บทที่ 955

เขายืนอยู่ด้านหลังเธอในขณะที่จับมือของเธอไว้กับที่ กักขังเธอได้อย่างประสบความสำเร็จ

เมเดลีนตะลึงเล็กน้อยไปชั่วครู่ เมื่อเธอได้สติกลับมาเพื่อสู้กลับ เธอก็พบว่าชายคนนั้นกำลังจำกัดการเคลื่อนไหวของเธอ

เธอเอาชนะแรงของเขาไม่ได้

เธอไม่เข้าใจพฤติกรรมของเจเรมี่ เขาไม่ได้อยู่กับลาน่าอย่างนั้นเหรอ?

ทำไมเขาถึงยังทำเรื่องพวกนี้กับเธอล่ะ?

ถ้าลาน่ายังเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังพฤติกรรมแปลก ๆ ของเจเรมี่ ถ้าอย่างนั้นทุกอย่างก็คงสมเหตุสมผล

อย่างไรก็ตาม เมื่อเมเดลีนคิดถึงเรื่องนี้

เธอก็ยิ่งรู้สึกถูกผลักไส

เธอกัดปากของเจเรมี่ แล้วทำให้ชายคนนั้นยิ่งโกรธ ทันใดนั้น เขาก็อุ้มเธอขึ้นและโยนเธอลงบนเตียง

“อย่าพยายามหนีล่ะ ก่อนที่คุณจะทำสิ่งที่ผมอยากให้คุณทำ คุณก็ทำได้แค่อยู่ที่นี่เท่านั้น ได้ยินไหม?”

เมเดลีนกำหมัด และในที่สุด เธอก็ทำได้แค่คลายมันโดยไม่มีทางเลือก “ฉันอยากโทรหาสักสายหนึ่ง ฉันอยากรู้ว่าลูกชายของฉันเป็นยังไงบ้าง”

“ผมจะให้โอกาสให้คุณรู้ว่าลูกชายของคุณเป็นยังไง แต่คุณต้องเชื่อฟังผม”

มีความสงบในแววตาของเมเดลีน เธอยอมและตอบตกลงว่า “โอเค ฉันสัญญา”

เจเรมี่พอใจหลังจากที่เขาได้คำตอบนี้

ภายใต้การจับตาดูของเขา เมเดลีนโทรหาเอโลอิสเพื่อถามเธอถึงลูกชายคนเล็ก หลังจากที่รู้ว่าเขาไม่เป็นไรแล้ว เธอก็รู้สึกโล่งใจ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเอโลอิสถามเธอว่าอยู่ที่ไหน เธอก็บอกว่าเธอจำเป็นต้องจัดการบางอย่างและขอให้พวกเขาดูแลลูกก่อนที่จะวางสาย

เจเรมี่แย่งโทรศัพท์ไปและพูดอย่างเย็นชาว่า “ผมจะบอกคุณว่าผมอยากให้คุณทำอะไรในวันพรุ่งนี้ คืนนี้คุณต้องนอนที่นี่”

“ฉันไม่อยากนอนบนเตียงที่คุณกับผู้หญิงคนอื่นนอนด้วยกัน”