ตอนที่ 1559 แลกเปลี่ยนความรู้

จอมเทพโอสถ – ตอนที่ 1559 แลกเปลี่ยนความรู้ ตอนที่ 1559 แลกเปลี่ยนความรู้ โดย Ink Stone_Fantasy “แลกเปลี่ยนความรู้? โปรดอภัยยามนี้ข้าไม่ค่อยสนใจนัก!”

ใครก็ไม่รู้จู่ๆก็เดินเข้ามาหาพร้อมบอกว่าต้องการแลกเปลี่ยนความรู้กับตน หรืออีกฝ่ายเห็นว่าตนมีเวลาว่างขนาดนั้นเชียว?

ตอนนี้เขารักษาเจ้าท้วมหายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และไม่ต้องการกังวลเรื่องชื่อเสียงใดๆอีก ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใครแล้วเช่นกัน

อย่างมากที่สุดหากเกินเหตุสุดวิสัยจริงๆ เย่หยวนก็แค่ซ่อนตัวอยู่ในโถงบัลลังก์ม่วงและบินหนีไป

ด้วยความสามารถของสมบัติเทพท่องแท้เลิศล้ำ แม้แต่เจ้าเมืองจักรพรรดิอินทรีสวรรค์ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้เช่นกันง

ดังนั้นเย่หยวนจึงไม่มีอะไรที่ต้องกลัวอีกต่อไปแล้ว

สีหน้าการแสดงออกของชายชราคนนั้นแปรเปลี่ยนไปเช่นดัน เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าเย่หยวนจะดูถูกตนเช่นนี้

แม้เย่หยวนจะไม่รู้จักอีกฝ่าย แต่ในเมืองจักรพรรดิแห่งนี้ เมื่อเอ่ยถึงหอโอสถเขาก็ไม่ควรมองข้ามเช่นกัน

แต่ซวนอึ้คนนี้ค่อนข้างเป็นคนใจเย็น วาจาตอบโต้ของเย่หยวนมิได้ทำให้เขาโกรธแม้แต่ร้อน ขณะที่เขากำลังจะอ่านปากเอ่ยตอบ ทันใดนั้นก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินสมทบออกมา

ทันทีที่เห็นซวนอี้ เนื้อตัวของเซียวเฟิงสั่นสะท้านหนัก ก่อนเอ่ยอุทานขึ้นด้วยความไม่เชื่อวว่า

“ท่าน…หรือท่านคือปรมาจารย์ซวนอี้กระมัง?”

แน่นอนว่าซวนอี้มิได้รู้จักอะไรกับเซียวเฟิง เมื่อได้ยินแบบนั้นก็ค่อนข้างแปลกใจเช่นกัน ภายในร้านชายโอสถแห่งนี้ยังมีจอมเทพโอสถสี่ดาวอยู่อีกคน?

“หุหุ เราชายชราคนนี้คงแก่จนสมองเลอะเลือนแล้ว จึงจำมิได้ว่าท่านเป็นใคร ขอเสียมารยาทได้หรือไม่ ท่านมีนามว่า…”

เซียวเฟิงโค้งคำนับและกล่าวด้วยความเคารพว่า

“ผู้เยาว์นามว่าเซียวเฟิงแห่งหอมหาสมบัติ ครั้งสุดท้ายที่เจอท่าน ตอนนั้นอยู่ในหอโอสถ ข้าโชคดีได้มีโอกาสเข้าไปร่วมรับฟังการบรรยายของท่าน!”

ซวนอี้ยิ้มพลางพยักหน้าตอบ

นักหลอมโอสถที่เคยเข้าร่วมฟังการบรรยายของเขาในเมืองจักรวรรดิอินทรีสวรรค์มีมากมายเกินไปจริงๆ เป็นธรรมดาที่เขาไม่สามารถจดจำได้ทั้งหมด

“ท่านอาจารย์ซวนอี้ พวกเขาเหลือนี้คือสหายเก่าของชายหนุ่มคนนั้น ทั้งหมดรู้จักกันมานานแล้ว”

ในเวลานั้นเอง จู่ๆ หนิงซื่ออว๋ก็กล่าวขึ้นมา

สำหรับที่ว่าไฉนนางถึงมาอยุ่ที่นี่ได้ ซวนอี้มิได้รู้สึกแปลกใจเลยแม้สักนิด เพียงว่าไม่คิดไม่ฝันว่านางจะมาหาท่านปรมาจารย์เย่เร็วปานนี้

“ท่านอาจารย์?”

สายตาที่จับจ้องของเซียวเฟิงแปรเปลี่ยนเป็นความตั้งใจขึ้นทันใด ยามนี้เหลือบมองหนิงซื่ออวี๋เจือหน้าตกตะลึงยิ่ง

เขาไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่า ภูมิหลังของสาวน้อยนางนี้จะยอดเยี่ยมเกินหยั่งถึง!

ซวนอี้เป็นถึงผู้มีอิทธิพลภายในหอโอสถอย่างแท้จริง แต่ปรากฏว่านางกลับเป็นศิษย์ของซวนอี้!

เย่หยวนรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเช่นกัน โดยไม่คิดเลยว่าชายชราคนนี้จะเป็นท่านอาจารย์ของหนิงซื่ออวี๋

แต่ด้วยเหตุนี้ทุกอย่างจึงสามารถอธิบายได้เช่นกัน มีความเป็นไปได้สูงว่า อีกฝ่ายน่าจะเคยเห็นโอสถประตูศิลาวายุที่เขาหลอมกลั่นมาก่อน จึงต้องการเดินทางมาหาเพื่อแลกเปลี่ยนสนทนาความรู้

“ท่านปรมาจารย์ซวนอี้มาที่นี่คงเป็นเพราะเรื่องของเย่หยวนใช่หรือไม่?”

เซียวเฟิงเองก็มิได้โง่ ทันทีที่เห็นภาพฉากสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

ซวนอี้ยิ้มกล่าวว่า

“ถูกต้องแล้ว ฟังว่าขอบเขตความรู้ในศาสตร์แห่งโอสถของปรมาจารย์เย่กว้างใหญ่ไร้สิ้นสุด ดังนั้นจึงมาหาเพื่อขอคำชี้แนะ”

รูม่านตาดำของเซียวเฟิงตีบตันลงงทันใด แม้เขาจะรู้ว่าเย่หยวนน่าเกรงขามมากเพียงใด แต่กระทั่งปรมาจารย์ซวนอี้ยังให้เกียรติเรียกเย่หยวนว่า ปรมาจารย์เย่ด้วยความเคารพเลื่อมใสปานนี้ นี่ทำให้เขาอึดอัดใจอย่างยิ่ง

สิ่งหนึ่งที่ควรทราบ เพียงปรมาจารย์ซวนอี้กระทืบเท้าแค่ครั้งเดียว ก็สามารถทำให้เมืองจักรพรรดิอินทรีสวรรค์สั่นสะเทือนโดยทั่วได้แล้ว!

แต่ตอนนี้เขากลับดูอ่อนน้อมถ่อมตนยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าเย่หยวน!

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นเองหนิงซื่ออวี๋ก็ก้าย่างออกมาและดึงแขนเสื้อของซวนอี้เล็กน้อย นางกล่าวว่า

“ท่านอาจารย์ แลกไปแลกเปลี่ยนความรู้อะไรกับเขาเลย! เขาคนนี้ไม่คู่ควรอีกต่อไปแล้ว! หึ!”

ซวนอี้ค่อนข้างแปลกอกแปลกใจยิ่งกับท่าทีของหยิงซื่ออวี๋ ก่อนหน้านางยังยกย่องเย่หยวนแทบชูขึ้นฟ้า ไฉนยามนี้กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าขนาดนี้?

หนิงซื่ออวี๋กระทืบเท้าดังและเล่าเรื่องของคู่ลุงหลานสกุลหวางให้ฟังด้วยความโกรธเกรี้ยว และทิ้งท้ายว่า

“ท่านอาจารย์ ท่านยังคิดว่าคนที่ไม่มีความรับผิดชอบเช่นนี้ยังเรียกว่าปรมาจารย์ได้อีกรึ?”

ซวนอวี้เหลือบมองหนิงซื่ออวี๋เล็กน้อยพลางหันไปทางเย่หยวน ทันทีทันใดเขายิ้มกล่าวว่า

“นังตัวแสบ นี่เจ้าเคยรู้อะไรบ้าง? แต่เดิมสองลุงหลานคู่นี้ก็เป็นคนของอู๋เฟินแต่แรกแล้ว ทั้งนี้ยังมีบุญคุณมากมาย ถึงวิธีลอบสังหารจะค่อนข้างน่าเกลียดผิดมนุษยธรรม แต่ก็ไม่มีใครสามารถกล่าวว่าลับหลังได้เช่นกัน! แล้วเจ้าจะขอให้ปรมาจารย์เย่เข้าแทรกแซงเรื่องของคนอื่นได้อย่างไร? นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!”

หนิงซื่ออวี๋ที่ได้ยินแบบนั้นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ที่ท่านอาจารย์ของนางก็ยังอยู่ข้างเย่หยวน ยามนี้คำรามดังลั่นขึ้นว่า

“ไฉนท่านเองก็เป็นเช่นนี้! แล้วที่อีกฝ่ายกระทำไปมันสมเหตุสมผลแล้วงั้นรึ? พวกท่านคิดเฝ้าดูอยู่เฉยๆจริงรึ?”