ตอนที่ 1544 แหกตาสุนัขของเจ้าดูซะ!

จอมเทพโอสถ – ตอนที่ 1544 แหกตาสุนัขของเจ้าดูซะ! ตอนที่ 1544 แหกตาสุนัขของเจ้าดูซะ! โดย Ink Stone_Fantasy ณ หอเต๋ออี้ อู๋เฟินยังคงนั่งแช่มจิบชารอฟังข่าวมาโดยตลอด

เมื่อได้ฟังเกี่ยวกับสถานการณ์ของร้านขายโอสถรับจ้างสารพัด อู๋เฟินก็พลันคลี่ยิ้มดีใจอย่างยิ่ง

“หุหุ เราชายชราไม่คิดไม่ฝัน เจ้าเด็กคนนี้จะก่อความเกรี้ยวโกรธต่อสาธารณชนขนาดนี้! ข้าอยากจะเห็นเหลือเกินว่ามันจะผ่านวันนี้ไปได้อย่างไร!”

อู๋เฟินยิ้มกล่าว

เถ้าแก่เองก็รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อทราบข่าวนี้

เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่ากลุ่มอิทธิพลทั้งหกของเมืองทางตอนใต้จะแห่เข้ามารังแกเด็กน้อยผู้อ่อนแอคนนั้น

แต่เมื่อคิดไปแล้วเถ้าแก่เองก็รู้สึกอุ่นใจไม่น้อย

ไอ้เด็กเหลือขอนั้นหยิ่งผยองเกินไป ยืนกรานแขวนป้ายรับจ้างสารพัดได้อย่างหน้าตาเฉย นี่กำลังชักพาปัญหาเข้าตัวกระมัง?

“ครานี้ท่านปรมาจารย์ลงไม้หนัก! หวางเชียนคนนั้นแม้แต่จอมเทพสี่ดาวยังไปไม่เป็น หากเด็กคนนั้นไม่สามารถช่วยเหลือได้นับว่าน่าเสียดายนัก”

เถ้าแก่เอ่ยเสียดสีแสยะยิ้มกว้าง

อู๋เฟินยิ้มกล่าวว่า

“เหอะ ไอ้เปี๊ยกนั้นมันหยิ่งผยองเกินไป ข้ากำลังสอนให้เขาทราบว่าตนควรปฏิบัติอย่างไร! มหาพิภพถงเทียนแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล เขาหรือที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วัน จะหาญกล้าทัดเทียม? มันโอ้อวดไร้ยางอายเกินไป!”

หากย้อนกลับไปตอนที่อู๋เฟินให้สัญญากับหวางห่าวหลาน นั้นมิใช่เพียงเพราะความสัมพันธ์อันดีระหว่างทั้งสองเท่านั้น แต่ตอนนั้นที่ทราบว่าอาการของหวางเชียนไม่สามารถรักษาให้หายได้ อู๋เฟินเองก็ไม่คิดยอมแพ้เช่นกัน หนึ่งอาจเป็นเพราะความต้องการเอาชนะยามพบเจออุปสรรคยากลำบาก

นักหลอมโอสถล้วนดื้อรั้นกันทุกคน ไม่เว้นแม้แต่อู๋เฟินเช่นกัน

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้อู๋เฟินอยากจะเอาชนะโรคนี้ให้จงได้

เพื่อตัวหวางเชียนเอง อู๋เฟินถึงขั้นแบกหน้านำหวางเชียนเข้าไปในหอโอสถในเขตเมืองชั้นใน เพื่อไปขอความช่วยเหลือจากท่านอาจารย์ของเขาอีกที

ทว่าท้ายที่สุด อีกฝ่ายก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เช่นกัน

อาจารย์ของอู๋เฟินเป็นถึงจอมเทพโอสถสี่ดาวแห่งหอโอสถ ทว่าแม้แต่เขาผู้นั้นยังไม่สามารถทำอะไรได้ แล้วไอ้เปี๊ยกนั้นรึจะช่วยได้?

อู๋เฟินขอไม่คิดเชื่อแม้นต้องถูกตีจนตายก็ตาม!

…

ในเวลานั้นเอง ณ เขตเมืองชั้นใน ชายชราคนหนึ่งรีบวิ่งแจ้นเข้ามารายงานกับชายหนุ่ม

“ทางเราทราบข่าวของน้องสาวท่านแล้ว! ปัจจุบัน นางอยู่ในเขตเมืองทางตอนใต้! เร่งออกไปพากลับมาดีหรือไม่?”

ชายชรากล่าว

ชายหนุ่มเผยท่าทีลำบากใจมิน้อย พร้อมโค้งคำนับกล่าวว่า

“ท่านอาจารย์ซวนอี้ น้องสาวของข้าเอาแต่ใจเกินไปจนทำให้ท่านลำบาก”

ซวนอี้ยิ้มและกล่าวว่า

“น้องสาวของท่านมีมากพรสวรรค์หลากหลายด้าน นางย่อมเอาแต่ใจเป็นธรรมดา ทั้งพรสวรรค์ในศาสตร์แห่งโอสถ และนี่หาใช่สิ่งเดียวที่นางเชี่ยวชาญ ความสามารถของคนอื่นๆล้วนอ่อนด้อยกว่านาง แต่น่าเสียดายที่นางไม่ค่อยขยันนัก!”

ชายหนุ่มเหงื่อแตกพลัก มือแทบก่ายหน้าผาก

“ท่านอาจารย์กล่าวตรงเกินไป จับนางกลับมาคราวนี้ข้าจะอบรมนางเป็นอย่างดี!”

ซวนอี้ยิ้มพร้อมกล่าวว่า

“เจ้าไม่จำต้องทำเช่นนั้นไป เจ้าก็ทราบดีว่า นางมีนิสัยคล้ายผู้ชาย หากเจ้าใช้ไม้แข็งกับนางมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งพยศเจ้ามากขึ้นเท่านั้น กล่าวตามตรงอย่าไปบังคับจับนางกลับมาเลย ตอนนี้ปล่อยให้นางอยู่ข้างนอกไปสักพัก นี่อาจเป็นเรื่องดีสำหรับนาง การประลองในหอโอสถกำลังใจเริ่มขึ้นเร็วๆนี้ ขอเพียงพานางกลับมาให้ทันก็เป็นพอ”

ชายหนุ่มผสานมือโค้งคำนับและกล่าวว่า

“เข้าใจแล้วท่าน!”

…

ภายในร้านขายโอสถรับจ้างสารพัด ความเร็วในการวินิจฉัยและรักษาของเย่หยวนค่อนข้างรวดเร็วยิ่ง

เนื่องจากเย่หยวนยังต้องรักษาคนอื่นตามลำดับ หลังจากวินิจฉัยเฉียนปิงก่อนเล็กน้อยก็สั่งให้ติงซ่งนำไปต่อแถวที่ด้านหลังก่อน ยามนี้พวกเฉินเปาและที่เหลือต่างก็รอนานแล้ว ทว่าสีหน้าการแสดงออกกลับค่อนข้างแตกต่างจากตอนแรกที่เข้ามา

คนเหล่านั้นที่ต่อแถวอยู่ก่อนหน้า ยามนี้อาการป่วยของคนพวกนั้นหายอย่างน่าอัศจรรย์ และยิ่งเห็นผลชัดเจนขึ้นเมื่อโอสถออกฤทธิ์

และพวกที่ร้องข้าให้หลอมกลั่นโอสถให้ สิ่งที่ทุกคนนำกลับไปล้วนแล้วแต่เป็นโอสถขั้นเทวะ!

ขั้นเทวะจริงๆ!

แม้สิ่งที่เย่หยวนหลอมกลั่นไปในวันนี้จะมิใช่โอสถที่ยุ่งยากซับซ้อนนัก แต่การหลอมกลั่นได้ขั้นเทวะทุกเม็ด สิ่งนี้บ่งบอกได้ถึงปัญหาอย่างชัดเจน!

ชายหนุ่มคนนี้มีความสามารถจริงๆ!

และในไม่ช้าแทนที่เฉินเปาและติงซ่งจะหน้าเสีย แต่กลับกันเลย พวกเขากลับรู้สึกสบายใจขึ้นแทน

บางทีเด็กคนนี้อาจช่วยคนของพวกเขาได้จริงๆ!

แต่ถึงอย่างไร สิ่งที่สามตระกูลใหญ่ สองกลุ่มอิทธิพลส่งมาที่นี่ในวันนี้ล้วนแล้วแต่เป็น ผู้ป่วยที่มีโรคประหลาดดซับซ้อนขึ้นชื่อประจำเขตเมืองทางตอนใต้ และไม่มีใครสามารถรักษาได้เลย

ในที่สุดตอนนี้ก็ถึงตาของเฉินเปา

“อุ้มเขามา”