่าวหาฉัน”

“นาโอมิ คุณเป็นคนเริ่มเรื่องนี้ คุณรนหาที่เอง”

“เอวลีน แก…” นาโอมิหน้าแดงด้วยความโกรธ ไม่สามารถระงับโทสะที่พล่านวนข้างในได้ นาโอมิยกมือขึ้นจะตบเมเดลีน

แต่ขณะที่เธอเงื้อมือขึ้นสูง พ่อของไรอันก็ตบหน้าของเธอก่อน

“เธอเป็นผู้หญิงที่โคตรไร้ยางอาย เธอลงมือก่ออาชญากรรมลงไปแล้วยังตีหน้าไร้เดียงสา เธอหลอกให้พวกเรากล่าวหาคนบริสุทธิ์ ฉันจะบอกอะไรให้ว่า ฉันจะยกเลิกงานแต่งงานระหว่างเธอและไรอัน ตระกูลโจนส์ไม่มีทางรับผู้หญิงอย่างเธอเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของเรา!”

พ่อแม่ของไรอันโกรธจัดขณะที่พวกเขาประกาศเช่นนั้นต่อสาธารณชน พวกเขาจากไปด้วยความรู้สึกโกรธเกรี้ยว

คาเลนหยุดพวกเขาไว้แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึม “พวกคุณคิดจะไปทั้งอย่างนี้เลยหรือไง? คุณติดค้างคำขอโทษลูกสะใภ้ฉันอยู่นะ”

พ่อและแม่ของไรอันรู้ว่าพวกตนทำผิดต่อเมเดลีน ใบหน้าของพวกเขาขึ้นสีแดงจัดแล้วขอโทษเมเดลีน

จากนั้นพวกเขาจึงจากไปทั้งยังลากไรอันกลับไปด้วยกัน

ไรอันได้แต่มองเมเดลีนอย่างขอโทษก่อนจากไป

นาโอมิรีบวิ่งไล่ตามพวกเขาไปท่ามกลางคนมากมายที่กำลังถ่ายรูปเธอ เธอใช้ฝ่ามือปิดใบหน้าอย่างกระวนกระวาย

ท่ามกลางฝูงชนยังคงมีบางคนพูดคุยกันขณะที่บางคนก็กล่าวขอโทษเมเดลีน

คาเลนโบกมือพลางขวางผู้คนไว้ตรงทางเดินก่อนจะปิดประตู

ในห้องผู้ป่วยมีเพียงคาเลนและเมเดลีน ขณะนั้นคาเลนรู้สึกค่อนข้างกระสับกระส่าย

เธอแสดงออกเหมือนเคร่งขรึมและไม่ใส่ใจขณะที่วางกระติกซุปซึ่งต้มเองกับมือลง “ฉันขอตัวก่อนนะ ฉันยังต้องไปทำธุระที่อื่นอีก”

คาเลนไม่กล้าสบตาเมเดลีนขณะเดินไปที่ประตู

เมเดลีนมองแผ่นหลังของคาเลนพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “ขอบคุณค่ะ คุณแม่”