ตอนที่ 1251

ตอนที่1251 อีกครั้ง เข้าปะทะยักษ์หิน

“นี่…นี่คือพลังที่แท้จริงของตรามังกรศักดิ์สิทธิ์?”

ยามเห็นภาพฉากนี้ เย่หยวนถอดสีหน้าตื่นตะลึงเหลือเชื่อ

หุบเขาสลักทับซ้อนกว้างไพศาลสุดสายตากว่าเจ็ดหมื่นลี้ถูกทำลายล้างในพริบตา ต่อให้สำแดงใช้บัวเพลิงปราณดาบพิโรธเต็มสูบ เกรงว่าไม่มีทางทำเช่นนี้ได้แน่นอน

ทว่าตรามังกรศักดิ์สิทธิ์อันนี้กลับสามารถทำได้อย่างง่ายดาย

“หุหุ นี่เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั่น หากเป็นยอดเซียนอาณาจักรบรรพชนพระเจ้าใช้งานมัน กล่าวว่าฟ้าดินยังไม่ควรทัดเทียม”

ท่านบรรพบุรุษกล่าวขึ้นพร้อมหัวร่อคำโต

“หื้ม?”

จู่ๆเย่หยวนพลันขมวดคิ้วขึ้น

“เจ้าต้องการก้าวข้ามขีดจำกัดใช่หรือไม่?”

ท่านบรรพบุรุษหันมองเย่หยวนด้วยความประหลาดใจ

ในขณะนี้ พลังปราณที่โคจรทั่วร่างเย่หยวนกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ อาณาจักรพลังของเขาเริ่มคงความเสถียรไม่อยู่ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นสัญญาณของการก้าวข้ามขีดจำกัด

เย่หยวนพยักหน้าและกล่าวตอบว่า

“เนื่องจากตรามังกรศักดิ์สิทธิ์ได้ซึมซับโลหิตพลังชีพของท่านบรรพชนต้นกำเนิดไป เมื่อเปิดใช้งานอีกครั้ง โลหิตพลังชีพที่เร้นแฝงจึงหลั่งไหลสู่กายาของข้าบางส่วน ซึ่งนั้นช่วยให้ข้าสามารถทะลวงผ่านปัญหาคอขวดได้โดยตรง”

โอกาสแล่นผ่านเข้ามาเยี่ยมเยือน เย่หยวนจึงไม่รั้งรออีกต่อไป

สำหรับเย่หยวน พลังปราณที่ท่วมท้นไม่หยุดหย่อนเปรียบเสมือนกับสายธารวารีอันไหลลื่น นั้นมิใช่เรื่องยากที่จะจัดการ หรือบททดสอบของสรวงสวรรค์อันน่าสะพรึง นั้นก็มิใช่ปัญหาใหญ่เลยเช่นกัน

หลังจากนั้นหนึ่งวันเต็ม เย่หยวนค่อยๆลืมตาทั้งสองขึ้นอย่างแช่มช้า พร้อมแววตาประกายไสวจรัสจ้าเฉิดฉาย

หลังก้าวข้ามขีดจำกัดได้สำเร็จ เย่หยวนก็ขึ้นกลายเป็นเซียนอาณาจักรราชันย์เทวะขั้นสุด และอีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น เขาก็จะบรรลุสู่ขั้นสมบูรณ์

เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะสามารถหลอมกลั่นโอสถท้าทายสวรรค์ได้และทะลวงขึ้นสู่อาณาจักรพระเจ้า!

ท่านบรรพบุรุษเฝ้าสังเกตการก้าวข้ามขีดจำกัดของเย่หยวนอยู่เคียงข้างตลอดเวลา มีหลายช่วงหลายตอนที่ความตื่นตะลึงพลันโฉบแล่นสะท้อนผ่านนัยน์ตาคู่นั้นออกมา

“ข้าไม่คิดไม่ฝันเลยว่า วรยุทธบ่มเพาะพลังของเจ้ายังเป็นเคล็ดวิชาระดับสูงเช่นกัน! พลังปราณที่ไหลบ่าสู่กายาล้วนบริสุทธิ์นัก! เห็นทีเมื่อใดที่เจ้าบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์ เราชายชราคงมิใช่คู่มือของเจ้าอีกต่อไป!”

ท่านบรรพบุรุษกล่าวขึ้นพลางถอนหายใจด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

ทั้งพลังปราณ,ร่างกายและจิตวิญญาณ ปัจจัยหลักทั้งสามสิ่งนี้เย่หยวนล้วนบ่มเพาะพัฒนาด้วยสุดยอดวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงทั้งสิ้น

เมื่อใดที่บรรลุทั้งสามปัจจัยถึงขั้นสมบูรณ์แบบ เย่หยวนจะทรงพลังไร้ผู้ใดทัดเทียม!

และนั้นยังเหนือชั้นยิ่งกว่าฟางเทียนในปีนั้นอีกด้วย!

“ท่านบรรพบุรุษถูกกำจัดพลังโดยศาสตร์แห่งสวรรค์ที่หายสาบสูญไป นั้นจึงเป็นสาเหตุให้ท่านคิดแบบนี้ แต่นั้นมิได้หมายความว่าท่านจะไม่แข็งแกร่งเสีย หากศาสตร์แห่งสวรรค์ยังอยู่ เย่คนนี้เองก็หาใช่คู่มือของท่านไม่”

เย่หยวนกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

ท่านบรรพชนหัวเราะเล็กน้อยและกล่าวว่า

“ระหว่างเรายังต้องสุภาพอันใด? แล้วเจ้าจะเดินทางกลับเลยหรือไม่?”

เย่หยวนพยักหน้าและกล่าวว่า

“หลังจากที่ข้าบอกลาท่านแม่เสร็จ คงเดินทางกลับในทันที”

ท่านบรรพบุรุษถอนหายใจเล็กน้อยและกล่าวว่า

“เส้นทางเบื้องหน้าช่างลำบากยากเข็ญนัก ข้าขอให้เจ้าประสบความสำเร็จโดยเร็ว!”

เย่หยวนผสานมือคำนับท่านบรรพบุรุษหนึ่งที ก่อนตรงกลับไปยังสระน้ำเหมันต์เย็น แม้ใจจริงยังต้องการอยู่ต่ออีกเสียหน้อย ทว่าในท้ายที่สุดสองแม่ลูกยังต้องลาจากกันไป

จากที่เย่หยวนคำนวณเอาไว้ อ้าวจุนยังคงประคองชีวิตได้อีกประมาณสิบปีในสระน้ำเหมันต์เย็นแห่งนี้ ดังนั้นทุกอึดใจล้วนมีค่าดั่งทองสำหรับเย่หยวน

แม้ว่ารัศมีเหมันต์นิรันดร์จะช่วยชะลอความแก่ชราได้อย่างน่าอัศจรรย์ แต่นั้นก็มิอาจหยุดยั้งคำสาปแห่งดินแดนเนรเทศแห่งนี้ได้

อย่างไรก็ตาม การที่นางสามารถประคองชีวิตอยู่จวบจนบัดนี้ได้ ก็นับว่าปาฎิหาริย์ยิ่งแล้ว

ท่านบรรพบุรุษส่งพวกเย่หยวนกลับไปโดยผ่านทางป่าดอกท้อ ในขณะที่กำลังเดินทางกลับ จู่ๆอิ้งหมัวหู่ก็เอ่ยปากกล่าวขึ้นว่า

“พี่ใหญ่ ข้าไม่คิดไม่ฝันเลยว่า ท่านยังมีภูมิหลังเช่นนี้อยู่ด้วย ไม่แปลกใจที่ไฉนครั้งแรกที่พบกัน ข้าถึงรู้สึกถูกชะตากับท่านนัก”

เย่หยวนที่ได้ฟังดังนั้นพลันถอนหายใจไม่มีสิ้นสุด เขามิได้คาดหวังแม้แต่น้อยว่า การเดินทางเข้ามาในหุบเขาเหวพระเจ้าในครั้งนี้จะทำให้เขาได้ทราบถึงภูมิหลังที่แท้จริง และพบกับแม่ที่เขาไม่เคยได้พบมาก่อนในชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้น ภูมิหลังของอิ้งหมัวหู่เองก็ชวนตกใจไม่ต่าง ปรากฏว่าเขากลับเป็นลูกหลานของน้องสาวร่วมสาบานของแม่อีกทีหนึ่ง

บางทีทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น…สรวงสวรรค์อาจกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว

เย่หยวนประสบความโชคร้ายและกลับชาติมาเกิดใหม่ในดินแดนไร้สิ้นสุด จากนั้นเขาก็มีโอกาสเดินทางเข้าสำรวจในป่าไร้สิ้นสุด ก่อนเข้าช่วยเหลืออิ้งหมัวหู่ออกมา

เมื่อกาลเวลาผ่านไป ทั้งสองก็หวนกลับคืนสู่ดินแดนเนรเทศซึ่งเป็นต้นกำเนิดของเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง

สรรพสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นล้วนสรุปได้ด้วยคำว่า‘โชคชะตา’

“ถูกต้องแล้ว! ฮ่าฮ่า! จากลูกเสือขนปุยตัวน้อยในปีนั้น ตอนนี้กลับกลายเป็นพยัคฆ์ขาวผู้ไร้เทียมทานแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว!”

เย่หยวนกล่าวขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะคำโต

ใบหน้าของอิ้งหมัวหู่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำโดยมิตั้งใจ เขากล่าโต้ทันควัน

“ผู้ไร้เทียมทาน? นั้นควรจะเป็นพี่ใหญ่มากกว่ามิใช่รึ? อย่าลืมเสีย ยามนี้ท่านคือวีรบุรุษของมวลมนุษย์และเผ่าอสูรทั้งปวง!”

ลี่เอ๋อคลี่ยิ้มบางและกล่าวว่า

“สองพี่น้องคู่นี้ หยุดกล่าวยอกันได้แล้ว พี่ใหญ่หยวน,เราจะทำอย่างไรต่อไปดีในยามนี้? หากออกไปจำต้องผ่านอาณาเขตของพวกยักษ์หินอีก หากไม่รีบหาหนทางแก้ไข เกรงว่าจะประสบปัญหาอีกครา”

เย่หยวนยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยินและกล่าวว่า