บทที่ 1

"คุณเป็นพ่อที่แย่ที่สุดในโลกเลย! หนูเกลียดพ่อ!"

"เป็นเพราะพ่อนั่นแหละที่ทำให้โต้วโต่วถูกเรียกว่านังเด็กไม่มีพ่อ แถมพ่อยังทำให้แม่ถูกพวกมันทุบตีอยู่ทุกวัน มีเลือดออกตั้งเยอะเลยด้วย"

"พวกมันบอกว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป แม่จะต้องตาย โต้วโต่วไม่เอานะ! โต้วโต่วไม่อยากไร้พ่อขาดแม่อีกแล้ว..."

"พ่อบ้า โต้วโต่วกลัวมาก ๆ เลย! มาช่วยแม่ของหนูทีเถอะ ได้โปรด..."

กองบัญชาการอสูรรัตติกาล ณ เกาะร้างนอกประเทศ

หลี่ชิงเฟิงมองดูจดหมายที่อยู่ในมือ มันเป็นจดหมายที่ส่งมาจากต้าเซี่ย ลายมือบนจดหมายเห็นได้ชัดว่าเป็นเด็กเขียนมา เพราะตัวอักษรขยุกขยิกและบางคำยังแทนที่ด้วยตัวอักษรพินอิน[1]

หลังจากเห็นจดหมายฉบับนี้ หลี่ชิงเฟิงก็ใจสั่นระรัว!

"เย่เซียว! เย่เซียว!"

หลี่ชิงเฟิงลุกพรวดแล้วตะโกนไปทางประตูสองครั้ง เงาร่างสายหนึ่งวูบผ่านประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว!

"พี่ใหญ่ ผมมาแล้ว" เย่เซียวพูดเสียงเบา

หลี่ชิงเฟิงกำจดหมายเอาไว้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "จดหมายฉบับนี้เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ? ฉะ... ฉันมีลูกสาว?"

เย่เซียวผงกศีรษะ "ลูกน้องของผมเพิ่งจะส่งคนมายืนยันว่าเธอเป็นลูกสาวของพี่จริง ๆ เธอชื่อว่าหลี่โต้วโต่วและปีนี้ก็อายุได้ห้าขวบแล้ว"

ห้าขวบ...

เรื่องเมื่อตอนนั้นผ่านมาหกปีแล้วไม่ใช่เหรอ?

เมื่อหกปีก่อนเขาเจอเซี่ยเซียนอินภรรยาของเขา ความสัมพันธ์ของพวกเขาคืบหน้าไปอย่างรวดเร็วและกำลังจะแต่งงานกัน!

แต่ก่อนวันแต่งงาน เขาก็ถูกตระกูลเซี่ยใส่ความจนต้องติดคุก

เขาสิ้นหวังไปแล้วแท้ ๆ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะมีลูกสาวขึ้นมาจริง ๆ!

"เร็วเข้า! ฉันอยากกลับไปที่ต้าเซี่ยเดี๋ยวนี้เลย!"

หลี่ชิงเฟิงสาวเท้าเดินสุดกำลังไปตลอดทาง! สิ่งที่นึกออกคือเรื่องลูกสาวของตัวเอง! ตัวอักษรขยุกขยิกพวกนั้น...

พ่อบ้า! เจ็บชะมัด! หนูทนต่อไปอีกไม่ไหวแล้วนะ!

หลี่ชิงเฟิงดวงตาแดงก่ำ "โต้วโต่ว รอพ่อก่อน! อีกไม่นานพ่อจะกลับไปแล้ว!"

ในฐานที่เป็นองค์กรขนาดใหญ่ที่สุดในโลก กองบัญชาการอสูรรัตติกาลจึงมีผู้ทรงอิทธิพลอยู่มากมายที่สามารถครองประเทศใดในโลกก็ได้ทั้งนั้น!

ทำให้การขึ้นเครื่องในไม่กี่นาทีไม่เป็นปัญหาเลย!

เมื่อหลี่ชิงเฟิงเดินออกมาจากประตูกองบัญชาการ เฮลิคอปเตอร์ลำเลียงก็จอดอยู่ตรงนั้นแล้ว ทว่าเขากลับไม่ได้หยุดฝีเท้าลงสักนิด คนร่างสูงทั้งสองคนกับเย่เซียวพุ่งเข้าไปในเฮลิคอปเตอร์!

"เร่งเครื่องเต็มสูบไปเลย!"

หลี่ชิงเฟิงที่อยู่บนเครื่องเอาแต่อ่านจดหมายที่โต้วโต่วเขียนถึงเขา เห็นได้ชัดจากตัวอักษรเลยว่าเธอจะต้องเป็นเด็กหญิงที่น่ารักมากแน่ ๆ

ทว่ายามนี้แต่ละตัวอักษรกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทั้งยังอับจนหนทาง!

ด้วยสติปัญญาของโต้วโต่ว เธอควรจะตายไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นหนทางสุดท้าย เธอจะเขียนจดหมายมาด้วยตัวเองทำไมเล่า?

เด็กคนนี้ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดสิ้นหวังแบบไหนกันจึงทำให้เด็กคนนี้กอดกุมความหวังเอาไว้ มิหนำซ้ำยังบอกว่าเธอเกลียดเขาอีกต่างหาก ทว่าในขณะเดียวกันก็ขอร้องให้เขาช่วยแม่กับตัวเธอด้วย?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลี่ชิงเฟิงก็ดวงตาแดงก่ำ! เจตนาร้ายทั่วร่างก็พลันปะทุขึ้นมาทันที!

เจตนาร้ายเช่นนี้ถึงกับทำให้เฮลิคอปเตอร์แทบจะพังลงกลางท้องนภาอันกว้างใหญ่ไพศาล...

"พี่ใหญ่ ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ" เย่เซียวมองเขาด้วยสายตาเป็นกังวลพลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

หลี่ชิงเฟิงดวงตากลัดเลือด จากนั้นเขาก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วพูดว่า "ฉันคือจอมอสูรผู้น่าเกรงขามเชียวนะ! ยอดฝีมือทุกคนในโลกใบนี้ล้วนต้องสยบแทบเท้าของฉัน! แต่ลูกเมียของฉันกลับถูกทรมานอยู่ในต้าเซี่ยเช่นนี้! ฉันเป็นคนแบบไหนกัน! ควรจะเรียกฉันว่าตัวอะไรดี? จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไงเล่า!!!”

หลี่ชิงเฟิงทอดสายตามองไปไกล จากนั้นก็เห็นเมฆฝนตลบม้วนอยู่บนท้องนภาราวกับว่ากำลังสำแดงความคลุ้มคลั่งในใจของเขา!

"ฉันขอสาบาน! ฉันกลับไปที่ต้าเซี่ยคราวนี้! ใครก็ตามที่มันทำร้ายลูกเมียของฉัน! ฉันจะฆ่าพวกมันให้สิ้นซาก!"

"เร็วเข้า!!!"

…….

ณ เมืองเซี่ยชวน ในอีกสองชั่วโมงให้หลัง

ในโรงงานรีไซเคิลเศษเหล็กแห่งหนึ่ง ชายชราวัยห้าสิบปีเศษกำลังใช้ไม้เท้าทุบตีหญิงสาวคนหนึ่ง

หญิงสาวสวมชุดขาดกะรุ่งกะริ่ง แต่กลับไม่อาจปกปิดความงามของเธอได้