บทที่ 995

เมเดลีนพูดออกมาด้วยความสงบ แต่คำพูดของเธอเปรียบเหมือนภูเขาน้ำแข็งที่ทับถมอยู่ในใจของเจเรมี่

เขามองไปที่แผ่นหลังของเมเดลีนและฝืนทนกับความเจ็บปวดแล้วเดินตามเธอไปยังประตู

เขาเห็นไรอันเปิดประตูให้เธอ จากนั้นเธอก็ยิ้มและเข้าไปข้างในก่อนจะจากไปพร้อมกัน

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน สายตาของเจเรมี่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง

'ลินนี่ พวกเราไม่ได้ถูกลิขิตให้มาคู่กันใช่ไหม?

‘ถ้าเป็นเช่นนั้น เหตุใดพระเจ้าจึงปล่อยให้เราพบกันอีกครั้งหลังจากผ่านไปหลายปีล่ะ?

‘ทำไมเขาถึงปล่อยให้เรารักกันและทำลายกัน?

'บางทีสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำให้คุณได้ ก็คงเป็นสิ่งนี้'

เขาก้มศีรษะลงเพื่อมองดูแหวนที่นิ้วนางของตัวเอง ขณะที่ความเย็นยะเยือกปรากฏอยู่ภายในแววตาของเขา

…

ภายในรถ

เมเดลีนมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดอะไร

เธอมองไปยังนิ้วที่ปราศจากแหวนของเธอและแตะมันเบา ๆ

เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดง ไรอันสังเกตเห็นว่าเมเดลีนดูซึมไปเล็กน้อย ด้วยเหตุนี้เขาจึงถามเบา ๆ ด้วยความกังวลว่า “มีอะไรหรือเปล่าครับ คุณนายวิทแมน”

"คุณโจนส์ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร คุณเรียกฉันว่าเอวลีนหรือมิสมอนต์โกเมอรี่ก็ได้นะคะ”

ไรอันครุ่นคิดอยู่สองสามวินาทีก่อนที่เขาจะยิ้มและพยักหน้า “เอวลีน”

เมเดลีนพยักหน้าและเอ่ย “จริง ๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่วันนี้ฉันได้พบกับลาน่าอีกครั้ง”

ดวงตาสีเทาของไรอันสั่นไหว จากนั้นเขาก็เหยียบคันเร่ง “ลาน่าสร้างปัญหาให้คุณอีกแล้วเหรอครับ?”