ตอนที่ 1254

ตอนที่1254 ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีเผ่าปีศาจ?

“ข้ารู้เพียงว่า เหล่าบรรพชนของพวกเรามีหน้าที่พิทักษ์ศิลาจารึกบัลลังก์พิภพมาหลายชั่วอายุคนแล้ว จนกระทั้งวันนั้น วันที่เผ่าพันธุ์ของพวกเราเริ่มล้มสลาย หลังจากหนีเข้ามาลี้ภัยอยู่ภายในนี้ ก็ราวกับตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง”

ซือโปเทียนกล่าว

เมื่อได้ยินแบบนั้น เย่หยวนก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่าไม่รู้จบ

เผ่ามนุษย์ไล่ล่าเผ่ายักษ์หินจนเกือบสูญพันธุ์เพราะความโลภล้วนๆ ในขณะที่เผ่าปีศาจไล่ล้างบางเผ่ามนุษย์หวังเพื่อยึดครองมาเป็นของตน

ใครถูกใครผิดกลับเห็นต่างที่มุมมองและจุดยืน กระทั้งประเด็นนี้เองเย่หยวนก็ไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินได้เช่นกัน

มีเพียงคำพูดเดียวยังคงเป็นความจริงไม่เปลี่ยนผันคือ บนพิภพแห่งนี้ คนอ่อนแอเป็นเหยื่อของคนที่แข็งแกร่งกว่า

แม้เย่หยวนในตอนนี้จะเป็นผู้นำของมวลมนุษย์ แต่เขาก็ไม่มีอำนาจควบคุมมนุษย์ทุกคนได้เบ็ดเสร็จ

บางทีอาจมีอีกหลายเผ่าที่สูญพันธุ์ไปแล้วโดยฝีมือของมนุษย์ เพียงว่าเผ่าพันธุ์เหล่านั้นอาจถูกหน้าประวัติศาสตร์กลบฝังและหลงลืมไปตลอดกาล

ในฐานะผู้นำมวลมนุษย์ เย่หยวนต้องมีหน้าที่ปราบปรามเผ่าปีศาจอย่างไม่ต้องสงสัย

มิอาจกล่าวได้ว่าเผ่าปีศาจเป็นฝ่ายผิด แต่เป็นเพราะเย่หยวนคือมนุษย์คนหนึ่ง

สำหรับเผ่ายักษ์หินที่เห็นเผ่ามนุษย์เป็นศัตรู เย่หยวนย่อมตระหนักได้เข้าใจดี ความสัมพันธ์เช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับเผ่ามนุษย์และปีศาจเลย ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เหล่ายักษ์หินโดยรอบกรนด่าสาปแช่งต่อไป

แน่นอน หากมีโอกาส เขาเองก็ต้องการปรับความเข้าใจของพวกเขาใหม่

“ท่านประมุขซือ วีรกรรมต่างๆนาๆของเผ่ามนุษย์ เย่คนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากขอโทษ ข้าขอสัญญา หากข้าสามารถกำจัดเผ่าปีศาจได้สำเร็จลุล่วง เย่คนนี้จะแบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ให้พวกท่านตั้งถิ่นฐานใหม่และพักผ่อนได้ตามสะดวก”

เย่หยวนผสานมือกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าเย่หยวนจะมิใช่คนที่ใช้อำนาจบังคับสั่งการอันใดตามใจนึก แต่เรื่องนี้เขาไม่สามารถปล่อยทิ้งไว้ได้จริงๆ ในเมื่อมนุษย์เป็นคนก่อเรื่องขึ้น ดังนั้นก็จำต้องรับผิดชอบเช่นกัน

ทั้งๆที่เผ่ายักษ์หินมิได้อะไรเลย แต่เผ่ามนุษย์กลับตามล่าฆ่าฟันอย่างไร้เหตุผล ไม่ว่าอย่างไรเย่หยวนก็ไม่สามารถยอมรับได้จริงๆ

“เผ่าปีศาจ? ข้าจำได้ว่า บนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่ยุคบรรพกาลไม่เคยมีเผ่าพันธุ์นี้ดำรงอยู่”

เย่หยวนที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับผงกด้วยความตกใจ!

ไม่เคยมีเผ่าพันธุ์นี้ดำรงอยู่?

เขามิได้กังขาสงสัยในคำกล่าวของซือโปเทียนเลย เขาหลับใหลอยู่ในที่แห่งนี้ไม่รู้กี่แสนปี และบางทีอาจมากกว่าหนึ่งล้านปีด้วยซ้ำ!

นี่แสดงให้เห็นถึงอะไร? สิ่งที่ซือโปเทียนกำลังสื่อก็คือ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เมื่อหลายล้านปีก่อน ยังไม่มีเผ่าปีศาจดำรงอยู่!

หากเช่นนั้น…เผ่าปีศาจมาจากไหน?

ความจริงข้อนี้ค่อนข้างทำให้เย่หยวนตกใจอย่างมาก!

“ท่าน…ท่านแน่ใจใช่ไหม? ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต บางทียังมีอีกหลายเผ่าพันธุ์ที่ท่านยังไม่รู้จัก?”

เย่หยวนยังคงยืนยันคำเดิม เขาพลางคิดว่า กาลเวลาผ่านไปล้านปี ซือโปเทียนอาจมีอาการหลงๆลืมๆไปบ้าง

และสุดท้ายนี้ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขายืนอยู่ก็มีขนาดใหญ่เกินไป!

นอกจากพื้นที่อาณาเขตหลักๆแล้ว ยังมีอีกแล้วดินแดนลึกลับที่ผู้คนไม่รู้จัก

อย่างไรก็ตาม ซือโปเทียนกลับส่ายหัวและกล่าวตอบด้วยความมั่นใจว่า

“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์มิได้กว้างใหญ่อย่างที่ท่านคิด สำหรับเซียนอาณาจักรพระเจ้าแล้ว เพียงพริบตาเดียวก็เดินทางข้ามดินแดนได้ไกลเกินจินตนาการ! แต่สุดท้ายนี้ข้าก็ยังยืนยัน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีชื่อเผ่าปีศาจดำรงอยู่”

เย่หยวนสูดไอเย็นแช่มเข้าปอดลึก เขาพยายามสงบสติอารมณ์โดยเร็ว

ทันใดนั้น พลันนึกถึงบางอย่างได้ เย่หยวนจึงเอ่ยถามอีกครั้ง

“ท่านประมุขซือ ท่านเคยได้ยินสถานที่นามว่า‘ดินแดนพฤกษานิรันดร์’มาก่อนหรือไม่?”

ซือโปเทียนยังคงส่ายหัวและกล่าวว่า

“ไม่เคยได้ยินมาก่อนเช่นกัน”

“หากเช่นนั้น ท่านทราบหรือไม่ว่า ยังมีอาณาจักรพลังที่สูงกว่าอาณาจักรบรรพชนพระเจ้าหรือไม่? บางทีหลังจากที่ทะลวงขึ้นสู่อาณาจักรบรรพชนพระเจ้าขั้นสุดได้ พวกเขาเหล่านั้นอาจทำลายความว่างเปล่าและขึ้นสู่อีกดินแดนที่อยู่สูงกว่า คล้ายกับคนจากแดนล่างขึ้นมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์?”

เย่หยวนเอ่ยปากสอบถามไถ่ต่อในทันที

“ตามที่ข้าทราบ อาณาจักรบรรพชนพระเจ้ายังมิใช่จุดสิ้นสุดของเส้นทางแห่งพลัง เหล่าบรรพชนของเผ่ายักษ์หินในกาลอดีตเอง ก็น่าจะมีความแกร่งกล้าเหนือกว่าอาณาจักรพระเจ้าไปแล้วเช่นกัน แต่…พวกเขาก็ยังคงอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มิได้ขึ้นสู่ดินแดนที่สูงกว่าอย่างใด”

ซือโปเทียนกล่าว

ปรากฏว่ายิ่งเย่หยวนถามมากเท่าไหร่ ข้อสงสัยก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น

ท่านบรรพบุรุษของเผ่ามังกรเคยกล่าวไว้ก่อนหน้าว่า บรรพชนต้นกำเนิดแห่งเผ่าสี่สัตว์เทวะสามารถจัดการยอดเซียนอาณาจักรบรรพชนพระเจ้าได้เพียงสะบัดมือ

แถมยังเย่หยวนยังจำเทพบรรพบุรุษของเผ่าพยัคฆ์ขาวในอนุสรหณ์ได้เป็นอย่างดี กระทั้งเซียนอาณาจักรพระเจ้ายังต้องก้มหัวให้! และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เย่หยวนจึงเริ่มตั้งข้อสงสัยแล้วว่า ยังมีอาณาจักรพลังที่อยู่สูงกว่าอาณาจักรพระเจ้าจริงๆหรือไม่?

หลังจากที่ฟังคำอธิบายของซือโปเทียน เย่หยวนยังกล่าวได้อีกว่า แม้จะสำเร็จอาณาจักรพระเจ้าหรือเหนือกว่านั้น แต่ใครใคร่จะขึ้นสู่ดินแดนถัดไป เกรงว่ามิใช่ทุกคนที่สามารถขึ้นไปได้

แต่อย่างไรก็ตาม…เผ่าปีศาจมาจากไหนกัน?

หากมาจากดินแดนที่สูงส่งกว่า ไฉนจะต้องลดตัวลงมาที่นี่?

คำถามนับร้อยพันพรั่งพรูเข้าสู้ห้วงความคิดของเขาจนสับสนมึนงงไปหมด เขาไม่สามารถสลัดสิ่งรบกวนจิตใจเหล่านี้ออกไปได้แม้สักนิด

“ช่างเถอะ,ช่างมันไปก่อน! ท่านประมุขซือ,เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ล้วนเกิดการความเข้าใจผิดทั้งสิ้น เย่คนนี้มิได้มีเจตนาร้ายอันใด พวกเรายังมีธุระสำคัญอยู่ในมือ เช่นนั้นขอตัวลา”

กล่าวจบ เย่หยวนยกมือขึ้นประสานให้อีกฝ่าย

“นายท่านต้องการไปที่ใด?”

ซือโปเทียนเอ่ยถาม