ตอนที่ 1429

จอมเทพโอสถ – ตอนที่ 1429 หาเรื่อง ตอนที่ 1429 หาเรื่อง โดย Ink Stone_Fantasy ณ ห้องโถงใหญ่ ดวงตาคู่หนึ่งเปล่งแสงเปิดออกอย่างแช่มช้า ทูตเหลยต้วน ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น

“นี่ก็หนึ่งชั่วยามแล้ว ดูเหมือนว่า…พวกเจ้าจะวางแผนไม่ยอมส่งมอบตัวเย่หยวนให้แต่โดยดี! ก็ดี! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราท่านทูตจะเชิญเขาออกมาเอง!” เหลยต้วนไม่เอ่ยปากอธิบายอะไรอีกพร้อมก้าวแช่มออกจากโถงใหญ่ไปโดยตรง วังนภาบรรพตศักดิ์สิทธิ์อยู่เหนือกลุ่มอำนาจใดทั้งปวงตั้งแต่กาลอดีต พวกเขาไม่สนใจว่าระหว่างวังเทวะจะเปิดศึกสมรภูมิขบเคี้ยวกันเพียงใด พวกเขาปล่อยให้ต่างฝ่ายต่างพัฒนาวางแผนกันเองโดยไม่จำกัด ไม่รู้นานแค่ไหนแล้วที่ทางวังนภาบรรพตศักดิ์สิทธิ์ส่งทูตลงมาเหยียบย่างบนโลกภายนอกเช่นนี้

แต่ทุกคนก็ไม่คิดเลยว่า ทูตผู้นี้จะเอาแต่ใจเป็นอย่างมาก

การขัดจังหวะระหว่างการบ่มเพาะพลังเก็บตัวของคนอื่นเป็นเรื่องที่ไม่สมควรอย่างยิ่งสำหรับนักสู้ด้วยกัน เป็นเรื่องต้องห้ามใหญ่หลวงคล้ายสังหารบิดามารดาก็ไม่ปาน เพราะอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวก็สามารถทำลายเส้นทางการบ่มเพาะพลังของผู้อื่นได้ตลอดชั่วชีวิต!

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามแต่ พวกเขาไม่เต็มใจยอมเสี่ยงต่ออุบัติเหตุร้ายแรงเช่นนี้เป็นแน่ โดยเฉพาะขัดขวางการเก็บตัวครั้งสำคัญของเย่หยวน แม้บุคคลนั้นจะเป็นถึงท่านทูตที่วังนภาบรรพตศักดิ์สิทธิ์ส่งมาก็ตาม

“หื้ม?”

เหลยต้วนมุ่นคิ้วเล็กน้อยพร้อมช้อนสายตาจับจ้องไปที่ไป๋เฉินที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า

เจ้าเด็กน้อยคนนี้มันกล้าขวางทางเขาจริงๆ

“เจ้าคิดพันความตายนักรึ? เราท่านทูตได้รับคำสั่งจากวังนภาบรรพตศักดิ์สิทธิ์โดยตรงให้มาตรวจสอบ นี่เป็นภารกิจที่ข้าพึงกระทำ แม้เจ้าจะเป็นถึงประมุขวังเทวะ แต่อย่าคิดว่าข้าจะไม่สามารถสังหารเจ้าได้!” เหลยต้วนหรี่ตาแคบปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลังหอบหนึ่งอัดกระแทกใส่ไป๋เฉิน

ทั่วกายาของไป๋เฉินสั่นสะท้านหนักจนร่นถอยกลับไปหลายก้าว ก่อนจะพยายามทรงตัวยืนหยัดอย่างมั่นคง อาการบาดเจ็บจากแรงกดดันหอบใหญ่เมื่อครู่เกรงว่าสุดระงับ ปรากฏธารเลือดสดไหลออกมาจากมุมปากของเขาสายหนึ่ง

ทว่าเขากลับไม่สนใจอาการบาดเจ็บเหล่านี้แม้สักนิด และประสานมือกล่าวกับเหลยต้วนว่า “ท่านทูตโปรดระงับโทสะ! ไป๋เฉินไม่เคยมีเจตนาคิดท้าทายท่านหรือวังนภาบรรพตศักดิ์สิทธิ์แต่อย่างใด เพียงว่าผู้อาวุโสสูงสุดคนนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อวังเทวะรัตติกาลฉายของเรา หากท่านทูตเข้าไปขัดจังหวะในตอนที่เขาอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ อาจกล่าวได้ว่าเป็นความหายนะต่อวังเทวะรัตติกาลฉายครั้งใหญ่หลวง ไป๋เฉินขอร้องให้ท่านทูตพักแรมที่นี่สักสามคืน หรือไม่สะดวกใจค้าง ทางเราจะมอบเครื่องรางสื่อสารติดตัวท่านไป เมื่อผู้อาวุโสสสูงสุดออกจากการเก็บตัวแล้ว ข้าจะส่งข้อความไปเรียกท่านมาอย่างแน่นอน!”

เดิมทีโม่หยุนเองก็ตั้งใจที่จะออกไปขวางเช่นกัน และเขาเองก็เตรียมตัวพร้อมไว้แล้ว แต่ไม่คิดฝันเลยว่า กลับเป็นไป๋เฉินเองที่ออกตัวไปขวางและกล่าวเช่นนี้จริงๆ ดูเหมือนว่านายน้อยของเขาจะเติบโตขึ้นแล้วในที่สุด!

“หลบไป!”

อย่างไรก็ตามแต่เหลยต้วนกลับไม่ลงรอยคล้อยตาม เขาตะคอกเสียงสุขุมใส่ไป๋เฉินไปคำโต สีหน้าการแสดงออกของไป๋เฉินแปรเปลี่ยนไปทันที เขาคาดไม่ถึงเลยว่าทูตคนนี้จะไร้เหตุผลอย่างมาก

“หากเขาปลีกวิเวกเก็บตัวเป็นเวลาร้อยปี เราท่านทูตคงไม่ต้องรออีกไปร้อยปีตามด้วยรึ? ข้ามิได้มีเวลาว่างขนาดนั้น! หลบไป! หากยังไม่หลบก็อย่าคิดตำหนิเราผู้นี้!” เหลยต้วนกรนเสียงเย็นใส่

พินิจจากสีหน้าของไป๋เฉิน เขาดูไม่เต็มใจแม้สักนิด แต่ก็ทราบเช่นกันว่าต่อหน้าทูตคนนี้ เขาไม่สามารถทำให้โกรธเคืองได้ มิฉะนั้นผลที่ตามมาอาจมีราคาหนักเกินไปจนแม้แต่วังเทวะรัตติกาลฉายก็มิอาจจ่ายไหว หากเป็นเขาคนเดียวที่ตาย มีหรือไป๋เฉินจะยอมถอย? แต่เรื่องนี้มันพัวพันกับชีวิตทุกคน

ณ ปัจจุบันเขาคือประมุขวังเทวะรัตติกาลฉาย ผู้ซึ่งเป็นตัวแทนของทุกคนในวังเทวะรัตติกาลฉาย ทุกการตัดสินใจจะมีผลต่อทุกคนโดยตรง

“เข้าใจแล้ว…” ในที่สุดไป๋เฉินก็ยอมเปิดทางให้

“หึ!” เหลยต้วนเค้นเสียงเย็นร้องหึคำโต ก่อนสะบัดแขนเสื้อเดินผ่านหน้าไป๋เฉินออกไป

โม่หยุนลุกขึ้นเดินมาตบไหล่ไป๋เฉินพลางเอ่ยปลอบว่า “ตามไปดูกันเถอะ! บางทีสถานการณ์อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด”

ไป๋เฉินพยักหน้าคล้ายไม่เต็มใจนัก แต่ก็ช่วยไม่ได้และต้องทำตามที่ว่ากล่าว

…

“นี่คือห้องที่เย่หยวนเก็บตัว?”

“เรียนท่านทูต ท่านเข้าใจถูกแล้ว แต่เอ่อ…”

ขณะไป๋ซิ่วกำลังจะกล่าวโน้มน้าวอีกฝ่าย แต่เหลยต้วนพลันยกมือขัดขึ้นเสียก่อน

“นี่คือคำสั่งโดยตรงจากวังนภาบรรพตศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์ท้าทายได้! หากเขาเป็นผู้บุกรุกจากต่างแดนจริงๆ พวกเจ้าสามารถแบกรับความรับผิดชอบต่อผู้คนทั่วทั้งดินแดนนภาบรรพตไหวหรือไม่? ส่วนที่ว่าจะบ่มเพาะพลังสำเร็จหรือไม่ สุดแท้แล้วแต่โชคชะตาของเขา!” สุ่มเสียงของเหลยต้วนปราศจากความเห็นใจแม้แต่น้อย