ตอนที่ 1591 เปลี่ยนราวกับพลิกฝ่ามือ

ตอนที่ 1591 เปลี่ยนราวกับพลิกฝ่ามือ Ink Stone_Fantasy รอบที่สามเป็นการประลองหลอมกลั่นโอสถ

รอบนี้มิอาจใช้เล่ห์เหลี่ยมใดๆได้ กล่าวว่าเป็นการแข่งขันที่ยุติธรรมที่สุด

แต่เย่หยวนมิได้กังวลอันใดเลยในตัวหนิงซื่ออวี๋

หนิงซื่ออวี๋ในปัจจุบันหาใช่หนิงซื่ออวี๋อย่างที่ผ่านมาแล้ว

นางมีประสบการณ์เฝ้ามองขอบเขตแห่งเต๋าของเขามาก็หลายครั้นหลายครา ทั้งยังได้รับการฝึกพิเศษ หากนางยังไม่สามารถหลอมกลั่นโอสถระดับสูงได้ เย่หยวนก็ขอเอาหัวฟาดกำแพงจนตายเสียดีกว่า

แน่นอนว่า หนิงซื่ออวี๋ยังมีพรสวรรค์อันน่าอัศจรรย์ ทั้งยังเข้าใจอะไรหลายๆอย่างได้อย่างรวดเร็ว นี่จึงเป็นเหตุผลที่เย่หยวนเลือกนางมาฝึก

หากเป็นคนอื่น แม้เย่หยวนจะปล่อยให้พวกเขาเข้ามาเห็นขอบเขตแห่งเต๋า แต่การจะพัฒนาฝีมือได้ภายในเวลาอันสั้นก็ยากเกินเป็นไปได้เช่นกัน

สิ่งหนึ่งที่ควรทราบ ครั้งแรกที่หนิงซื่ออวี๋ได้เห็นเย่หยวนหลอมกลั่นโอสถกับตา นางก็สามารถหลอมกลั่นโอสถปราณฤทัยสวรรค์ขั้นสูงได้แล้ว

“ฉีหยาง รอยนี้เป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้า เจ้าจะแพ้ไม่ได้อีกแล้ว”

หรงซูยามนี้นั่งไม่ติดเก้าอี้ เขาใช้ช่วงเวลาพักลงจากอัฒจรรย์ไปหาซ่งฉีหยางเป็นการส่วนตัว เข้าอบรบชนิดตัวต่อตัว

ความตื่นตระหนกที่ส่องสะท้อนออกมาผ่านดวงตาของซ่งฉีหยางมองผ่านเห็นได้อย่างชัดแจ้ง เขาเองก็ไม่คิดเลยว่า วันนี้ตนจะมาพ่ายหมดท่าแบบนี้

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่สายตาของเขาอยู่เหนือศีรษะสูงมาโดยตลอด และดูถูกหยามเหยียดเหล่านักหลอมโอสถในระดับชั้นเดียวกันทั้งหมด

ทว่าตอนนี้เขากลับพ่ายให้กับเด็กสาวตัวเล็กๆนางหนึ่ง

เขารู้สึกราวกับความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีกำลังพังทลายลงมา!

“ท่านอาจารย์ สองรอบแรกทั้งๆที่ข้ามั่นใจ… เหนือไปกว่านั้นข้าก็ฝึกซ้อนเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี แต่สุดท้ายก็ยัง…”

หรงซูเข้าตบไหล่และกล่าวว่า

“แม้ข้าจะไม่สามารถจับผิดพวกมันได้ แต่สองรอบแรกมันต้องเอาชนะเราดด้วยวิธีโกงแน่นอน! แต่ในรอบที่สามนี้ เป็นการประลองหลอมกลั่นโอสถ ไม่มีลูกไม้เล่นตุกติกใดๆ เด็กนั้นไม่มีทางเปลี่ยนหนิงซื่ออวี๋เป็นคนละคนไปได้! ไม่ต้องคิดมาก ทำใจให้สงบเสีย! ตราบใดที่เจ้าเอาชนะรอบนี้ได้ อีกสองรอบนก่อนหน้าผู้คนย่อมมองข้ามไม่เอาความ! อย่าให้ความผิดหวังมาบั่นทอนความมั่นใจของเจ้า!”

ซ่งฉีหยางสูดหายใจเข้าลึกๆและพยักหน้ากล่าวว่า

“ข้ารู้ว่าข้าควรทำอย่างไรท่านอาจารย์!”

“เช่นนั้นก็ดี! หากเจ้ายังพ่ายในรอบที่สาม ก็อย่ามาเรียกข้าว่าอาจารย์อีกในอนาคต!”

เมื่อกล่าวจบ หรงซูก็สะบัดแขรนเสื้อจากไปโดยทิ้งให้ซ่งฉีหยางยืนนิ่งประดุจกิ่งไม้แห้ง

หรงซูคนนี้เป็นใครกัน? มีหรือที่เขาจะไม่ทราบว่าตอนนี้ซ่งฉีหยางกำลังคิดอะไรหรือลังเลใจอันใดอยู่?

นั้นจึงเป็นเหตุผลที่หรงซูกล่าวสะบั้นคำขาดด้วยไม้แข็งแบบนี้ ทั้งหมดก็เพื่อเรียกความมั่นใจของซ่งฉีหยางกลับคืนมา

หรงซูใช้ความเพียรพยายามอย่างหนักกับซ่งฉีหยาง แล้วเขาหรือจะทนได้อย่างไรที่ต้องไล่อีกฝ่ายออกจากอาณัติของเขา?

“การประลองรอบที่สาม หลอมกลั่นโอสถ! โอสถที่ต้องหลอมกลั่นก็คือ โอสถจิตสวรรค์วชิระพิโรธ!”

ผู้ดูแลที่เป็นกรรมการเอ่ยกล่าวขึ้น

โอสถจิตวสวรรค์วชิระพิโรธเป็นโอสถธาตุสายฟ้า ความยากในการหลอมกลั่นสูงมาก แทบจะเทียบเท่ากับโอสถประตูศิลาวายุเลยก็ว่าได้

ความยากของโอสถชนิดนี้นับว่าท้าทายฝีมือของทุกคนโดยแท้

อย่างไร ในรอบที่สามนี้หนิงซื่ออวี๋ก็ค่อนข้างเสียเปรียบอย่างชัดเจน

นางเป็นเพียงเซียนอาณาจักรบรรพชนพระเจ้าชั้นกลาง นางค่อนข้างด้อยกว่ามากในเรื่องปริมาณพลังปราณเทวะ

โอสถเหล่านี้ที่ระดับความยากสูงๆ ล้วนมีภาระในการหลอมกลั่นสูงมาก ทั้งในด้านสมาธิและพลังปราณเทวะที่นำจ่ายเป็นจำนวนมหาศาล

“ข้าสงสัยเสียว่า ในรอบที่สามนี้ หนิงซื่ออวี๋จะสร้างปาฏิหาริย์ได้หรือไม่!”

“หากไม่มีสองรอบแรก ข้าคิดว่าหนิงซื่ออวี๋ไม่มีทางทำได้แน่นอน! แต่ตอนนี้ข้ากลับตั้งตารอแล้ว!”

“ฟังว่าหนิงซื่ออวี๋ฝึกปรือหลอมกลั่นโอสถปราณฤทัยสวรรค์อยู่เป็นเวลานานแล้ว แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จเสียที โอสถจิตสวรรค์วชิระพิโรธหลอมกลั่นยากกว่าโอสถปราณฤทัยสวรรค์มากนัก นางจะทำได้จริงๆรึ?”

“หากผู้อาวุโสเย่สามารถหลอมกลั่นสอนในนางหลอมกลั่นได้สำเร็จจริงๆ ข้าเกรงว่าพรุ่งนี้หน้าประตูจวนพักของผู้อาวุโสเย่คงระเบิดแน่นอน!”

…

ในสองรอบแรก ทุกคนต่างพินิจวิเคราะห์หนิงซื่ออวี๋ในแง่ที่ไม้ดีเท่าไหร่นัก แต่ใครจะไปคิดว่า หนิงซื่ออวี๋กลับกลายมาเป็นม้ามืดตัวเต็ง ที่เข้าบดขยี้คู่แข่งทั้งหมด รวมไปถึงยอดอัจฉริยะอย่างซ่งฉีหยางจนยามนี้ท้อแท้ไปแล้ว

ดังนั้นทุกคนจึงตั้งหน้าตั้งตารอดูอยู่เช่นกัน

แต่บางคนที่ทราบเรื่องราวก่อนหน้านี้ของหนิงซื่ออวี๋ก็อดสงสัยมิได้ ว่านางจะหลอมกลั่นได้สำเร็จจริงๆหรือไม่

ทุกคนรอบข้างตรงเบนความสนใจตรงไปที่นาง แต่หนิงซื่ออวี๋ยามนี้ยังคงไม่ขยับไปไหน

เย่หยวนบอกนางว่าอย่าเพิ่งใจร้อนเป็นอันขาด ก่อนจะเริ่มลงมือหลอมกลั่นโอสถควรนึกถึงภาพฉากที่เขาเคยหลอมกลั่นโอสถให้ดูอย่างที่ผ่านมา และปรับสภาวะจิตและร่างกายขึ้นสู่สภาวะสุดยอด

หนิงซื่ออวี๋เชื่อฟังทุกคำพูดของเย่หยวนโดยธรรมชาติ ดังนั้นนางจึงไม่รีบร้อนเคลื่อนไหวใดๆ

“หื้ม? นางกำลังทำอะไรกันแน่? หรือเพราะทราบดีว่าตนไม่สามารถหลอมกลั่นมันได้ จึงจงใจไม่เคลื่อนไหว?”

สภาพจิตใจของซ่งฉีหหยางยามนี้กลับไม่สงบนิ่งเอาเสีย เขามิอาจคลายความสงสัยอดนึกถึงหนิงซื่ออวี๋มิได้