ตอนที่ 1708 ทำไมเจ้าถึงแข็งแกร่งนัก?

ตอนที่ 1708 ทำไมเจ้าถึงแข็งแกร่งนัก? “หึ่ม! เจ้าคิดว่าจะข่มขู่ข้าได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำนั้นเรอะ?” เจียนปิงนั้นพูดด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี

ไม่รู้ว่าทำไมตั้งแต่ที่เย่หยวนพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เขากลับรู้สึกคันที่ตาขึ้น ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะความคิดไปเองของเขาหรือเปล่า

เย่หยวนจึงแค่ยิ้มตอบไป “เจ้าไม่รู้รึว่าคนที่เจ้าไม่ควรท้าทายด้วยมากที่สุดนั้นคือนักหลอมโอสถ? ข้ารักษาเจ้าได้ แต่ก็ส่งเจ้าลงนรกได้เช่นกัน”

ที่ด้านข้าง เจียนหยู่จึงพูดขึ้นอย่างกังวลใจ “ท่านพี่ จางห่าวเทียนนั้นถูกพิษหมาป่าพิษราบเข้าจริงๆ และข้าก็เห็นด้วยว่าขาของมันกลับมาดีแล้ว! เรื่องนี้…เรื่องนี้มันอาจจะเป็นจริงได้!”

เจียนปิงหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยิน ตอนนี้ยิ่งได้รู้ดวงตาของเขาก็ยิ่งคันยิกมากขึ้น จนอดไม่ได้ต้องยกมือขึ้นมาขยี้ไปหลายที

เย่หยวนยิ้มออกมาเมื่อเห็นสภาพนั้นก่อนจะบอก “เอาล่ะ เราจะมาตกลงกันได้หรือยัง?”

เจียนปิงหน้าเสียและถาม “เจ้าอยากได้อะไร?”

เย่หยวนตอบสั้นๆ “พาข้าไปหาผู้อาวุโสเจียน!”

เจียนปิงนั้นมีสีหน้าที่ไม่อยากยอมอย่างถึงที่สุด มันซีดจนเหมือนไก่ต้ม เด็กคนนี้มันทำให้คนแทบคลั่งได้จริงๆ

ทั้งๆ ที่ดูยังไงก็จนมุมแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับเป็นฝ่ายคนล้อมที่ถูกกัดเจียนตายแทน

สุดท้ายกลับเป็นเขาที่ต้องตกไปอยู่ในกำมือของเย่หยวนแทน!

การโต้กลับนี้มันทำให้ผู้คนปวดใจอย่างถึงที่สุด!

แต่เขานั้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดทนรับมันไว้

พิษจากหมาป่าพิษราบนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นพิษกัดกระดูก มันจะทำให้ผู้ติดพิษนี้ป่วยเป็นโรคแทรกซ้อนต่างๆ มากมาย เป็นพิษที่ทำให้ผู้คนทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด และยังยากต่อการรักษาด้วย

ตอนนี้ดวงตาของเขาต้องพิษนี้ไปแล้ว ในวันข้างหน้ามันจึงมีโอกาสสูงมากที่เขาจะเกิดตาบอดลงอีกครั้ง!

เรื่องที่เย่หยวนขจัดพิษนี้ได้นั้น เขาไม่คิดที่จะสงสัยมันแม้แต่นิด

เพราะเขารักษาอาการสะท้อนจากยอดเต๋าได้ มีหรือที่พิษระดับนี้จะเป็นปัญหาไปได้

แต่การพาเขาไปหาเจียนเจิ้นเทานั้นมันเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากยอมรับมากที่สุดแล้ว

มันช่างเป็นการตัดสินใจที่เจ็บปวดเสียจริงๆ!

สุดท้ายเจียนปิงก็กัดฟันแน่นและบอก “จำเรื่องนี้ไว้ให้ดีล่ะ!”

…

เจียนปิงนั้นนำทางเย่หยวนมายังบ้านหลังเล็กแห่งหนึ่งและบอก “ที่นี่แหละ!”

เย่หยวนมองดูบ้านน้อยๆ นั้นด้วยความรู้สึกมึนงงไม่น้อย

ยอดฝีมืออาณาจักรราชันพระเจ้าเก้าดาว สำหรับเมืองจักรพรรดิแล้วคนระดับนี้เรียกได้ว่าสูงส่ง

แต่ทว่า เจียนเจิ้นเทานั้นกลับได้มาอยู่ในบ้านเล็กๆ เช่นนี้ มันช่างทรุดโทรมจนเกินกว่าจะบรรยายได้!

ดูท่าหลายปีที่ผ่านๆ มาเจียนเจิ้นเทาจะได้เจอเรื่องราวมามากมายแน่

เย่หยวนเดินไปจนถึงหน้าประตูและเร่งปราณเทวะของตนก่อนจะตะโกนเข้าไป “ข้าน้อยเย่หยวนมาขอพบท่านผู้อาวุโสเจียนเจิ้นเทา”

ไม่นานนักก็มีเสียงชายแก่ดังขึ้นมาจากด้านใน “หึๆ ก็นึกว่าใคร ที่แท้เป็นสหายหนุ่มเย่หยวนนี่เอง เข้ามาก่อนสิ!”

ดูท่าแล้วเจียนเจิ้นเทาเองก็คงใช้เวลานึกไม่น้อยกว่าจะจำเย่หยวนขึ้นมาได้

แต่สิ่งที่ทำให้เย่หยวนตื่นตกใจมากที่สุดก็คือเจียนเจิ้นเทาไม่ได้มีท่าทางโกรธแค้นปนออกมาในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย มันเป็นน้ำเสียงที่เหมือนเขาใช้พูดกับสหายสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี

เพราะยังไงเสียการที่เจียนเจิ้นเทาตาบอดลงมันก็เป็นเพราะว่าเย่หยวน

แม้ว่าเย่หยวนจะไม่ได้ทำอะไรจริงๆ แต่จะมีสักกี่คนในโลกที่มองมันได้ตามจริงและปล่อยไปแบบนั้น?

หากเป็นคนอื่น พวกเขาคงโทษเย่หยวนไปแล้วไม่มากก็น้อย

เย่หยวนไม่คิดเลยว่าเจียนเจิ้นเทาจะมีความคิดที่เปิดกว้างได้ขนาดนี้

“เอาล่ะ ทีนี้เจ้าจะเอายาถอนพิษมาให้ข้าได้รึยัง?” เจียนปิงถาม

เย่หยวนโยนขวดโอสถออกไปให้และบอก “เอาไปกินเสีย”

เจียนปิงที่ได้รับโอสถไปแล้วก็กล่าวขึ้น “แล้วข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร?”

เย่หยวนตอบ “เจ้าคิดว่าคนบนโลกหล้านั้นหน้าไม่อายเช่นเจ้ากันหมดรึ? หากเจ้าไม่เชื่อก็ลองไปหาคนที่เก่งกาจกว่านี้ดูเอาเองเถอะ”

พูดจบเย่หยวนก็หันหน้ากลับไปเปิดประตู

ตอนนั้นเองที่เจียนปิงก็เปลี่ยนท่าทีและลงมือโจมตีทีเผลอออกมา!

เป็นการโจมตีทีเผลออีกครั้ง!