ตอนที่ 1308

ความอัปยศของตระกูลหวัง

“เหอะ ไอ้เด็กเหลือขอ ท่านประมุขตระกูลไม่มีเวลาว่างมาพบคนอย่างแก จะไปไหนก็ไป!”

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งดูคล้ายจะเป็นพ่อบ้านประจำตระกูล กำลังตะคอกใส่เย่หยวนด้วยท่าทีหยาบคายเจือรังเกียจ

เป็นเวลากว่าสามวันแล้ว หลังจากที่เย่หยวนบุกเข้าตระกูลเหลียงเพื่อช่วยเหลียงหวางหรูออกมา

ซึ่งสามวันที่ผ่านมานี้ เย่หยวนยังคงเดินทางไปเฝ้าอยู่หน้าประตูตระกูลหวังทุกวัน

ตลอดทั้งวันจนสุริยันตกดิน สิ่งที่เขาได้ยินยังคงเป็นประโยคซ้ำๆเดิมๆ

เย่หยวนทราบดี หวังหลินโปจงใจให้เขายืนรออยู่แบบนี้จนแห้งตายไปสักวัน

แต่เย่หยวนหาได้แสดงสีหน้าความรู้สึกใดๆออกมาสักนิด สีหน้าท่าทางดุจผิวน้ำนิ่งสงัดไร้ระลอก พร้อมผสานมือโค้งให้เล็กน้อยและกล่าวคำอำลาจากมา

เหม่อมองเย่หยวนจากด้านหลัง พ่อบ้านที่เฝ้าหน้าประตูพลันรู้สึกแปลกใจใช่ย่อยไม่ต่าง

“เจ้าเด็กนี่มันตามตื้อติดหนึบโดยแท้ หากกเป็นคนอื่นคงยอมแพ้ไปตั้งนานแล้ว”

พ่อบ่านคนนั้นพึมพำกับตัวเอง

สองสามวันนี้ พวกเขาได้เปลี่ยนวิธีรับมือไปเรื่อยๆเพื่อสร้างความลำบากใจให้แก่เย่หยวน อย่างเช่นขมขู่ถึงขั้นฆ่าแกง ตลอดจนสาดน้ำไล่ตะเพิดเย่หยวนกลับไป ทว่าเขายังคงนิ่งหาได้ตื่นตูมใดๆ ก่อนลาจากเขายังคงผสานมือโค้งคำนับเล็กน้อยอย่างใจเย็น

ในวันนี้ พวกเขาได้เกณฑ์เหล่าลูกหลานของตระกูลหวังมาดักรอหน้าประตู และเข้าทุบตีทำร้ายเย่หยวนยังไร้เหตุผล

ซึ่งเย่หยวนหาได้สู้กลับไม่ แต่ยังดีที่มีหลัวเจียคอยจัดการ

กล่าวกันตามสัตย์จริง ยามนี้แม้แต่พ่อบ้านคนนั้นก็ไม่อยากสู้หน้าเย่หยวนแล้วเช่นกัน

หากเป็นคนอื่นๆ คงตัดใจไปนานมากแล้ว

ทว่าเย่หยวนก็ยังอดทนอดกลั้นต่อไป

ระยะเวลาที่เย่หยวนกำหนดไว้คือห้าวัน หลังจากวันที่ห้าผ่านพ้นไปแล้ว แต่หวังหลินโปยังไม่คิดออกหน้ามาพบเขา ตอนนั้นคงเหลือเพียงหนทางเดียว นั้นคือหลอมกลั่นโอสถล้างพิษขั้นเทวะด้วยตัวเอง!

เย่หยวนได้ขอซื้อโอสถล้างพิษขั้นสวรรค์มาจากเฟิงปิง หลังจากที่เหลียหวางหรูกลืนมันลงไป ฤทธิ์โอสถก็เข้าระงับการแพร่กระจายของพิษขนวิหคพันราตรีได้ชั่วคราว

โชคนยังดีที่โอสถล้างพิษขั้นสวรรค์ยังทรงประสิทธิภาพอยู่บ้าง จึงสามารถชะลอพิษขนวิหคพันราตรีลามสู่หัวใจได้เป็นเวลาสี่สิบวัน

ด้วยเหตุนี้ เย่หยวนจึงมีเวลาเพิ่มขึ้นอีกสี่สิบวัน

ความยากในการหลอมกลั่นโอสถล้างพิษ ซับซ้อนยุ่งยากเสียยิ่งกว่าโอสถปราณเทวะ

แต่สำหรับเย่หยวน ไม่ว่าหนทางจะยากเข็ญเพียงใด เขาก็เลือกที่จะเดินหน้าต่อไปโดยหาลังเลไม่

ตามคำกล่าวของหวูเฉิน ขั้นตอนต่อไปที่เย่หยวนต้องศึกษาคือ การหลอมกลั่นโอสถบ้างพิษ ทั้งนี้ก็เพื่อวางรากฐานไปสู่โอสถตราสวรรค์หนึ่งดาวต่อไป

อย่างไรก็ตามแต่ เย่หยวนจำต้องฝึกฝนจนกว่าจะหลอมกลั่นโอสถปราณเทวะให้ได้ขั้นเทวะเสียก่อน

งานนี้นับว่ายากมาก ขนาดเย่หยวนเองก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นักว่าตนจะทำได้สำเร็จหรือไม่ แต่ถึงอย่างไร เขาก็มิอาจทนดูเหลียงหวางหรูทนทุกข์ทรมานแบบนี้ได้เช่นกัน

ดังนั้น ถึงทราบว่าตระกูลหวังจงใจทำให้เขาขายหน้า แต่มันก็ต้องอดทนเช่นกัน

แต่…หากวันใดวันหนึ่งโชคชะตาเปลี่ยนผัน วันนั้นตระกูลหวังจำต้องชดใช้ต่อการกระทำของพวกมันเองเป็นเท่าทวี!

หลัวเจียที่เฝ้าติดตามเย่หยวนอยู่ตลอด ถึงสีหน้าท่าทางยังคงไม่แยแสอันใด แต่มีหลายครั้งที่เขาหันมองเย่หยวนพร้อมแววตานึกชื่นชม

คนประเภทนี้น้อยนักที่ได้พบเจอ

“ฮ่าฮ่า พี่ใหญ่ ข้ารู้สึกสาแก่ใจยิ่งนัก! ท่านไม่ทราบหรอกว่า ไอ้เด็กเหลือขอตัวนี้มันหยิ่งผยองเพียงใดในตอนนั้น! พอมาวันนี้ ข้าคาดไม่ถึงจริงๆว่า มันจะเจียมเนื้อเจียมตัวได้ขนาดนี้! ได้อีนางโสเภณีนั้นกลับไป แต่สุดท้ายก็ต้องคลานเข่ากลับมาหา! น่าสมเพช! ทำแบบนี้ต่อไป ให้มันได้ลิ้มรสความอัปยศจนจุกอกตายไปเลย!”

เมื่อได้รู้จักกับคำว่า‘เอาคืน’ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา หวังเพียนหลานรู้สึกมีความสุขยิ่ง นางเอาแต่ระเบิดเสียงหัวเราะไม่หยุดไม่หย่อน

หวังหลินโปคลี่ยิ้มเล็กน้อยและกล่าวตอบว่า

“เด็กคนนี้มีจิตใจที่หยิ่งทะนง แต่สามารถทนรับความอัปยศได้ขนาดนี้โดยไม่สะทกสะท้านใด ความมุ่งมั่นระดับนี้หาใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการ! ยามใดที่เจอคนประเภทนี้ หากไม่สามารถผูกมิตรได้ ก็จำต้องฆ่าทิ้งเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเท่านั้น!”

แต่หวังเพียนหลานกลับหาได้แยแสใดๆไม่ นางระเบิดเสียงหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินคำกล่าวของเขา

“พี่ใหญ่ ท่านคิดมากเกินไป! ไอ้แค่เด็กพิการคนหนึ่งมันจะทำอะไรได้? มีดีแต่อาศัยหอมหาสมบัติเข้าข่มขู่ ข้าอยากจะหัวเราะจนตาย!”

หวังหลินโปเหลียวมองน้องสาวหน้าโง่ของตัวเองเล็กน้อย ก่อนส่ายหัวอย่างจนใจและมิได้กล่าวอะไรอีกเลย

จากนั้นครู่หนึ่ง เขาสั่งคนให้ไปเรียกพ่อบ้านเฝ้าประตูมา

“พรุ่งนี้เช้าเมื่อเด็กนั้นมาถึง พามันมาที่ห้องโถงใหญ่โดยทันที”

……………………

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่หยวนปรากฏตัวขึ้นกลางห้องโถงใหญ่ ขณะที่เบื้องหน้ายืนประจักษ์พร้อมหน้า ทั้งหวังหลินโป, หวังเพียนหลานและเหลียงหวางหรงตามลำดับ บรรยากาศภายในห้องนี้ดูตคงเครียดไปเสียหมด คล้ายสามคนนี้กำลังจะพิพากษาเย่หยวนร่วมกัน

แต่เย่หยวนหาได้รู้สึกกดดันอันใดไม่ เขาเพียงผสานมือคำนับหวังหลินโปและกล่าวว่า