ตอนที่ 1275

ไพ่ตายของข่านนั่ว!

เหนือพิภพใต้แผ่นฟ้า สรรพสิ่งล้วนจมอยู่กับความเงียบสงัดดุจป่าช้า

มีเพียงสายลมโชยอ่อนที่พัดผ่านส่งเสียงแหลมเป็นระยะ

เหล่านักสู้ที่ยังพอประคองสติได้ ถึงกับสูดไอเย็นเข้าสุดใจ

ภาพฉากเมื่อครู่ทำเอาพวกเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตา!

สามารถล้างบางทัพศึกของเผ่าปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนได้ภายในครั้งเดียว!

ช่างน่าเหลือเชื่อเกินไป!

“สายตาของข้ามีปัญหาแล้วกระมัง! สายตาของข้าต้องมีปัญหาแน่ๆ! นี่…นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!”

“แข็งแกร่ง…แข็งแกร่งเกินไป! นี่แหละคือขุมพลังแห่งอาณาจักรพระเจ้า! ท่านจอมราชันย์พิชิตสวรรค์…ขึ้นกลายเป็นเซียนอาณาจักรพระเจ้าแล้วจริงๆ!”

“ไม่น่าแปลกใจเลยสักนิด ที่ไฉนตำนานเล่าขานกันว่า ทุกสรรพสิ่งใต้แผ่นฟ้าเป็นเพียงมดปลวกในสายตาของเซียนอาณาจักรพระเจ้า ปรากฏว่าไม่เกินจริงแม้แต่น้อย!”

“แข็งแกร่งจริงๆ! จอมราชันย์พิชิตสวรรค์ช่างทรงพลังไม่มีผู้ใดทัดเทียม!”

……………………

ภาพฉากดังกล่าวส่งผลกระทบต่อจิตใจรุนแรงเกินไป

แม้แต่เทพอสูรเจียหลานและเทพอสูรตนอื่นๆที่เหลือ ครั้งหนึ่งพวกมันคือศัตรูคู่อาฆาตของเย่หยวน ทว่ายามนี้พวกมันทั้งหมดล้วนถูกเป่ากลายเป็นผุยผงหมดสิ้นแล้ว!

นี่คืออีกขั้นแห่งความแข็งแกร่ง อาณาจักรพลังที่พวกมันไม่สามารเทียบชั้นได้อีกต่อไป!

กล่าวได้ว่า แม้กระทั่งฝักฝ่ายเดียวกันยังต้องหวาดกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา

“นี่คือ…อาณาจักรพระเจ้า?”

ร่างบางที่ลอยเคว้งกลางเวหาสั่นเทาโดยมิตั้งใจ เต็งหยุนพึมพำกับตัวเอง

ความแกร่งกล้าของเย่หยวนที่สำแดงออกมาเป็นประจัก ทำให้เนื้อตัวของเขาสั่นเทาอย่างหนักเนื่องด้วยความตื่นเต้น

ความปรารถนาที่มีต่ออาณาจักรพระเจ้าล้วนฝังลึกอยู่ภายในใจของเหล่าเซียนผู้ไร้เทียมทานเหล่านี้มาเนิ่นนานแล้ว อาณาจักรพระเจ้าคือสัญญาลักษณ์แห่งจุดสูงสุดเหนือทุกสรรพสิ่ง

แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถยืนอยู่ในจุดนั้นได้ แต่เพียงได้สัมผัสกับตา พวกเขาก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจยิ่งแล้วเช่นกัน

พัฒนาการในครั้งนี้ของเย่หยวนทำให้พวกเขามีความหวังขึ้นอีกครั้ง

“ล้มเลิกความคิดเสีย ความสำเร็จของเย่หยวนไม่มีผู้ใดสามารถเจริญรอยตามได้!”

ฟางเทียนกล่าวขึ้นพร้อมถอนหายใจเสียวยาว เขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกันที่ต้องกล่าววาจาดับฝันของเต็งหยุนไปเช่นนั้น

แต่นั้นกลับเป็นความจริงที่มิอาจปฏิเสธได้เช่นกัน

เขาเหลียวหลังกลับมามองฟางเทียนทันทีอย่างแตกตื่น และกล่าวอย่างไม่เต็มใจยอมรับว่า

“พะ-เพราะเหตุใดกัน?”

ฟางเทียนถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกระรอกและกล่าวอธิบายว่า

“หากการสันนิฐานของข้าถูกต้อง เย่หยวนได้รับการยอมรับจากเต๋าของดินแดนแห่งนี้ นั่นจึงทำให้เขาก้าวขึ้นกลายเป็นเซียนอาณาจักรพระเจ้าที่อยู่เหนือทุกชีวิตได้อย่างแท้จริง! ขุมพลังความแข็งแกร่งที่เขาสำแดงไปก่อนหน้า มันยังทรงประสิทธิภาพยิ่งกว่าเซียนอาณาจักรปฐมพระเจ้าชั้นต้นทั่วไป! ราวกับว่า…ขุมพลังของศาสตร์แห่งสวรรค์อยู่ภายในร่างกายของเขา! นี่จึงสามารถอธิบายได้ว่า ทำไมเขาถึงทรงพลังได้ขนาดนี้!”

“ขุมพลัง…ขุมพลังของศาสตร์แห่งสวรรค์อยู่ในร่างกาย?”

เต็งหยุนรู้สึกราวกับว่าสมองของตนเองกำลังบวมเปล่ง คำอธิบายของฟางเทียน เขาไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลย

ศาสตร์แห่งสวรรค์คืออะไร?

นั้นคือสิ่งที่นักสู้สามารถเรียนรู้และเข้าใจได้!

สิ่งนี้ทั้งคลุมเครือและมิอาจจับต้องได้ มันคือที่สุดของความลึกลับ!

ศาสตร์แห่งสวรรค์คือความลี้ลับที่เหลือกว่าสรรพชีวิตบนผืนพิภพ แล้วมันจะอยู่ในร่างกายของคนเราได้อย่างไร?

ความประหลาดใจที่ก่อเกิดขึ้นภายในใจของฟางเทียนเองก็มิได้น้อยไปกว่าเต็งหยุนเลย

เป็นเพียงเพราะ ความเข้าใจของฟางเทียนที่มีต่อศาสตร์แห่งสวรรค์มันลึกซึ้งกว่าเต็งหยุน ดังนั้นเขาจึงมองเห็นบางสิ่งที่อยู่ไกลกว่าคนอื่นๆ

“ศาสตร์แห่งสวรรค์ได้ตายจากดินแดนแห่งนี้ไปแล้ว! ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็ไม่สามารถทำลายโซ่ตรวนลงได้! เย่หยวนได้คิดค้นวิธีการอันน่าเหลือเชื่อขึ้น นั้นคือการสร้างโอสถท้าทายสวรรค์ออกมา หากคาดเดาไม่ผิด โอสถท้ายทายสวรรค์สามารถสร้างบางสิ่งที่คล้ายกับแหล่งกำเนิดศาสตร์แห่งสวรรค์ขึ้นได้ภายในร่างกายของเขา นั้นจึงเป็นสาเหตุที่เขาสามารถทะลวงขึ้นสู่อาณาจักรพระเจ้าได้!”

ฟางเทียนกล่าวขึ้นดั่งเสียงประกาศิตสวรรค์

เต็งหยุนยังคงไม่เต็มใจยอมรับเท่าไหร่นัก เขาเอ่ยปากกล่าวขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า

“แต่…แต่ทำไม…”

ในหัวของเต็งหยุนมีแต่คำว่า‘ทำไม’อยู่เต็มไปหมด

ฟางเทียนคลี่ยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า

“สิ่งที่ข้าพอจะเข้าใจได้ก็มีเพียงแค่นี้! ดูท่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้จะไม่ง่ายดั่งที่พวกเรามองเห็น แต่ข้าสงสัยมานานแล้วว่า…นอกเหนือจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ อาจจะมีดินแดนที่อยู่สูงกว่า!”

ทั่วทั้งร่างกายของเต็งหยุนสั่นสะท้านถึงไขกระดูก

เรื่องเช่นนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไป!

…………………….

เย่หยวนยังคงยืดหยัดกลางเวหา พร้อมสองมือไขว้หลังเชิดอกอย่างภาคภูมิใจ

ความรู้สึกไร้เทียมทานดั่งหุบเขาไท่ซานนี้ล้วนกอปรขึ้นจากความแข็งแกร่ง

เบื้องลึกในแววตาของข่านนั่วเปี่ยมไปด้วยความกลัว

การที่ทำให้มันสามารถหวาดกลัวขนาดนี้ได้ นี่ไม่ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยแล้ว!

มันโพล่งอุทานลั่นเสมือนเห็นผีอยู่ตรงหน้า