ตอนที่ 1313

แสดงละครฉากใหญ่

ผู้จัดการซูมากความสามารถเจนจัดด้านประสบการณ์ร้อยพันรอบด้าน เขาผิดข่าวนี้อย่างมิดชิดและไม่มีปริปากบอกใบ้ปราศจากร่องรอย

หวังหลินโปทราบดีว่า พิษขนวิหคพันราตรีของเขารุนแรงเพียงใด

ถึงมีโอสถล้างพิษขั้นสวรรค์เข้าช่วยเหลือจุนเจือ แต่อย่างมาก เหลียงหวางหรูก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสี่สิบวันแน่นอน

เช้าตรู่ของวัน เขาส่งน้องสาวของเขา,หวังเพียนหลานออกไปดูตรวจสถานการณ์

หวังเพียนหลานนำคนกลุ่มใหญ่จำนวนหนึ่งอยู่รอบกาย จนธารน้ำยังไหลผ่านไม่ได้ เพื่อเดินทางไปยังหอมหาสมบัติ

แต่สิ่งที่ทำให้ขากรรไกรทุกคนค้างเติ่งคือ หวังเพียนหลานในวันนี้มาพร้อมกลับชุดอาภรณ์สีขาว ใบหน้าอ้วนของนางยังอาบน้ำตาเปียกชุ่ม

ผู้คนรอบข้างที่พลุกพล่านมากมาย โดยธรรมชาติ ย่อมมีพวกหูตาของสามตระกูลใหญ่ลอบเร้น

หอมหาสมบัติเปิดศึกจนก่อเป็นความขัดแย้งกับตระกูลหวัง เหล่าฝูงชนในเมืองต่างเมืองเป็นเรื่องตลก

แน่นอน ฝ่ายที่ดูตลกมิใช่ใครอื่นนอกเสียจาก พวกหอมหาสมบิต

สิ่งที่ตระกูลหวังเชี่ยวชาญที่สุดคือศาสตร์การใช้พิษ และปัจจุบันก็ได้ถูกเผิดเผยแล้วว่า พิษลับที่เป็นผลงานชิ้นเอกของตระกูลหวังก็คือ พิษขนวิหคพันราตรี ซึ่งมีฤทธิ์กัดกร่อนร้ายแรงเกินจินตนาการ

ทุกคนต่างทราบดีว่า ในเมืองกุยฉางแห่งนี้ ไม่มีใครสามารถถอนพิษขนวิหคพันราตรีนี้ได้!

เพราะสิ่งนี้จึงทำให้ผู้คนมองหอมหาสมบัติในแง่ที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก

แม้แต่ตระกูลหลินและตระกูลหลู่ อีกสองตระกูลใหญ่ยังต้องระวังตระกูลหวังเช่นกัน

ท้ายที่สุดนี้ทวนคมยังง่ายต่อการหลบ แต่ลูกดอกซ่อนพิษที่เร้นแฝงกลับยากที่จะป้องกัน

“ซูหลิงปู้ รีบส่งมอบคนของข้ามาเดี๋ยวนี้! หวางหรูเป็นสมาชิกคนสำคัญคนหนึ่งของพวกเราตระกูลเหลียง ต่อให้ตายก็ต้องตายในตระกูลเหลียง!”

“โอ้ใช่แล้ว อาคันตุกะนักหลอมโอสถหน้าใหม่ของหอมหาสมบัติ มิใช่บอกว่าสามารถรักษาพิษขนวิหคพันราตรีได้หรอกรึ? ไฉนจนถึงตอนนี้ก็ยังปิดปากเงียบ? ทุกคนมาดูนี่เร็ว! ไอ้พวกหอหมาสมบัติมันเป็นพวกหลอกลวง!”

“ฮึก ฮึก…หวางหรูของข้า! เจ้าตายอย่างไม่ยุติธรรม!”

…………

หวังเพียนหลานแกว่งแขนแกว่งขา ก้อนไขมันทั่วร่างขยับกระเพื่อมไม่หยุดหย่อน พร้อมตะโกนลั่นสุดเสียงพลางร้องห่มร้องไห้แสนระจมใจหน้าประตูหอมหาสมบัติ

นางยังเรียกเหลียงหวางหรูว่า‘สมาชิกตระกูล’ได้อย่างหน้าตาเฉย

การแสดงละครครั้งใหญ่นี้ต่างทำเอาทุกคนประหลาดใจจริงๆ

มิใช่หวังเพียนหลานรึที่เป็นแม่เลี้ยงใจร้าย จับเหลียงหวางหรูไปขังในคุกใต้ดิน?

ไฉนยังหน้าด้านเสแสร้งเช่นนี้อีก?

หวังเพียนหลานร้องห่มร้องไห้ราวกับว่าลูกสาวแท้ๆตัวเองตายก็ไม่ปาน

วัตถุประสงค์ของหวังหลินโปนั้นชัดเจนมาก ในเมื่อมีใครบางคนกล้าท้าทายพิษขนวิหคพันราตรีที่เป็นถึงไพ่ตายลับของตระกูลหวัง ดังนั้นนี่จะเป็นโอกาสเชือดศัตรูให้ตาย!

อย่างน้อยที่สุด เขาต้องการที่จะตบไอ้สารเลวน้อยนั้น ที่บังอาจทำลายชื่อเสียงของเขาจนเสียหน้าไปพักใหญ่!

ตราบใดที่เย่หยวนถูกแหกหน้า เด็กนั้นก็จะกลายเป็นเผือกร้อนที่หอมหาสมบัติไม่กล้าเก็บไว้กับตัวอีกเลย

หวังหลินโปประสบความล้มเหลวที่ทำให้เย่หยวนอับอายในวันนั้น และกลับเป็นฝ่ายเขาที่ต้องอับอายเสียแทน สิ่งนี้ทำให้หวังหลินโปมิอาจปล่อยไว้ได้ หากมิได้ลบล้างความเกลียดชังภายในใจ

หากเย่หยวนไม่ตาย เขาเองก็ไม่ยอมปล่อยเช่นกัน

เศษสวะพิการตัวหนึ่งกลับหาญกล้ายั่วยุเหนือหัวแห่งเมืองกุยฉางแห่งนี้ เกรงว่าความตายไอ้เด็กเหลือนี่จะสะกดไม่เป็น!

“ไอ้หมูอ้วน หน้าด้านไร้ยางอาย! พุงย้อยจนแทบลากพื้นแล้ว!”

“ยังกล้ามาเสแสร้งอีก? หน้าตายังน่าเกลียดไม่พอ จิตใจยังต่ำทรามเกินพรรณนา! ถึงกล้านำพิษขนวิหคพันราตรีให้ลูกเลี้ยงกินจริงๆ!”

“ถูกต้อง! แต่จะว่าไปวันนี้ผลจะเป็นอย่างไร? ข่าวลือก่อนหน้าหรือไม่เป็นความจริง?”