ตอนที่ 1600 ช่วงเวลาสั้นๆ

ตอนที่ 1600 ช่วงเวลาสั้นๆ Ink Stone_Fantasy เย่หยวนเก็บดาบจักรพรรดิล้ฟ้าในมือลง และเดินสำรวจรอบข้างเล็กน้อย ก่อนพบว่าทุกมุมของสถานที่แห่งนี้ล้วนมีความเสถียรค่อนข้างสูง แตกต่างจากห้วงมิติแห่งความโกลาหลก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง

“สถานที่แห่งนี้เป็นจุดศูนย์กลางของห้วงมิติสืบทอด ทั้งยังเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดอีกด้วย แต่เมื่อมาถึงที่นี่ก็หมายความได้ว่า เจ้าจะไม่มีวันออกไปได้อีก เว้นเสียแต่ เจ้าสามารถเข้าใจแนวคิดแห่งห้วงมิติทั้งสองระดับแรกได้โดยสมบูรณ์”

ดูคล้ายว่าเย่หยวนจักตระหนักได้ถึงบางสิ่งอย่างที่เมื่อชายคนนั้นปริปากอธิบายกล่าว

เย่หยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน เขาทราบดีว่าสิ่งที่ชายชุดดำกล่าวไปมิได้โกหก พื้นที่มิติบริเวณปลอดภัยมากจริงๆ แตกต่างจากภายนอกที่ดูวุ่นวาย

เย่หยวนประสานมือกล่าวว่า

“สงสัยเสียงจริง ท่านมีนามขานว่าอย่างไร? แล้วติดอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้ว?”

คู่คิ้วของชายชุดดำขมวดเข้ม กล่าวตอบน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“สามหาว! ไฉนรุ่นเยาว์ถึงกล่าววาจาเช่นนี้กับข้า! หากมิใช่เพราะพลังวิญญาณของสถานที่แห่งนี้เบาบาง ข้าคงกลายมาเป็นผู้อาวุโสแห่งหอยุทธไปแล้วตอนนี้!”

ในมุมมองของชายชุดดำ ตามลำดับความอาวุโส เย่หยวนควรเคารพตนในฐานที่มีอายุมากกว่า

แต่ใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้คิดเพิกเฉยกลับเรียกเขาแค่ว่า‘ท่าน’

แม้ว่าเขาจะถูกขังอยู่ที่นี่ แต่ความภาคภูมิของเขายังคงอยู่ภายในใจไม่เสื่อมคลาย

ที่เขายังมีชีวิตรอดจวบจนปัจจุบัน นี่เป็นที่บ่งชี้ชัดแจ้งแล้วว่า เขาคืออัจฉริยะที่น่าเกรงยามอย่างยิ่งในยุคนั้น

เย่หยวนยิ้มและกล่าวว่า

“ผู้อาวุโสงั้นรึ? เช่นนั้นเอ่ยสนทนาอย่างเท่าเทียมนับว่าไม่มีปัญหาอะไร”

“ฮ่าๆๆๆ!”

เมื่อชายชุดดำได้ยินแบบนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะแหบแห้งดังลั่น และกล่าวว่า

“เจ้าหนูน้อย เจ้าคิดว่าข้าติดอยู่ในนี้นานเกินไปจนสติฟั่นเฟือนแล้วกระมัง? ผมยังไม่ขึ้นเต็มที่ด้วยซ้ำ เท่าเทียมงั้นรึ? ช่างเป็นเรื่องน่าขันนัก!”

หากไม่เห็นแก่ว่า เย่หยวนเป็นชนรุ่นหลังของหอยุทธ์ ทั้งยังเป็นคนแรกที่เข้ามาในสถานที่แห่งนี้ได้ในรอบหลายปี ปานนี้เขาคงตบเย่หยวนตายคามือนานแล้ว

เจ้าหนูคนนี้กล้าปั่นหัวเขาเล่นจริงๆ!

แต่ทันทีทันใด สายตาคู่นั้นของเขาพลันเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด พร้อมจับจ้องไปที่มือของเย่หยวนแลดูจริงจังขนานหนัก

ในมือของเย่หยวนมีป้ายตราผู้อาวุโสอยู่!

ป้ายตราผู้อาวุโสจริงๆ!

รูม่านตาดับของชายชุดดำบีบแคบโดยพลัน เผยท่าทีสุดเหลือเชื่อขณะกล่าวลั่นอุทานว่า

“เจ้า…ไฉนเข้าถึงมีป้ายตราผู้อาวุโสแห่งหอโอสถ? จอมเทพโอสถสามดาวรึจะกลายมาเป็นผู้อาวุโสได้?! ไม่! เดี๋ยวก่อน! นี่ต้องเป็นของปลอมแน่นอน!”

เย่หยวนที่ได้ยินเช่นนั้นพลันคลี่ยิ้มออกมา และโยนป้ายตราให้อีกฝ่ายโดยตรง

อีกฝ่ายรับเข้ามือพร้อมตรวจสอบทันทีโดยละเอียด ก่อนจะเผยสีหน้าประหลาดใจหนักกว่าเก่า

ป้ายตราชิ้นนี้มิใช่ของปลอม!

“เย่หยวน! ผู้อาวุโสแห่งหอโอสถ! เจ้า…เจ้าทำได้อย่างไร?”

ชายชุดดำจับจ้องไปที่เย่หยวนพร้อมเอ่ยถามด้วยความตกใจยิ่ง

เย่หยวนยิ้มและกล่าวว่า

“การจะขึ้นมาเป็นผู้อาวุโสแห่งหอโอสถ ย่อมต้องผ่านเกณฑ์การหลอมกลั่นเป็นธรรมดา ซึ่งคุณสมบัติของข้าก็ครบถ้วนเพียงพอ มันก็แค่นั้น หากท่านสามารถออกจากที่นี่ไปได้ ท่านจะทราบโดยธรรมชาติเองว่าเกิดอะไรขึ้น”

สายตาการจับจ้องของชายชุดดำเผยแววเศร้าโศกออกมาทันที เอ่ยปากกล่าวขึ้นอย่างปวดร้าวใจว่า

“ออกไป? มาถึงที่นี่แล้วเจ้ายังจะกล้าออกไปด้านนอกนั้นอีก? ข้าเล้งหยูถูกขังอยู่ที่นี่มาเป็นเวลาหนึ่งแสนสามหมื่นปีแล้ว จวบจนตอนนี้ก็ยังหาทางออกไม่เจอ! แม้เจ้าจะเป็นถึงผู้อาวุโสหอโอสถ แต่เจ้าก็ไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้เช่นกัน!”

เย่หยวนกล่าวเสียงเย็นตอบว่า

“หนึ่งแสนสามหมื่นปี? ข้าไม่มีเวลามากขนาดนั้น! ข้าจักต้องออกไปให้ได้!”

เล้งหยูตะคอกเสียงแข็งกร้าวตอกว่า

“ประเมินความสามารถตนเองสูงส่งเกินไป! ทุกคนที่เข้ามาในห้วงมิติสืบทอดเพื่อศึกษาแนวคิดแห่งห้วงมิติ ยามนี้…ล้วนตายกันไปหมดแล้ว! มีเพียงข้าเท่านั้นที่ยังรอดชีวิตอยู่ได้จวบจนวันนี้! ในอดีต เราชายชราเองก็เป็นเหมือนเจ้า คิดว่าพรสวรรค์ของข้าเหนือชั้นกว่าใครๆ แต่สุดท้ายก็บรรลุได้แค่ชั้นสวรรค์ระดับหนึ่งขั้นปลายเท่านั้น! แม้พรสวรรค์ของเจ้าจะน่าประทับใจกว่าเราชายชรา แต่แสนกว่าปีที่ข้าเรียนรู้ คิดหรือว่าจะตามทันเราได้เร็วปานนั้น?”

เย่หยวนหยิบป้ายตราผู้อาวุโสเก็บเข้าที่และยิ้มกล่าวว่า

“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร?”

ทันทีทันใด เล้งหยูก็ดูสงบลงเล็กน้อยและกล่าวเสียงเย็นขึ้นว่า

“ย้อนกลับไปในตอนที่เราชายชราเพิ่งมาถึงที่นี่ เราเองก็เหมือนกับเจ้าในตอนนี้ไม่มีผิด จิตใจลุกโชนใฝ่เรียนรู้ แต่สุดท้ายกลับถูกความสิ้นหวังกลืนกินไม่เหลือ! ไม่เชื่อลองดูก็ได้!”

เย่หยวนยิ้มแต่มิได้เอ่ยตอบอันใด จากนั้นเขาก็เริ่มนั่งขัดสมาธิทันที