บทที่ 953

เจเรมี่กำลังจะออกแรงมากขึ้น แต่หลังจากที่เขาได้ยินคำพูดของเมเดลีน มือของเขาก็คลายออก

เขาจ้องมองสายตาที่ขุ่นมัวของเธอแล้วก็ตกลงไปในภวังค์ความคิดในที่สุด

ในตอนนั้น น้ำตาของเมเดลีนก็ร่วงลงบนหลังมือของเขา อุณหภูมิของน้ำตาเธอแทรกผ่านผิวของเขา เดินทางตรงไปสู่ก้นบึ้งของหัวใจเขา ความรู้สึกอบอุ่นนั้นทำให้เขาได้สติและกลับสู่ความเป็นจริง

“เลิกทำกับผมเหมือนผมเป็นสามีที่ตายไปแล้วของคุณสักที” เจเรมี่กล่าวอย่างเยือกเย็นขณะที่เขาคลายมือออก

“แค่ก แค่ก” เมเดลีนสำลักและหอบหลังจากที่ถูกปล่อย

แรงบีบบนคอของเธอก่อนหน้านี้เจ็บจริง ๆ แต่มันก็ไม่เท่าไหร่เมื่อเทียบกับความผิดหวังที่เธอรู้สึกได้จากสายตาที่เยือกเย็นและไร้หัวใจของเขา

แม้ว่าเธอจะผ่านอะไรมามากมาย แต่เมเดลีนก็ยังคงไร้ความกลัว “คนที่คุณห่วงมากที่สุดในตอนนี้คือ ลาน่า ใช่ไหม? ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกของฉัน ฉันจะทำให้แน่ใจว่าหล่อนจะต้องชดใช้ด้วยราคาเดียวกัน!”

เจเรมี่มองสายตาที่เฉียบคมของเมเดลีนด้วยท่าทีที่ไม่เห็นด้วยและหัวเราะเบา ๆ “ด้วยตัวของเธอเองงั้นเหรอ?”

สายตาของเขาเปล่งประกายไปด้วยความดูถูก

เมเดลีนมองตอบกลับไปอย่างเคร่งขรึม “กล้าก็ลองดู”

เธอโพล่งคำพูดเหล่านั้นออกมา หันหลัง และเดินออกไปจากตรงนั้น

เจเรมี่กระชากเมเดลีนกลับสู่อ้อมแขนของเขาด้วยลมหายใจที่กลืนกินเธอ “คุณคิดว่าจะไปจากที่นี่ได้หลังจากที่โผล่มางั้นเหรอ?”

“แล้วไงล่ะ? คุณคิดจะจัดการฉันด้วยรึไง?” เมเดลีนไม่กลัวเขาเลยแม้แต่น้อย

เธอคิดว่าเจเรมี่จะคิดไม่ดี อย่างไรก็ตาม เขายกมือขึ้นและจับไปที่แก้มของเธออย่างอ่อนโยน “ผมต้องการให้คุณทำอย่างหนึ่ง ถ้าคุณทำได้ ผมจะปล่อยคุณไป”

เขากำลังพูดด้วยน้ำเสียงที่กดขี่ อีกทั้งสายตาของเขาก็จริงจังเกี่ยวกับสิ่งที่เขาพูด

เมเดลีนเหลือบมองเขาอย่างเยือกเย็น “ช่วยคุณ ก็หมายความว่าช่วยลาน่า ยัยบ้านั่น เพื่อทำเรื่องชั่ว ๆ บางอย่าง… ฉันไม่มีทางทำเรื่องพวกนั้นแน่”

“หึ” เจเรมี่ขำ “คุณคิดว่าผมวางแผนให้คุณทำอะไรงั้นเหรอ?”

เขาลดเสียงลงและเอาปากไปใกล้หูของเธอ “คุณเป็นนักปรุงน้ำหอมไม่ใช่เหรอ? ผมอยากให้คุณช่วยผมสร้างน้ำมันหอมระเหย”