ตอนที่ 1311

โอสถล้างพิษขั้นเทวะ!

เฟิงปิงและผู้จัดการซู ตรงเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสอย่างระมัดระวังเบาเสียง ภายในหงหยิงกำลังดูแลเหลียงหวางหรูที่นอนโทรมอยู่

“แม่นางหวางหรูเป็นอย่างไรบ้าง?”

ผู้จัดการซูเอ่ยถามหงหยิง

หงหยิงส่ายหน้าพลางแพร่งเผยสีหน้าไม่สู้ดีนัก นางกล่าวตอบว่า

“ตอนนี้แม้แต่จะกลืนอาหารยังไม่ไหว นางไม่สามารถยื้อชีวิตไปได้นานกว่านี้แล้ว”

ผู้จัดการซูถอนหายใจเฮือกใหญ่กล่าวว่า

“สุดท้ายนี้ก็ปาฏิหาริย์ก็ไม่มีจริง! สาวน้อยจิตใจงามแบบนี้…น่าเสียดายนัก!”

เฟิงปิงกล่าวว่า

“โอสถล้างพิษขั้นเทวะจะสามารถหลอมกลั่นง่ายดายได้อย่างไร? กระทั่งเราชายชราที่ก้าวถึงตำแหน่งจอมเทพโอสถสองดาวไปครึ่งก้าวแล้ว ก็ไม่มีปัญญาไปหลอมกลั่นได้เช่นกัน มิใช่ว่าเราชายชราดูถูกดูแคลนเย่หยวน แต่ด้วยระยะเวลาแค่นี้ เขาไม่มีทางทำได้เลย!”

ผู้จัดการซูหาได้โต้งแย่งเรื่องนี้ เขาพยักหน้ากล่าวเสริมต่อว่า

“เย่หยวนคนนี้ทะนงตนมากศักดิ์สิทธิ์ เหตุที่ตระกูลหวังเชิญเขาเข้าไป ก็เพื่อกระตุ้นจุดนี้ของเย่หยวน จนไปเดิมพันอะไรเข้า ซึ่งนี่ส่งผลกระทบต่อหอมหาสมบัติเต็มๆ! หวังหลินโปมันเจ้าเล่ห์กว่าที่คิดนัก!”

ที่เย่หยวนลั่นวาจาออกไปต่อหน้าหลังหลินโปว่า ไม่เพียงเขาจะหาทางแก้พิษขนวิหคพันราตรีเท่านั้น แต่เขายังจะรักษาจนเหลียงหวางหรูกลับมาพูดได้อีกครั้ง และทะลวงขึ้นกลายเป็นเซียนอาณาจักรพระเจ้า

วาจาเหล่านี้ถูกแพร่กระจายไปทั่วเมืองกุยฉางโดยตระกูลหวังจนเกิดเสียงฮือฮา

พิษขนวิหคพันราตรีเป็นความลับที่ถูกเก็บงำไว้ในตระกูลหวัง ยามนี้ตระกูลหวังถึงขั้นยอมกล่าวถึงเรื่องพวกนี้ให้แก่สาธารณะชนฟังโดยตรง

เนื่องจากยามนี้ หอมหาสมบัติได้มายั่วยุตระกูลหวังก่อน ด้วยเหตุนี้จึงเกิดเป็นละครน่าสนุกฉากหนึ่งสำหรับเหล่าฝูงชน

หากเวลานั้นมาถึง และหอมหาสมบัติไม่สามารถรักษาเหลียงหวางหรูให้หายได้ ไม่เพียงหน้าแตก แต่คล้ายยังถูกลากมาตบกลางสาธารณะชนทั้งหมด ซึ่งนี่ส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงถึงชื่อเสียงของหอมหาสมบัติ

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้เฟิงปิงถึงกับขมวดคิ้วเข้ม กล่าวอย่างไม่ค่อยสุขใจนักว่า

“พรสวรรค์ในศาสตร์แห่งโอสถของเด็กคนนี้ไม่เลวเลย แต่เพียงว่าเขาหยิ่งผยองเกินไป! ลั่นวาจาโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่เพียงตัวเองจะเสียหน้า แต่พลอยทำให้หอมหาสมบัติเสียชื่อไปด้วย!”

ผู้จัดการซูยังคงปกป้องเย่หยวน เขายิ้มตอบว่า

“เด็กวัยหนุ่มสาวมีใครบ้างไม่หยิ่งผยองยามมีฝีมือ? แถมหวังหลินโปยังรังแกผู้คนมากเกินไป จงใจพาเข้ามาเพื่อสร้างความอัปยศขนาดนั้น เป็นใครก็โกรธเหมือนกัน”

“หึ! แต่เขาก็ปากหนักเกินไป! ถึงจะลั่นวาจาอะไรไปอย่างน้อยก็ควรมีทุนรอนบ้าง! ไอ้บัดซบหวังหลินโปไม่เพียงตบหน้าเด็กคนนี้ แต่นี่ยังลามมาถึงหอมหาสมบัติ!”

เฟิงปิงกล่าวขึ้นด้วยความไม่พอใจ

ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นี่เอง

จู่ๆเงาร่างหนึ่งพลันพัดผ่านเข้ามาราวกับสายลม

“แม่นางหงหยิง หวางหรูเป็นอย่างไรบ้าง?”

เย่หยวนเอ่ยถามอย่างกังวลใจ

หงหยิงส่ายหัวกล่าวว่า

“อาการเลวร้ายนัก! แม่นางหวางหรูอยู่ระหว่างความเป็นความตายเต็มทน นายท่านเย่…ท่านโปรดทำใจไว้หน่อยก็ดี!”

เช่นเดียวกับผู้จัดการซูและเฟิงปิง หงหยิงเองก็ไม่คิดว่าเย่หยวนจะสามารถหลอมกลั่นโอสถล้างพิษขั้นเทวะได้เช่นกัน

สีหน้าของเย่หยวนดูจริงจังขึ้นหลายส่วน เขาเร่งเข้าประคองช้อนร่างเหลียงหวางหรูขึ้นอย่างแช่มช้า ก่อนพบว่าริมฝีปากของนางแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอมดำ ผิวพรรณซีดขาวราวกับแผ่นกระดาษบาง ยามนี้นางหมดสติไปแล้ว

เย่หยวนขมวดคิ้วเข้ม เร่งหยิบโอสถเม็ดหนึ่งขึ้นและกรอกเข้าปากเหลียงหวางหรูโดยตรง

ผู้จัดการซู, เฟิงปิง สายตาทั้งสองดูจริงจังขึ้นทันควัน เร่งขยับขยายจับจ้องโอสถเม็ดนั้นในมือเย่หยวนในบัดดล

แม้จะเป็นเสี้ยวเวลาสั้นๆ แต่ทั้งสามต่างเห็นได้อย่างชัดแจ้ง!

โอสถที่เย่หยวนกรอกลงปากของเหลียงหวางหรูจะเป็นอื่นใดไม่ได้นอกจาก โอสถล้างพิษหนึ่งดาวขั้นเทวะ!

แต่เย่หยวนไม่มีเวลามาสนใจความตื่นตะลึงของทั้งสอง เขาหันมากล่าวกับหงหยิงว่า

“แม่นางหงหยิง ข้าต้องรบกวนท่านยืมผลึกปราณเทวะจำนวนหนึ่ง เพื่อช่วยหลอมกลั่นโอสถให้นางต่อทันที”

หงหยิงมิได้รู้สึกแปลกใจอะไรแบบผู้จัดการซูหรือเฟิงปิง เพราะนางไม่เคยเห็นโอสถขั้นเทวะมาก่อน

โอสถระดับชั้นแบบนี้ ไม่ว่าฝ่ายใดได้ครอบครองต่างหวงแหนเยี่ยงชีวิต และไม่มีทางนำออกมาให้ผู้คนภายนอกได้เห็นแน่นอน

“เข้าใจแล้ว!”

หงหยิงเปล่งเสียงเอ่ยตอบด้วยความเต็มใจ และควักผลึกปราณเทวะจำนวนหนึ่งส่งให้เย่หยวนทันที

ผู้จัดการซูและเฟิงปิงสบตากันไปมาครู่หนึ่ง ระหว่างทั้งสองต่างเห็นแววประหลาดใจของกันและกัน