ตอนที่ 1710 รุนแรง

ตอนที่ 1710 รุนแรง เมื่อเจียนปิงเห็นเย่หยวนเขาก็กล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม “เจ้านี่เอง! เฮอะๆ โลกมันช่างกลมเสียจริง!”

เจียนฮาวหนิงขมวดคิ้วแน่น “น้องข้า เจ้ารู้จักมัน?”

เจียนปิงยิ้มรับ “ยิ่งกว่ารู้อีก! หึๆ ตาข้าเกือบบอดก็เพราะเจ้าเด็กคนนี้นี่แหละ! พี่ใหญ่ไม่ว่าเด็กคนนี้มันจะมาเพื่ออะไร ขอจงอย่าได้ตอบตกลงกับมันเด็ดขาด!”

เจียนฮาวหนิงหัวเราะ “เรื่องนั้นมันแน่นอน มีหรือที่ยังต้องให้น้องข้ามาบอก?”

เย่หยวนมองดูใบหน้านั้นของเจียนปิงด้วยความเยือกเย็นอย่างจับกระดูก

เจ้าหมอนี่มันรนหาที่ตายอย่างไม่รู้จบ!

หากเขาสิ้นหวังที่จะได้รับข่าวพวกลี่เอ๋อไปแล้ว ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับเมืองจักรพรรดิเลิศประกายเขาก็จะต้องสังหารเจ้านี่ลงให้ได้

แม้จะถูกเย่หยวนมองแบบนั้น แต่เจียนปิงไม่ใช่แค่ไม่กลัวแต่กลับหันมายั่วเขาแทน “เด็กน้อย โกรธเรอะ? หึๆ นี่แหละคือผลลัพธ์ของการลบหลู่ข้าผู้นี้!”

เจียนเจิ้นเทาบอก “ถอยไป ข้าจะขอเข้าพบท่านเจ้าศาลา!”

เจียนฉาวหนิงหัวเราะออกมาเมื่อได้ยิน “เจียนเจิ้นเทา เจ้าอย่าได้ลืมฐานะของตนไปหน่อยเลย! เจ้านั้นมิใช่ผู้อาวุโสแห่งศาลามายาล้ำอีกแล้ว เจ้ายังมีสิทธิใดมาขอเข้าพบท่านเจ้าศาลากัน?”

เจียนเจิ้นเทาตอบกลับมา “แม้เฒ่าคนนี้จะไม่ได้เป็นผู้อาวุโสแล้ว แต่ข้าก็ยังไม่ได้ถอนตัวจากศาลามายาล้ำ! เจียนฉาวหนิง หากเจ้ากล้าขวางทางข้า ข้ากับเจ้าคงต้องได้ลงมือต่อกันแล้ววันนี้!”

เจียนฉาวหนิงหัวเราะลั่น “งั้นก็เข้ามา ข้ากลัวเจ้ารึ?”

เจียนปิงยิ้มเยาะ “เจียนเจิ้นเทา เจ้ามันเป็นได้แค่ศัตรูขี้แพ้ของพี่ชายข้า ไปนั่งปลูกดอกไม้ทำสวนมาสองร้อยกว่าปีแล้วแท้ๆ เจ้ายังคิดว่าตัวเองจะมีปัญญาทำอะไรได้อีกเรอะ?”

เจียนเจิ้นเทาไม่คิดสนใจคำพูดของเจียนปิงและหันไปถามเจียนฉาวหนิง “เจ้าจะหลบไปหรือไม่?”

“ไม่หลบแล้วเจ้าจะมีปัญญาทำอะไรข้าได้?” เจียนฉาวหนิงกล่าวด้วยสีหน้าไม่แยแส

เจียนเจิ้นเทาหัวเราะเย้ยและส่งฝ่ามือออกมาทันที

เจียนฉาวหนิงหัวเราะและรับมันไว้ ทั้งสองคนเริ่มเข้าปะทะกันทันที

“เฮอะ เร็วเกินไปแล้ว! ผู้อาวุโสเจียนเจิ้นเทาเพิ่งจะกลับมาก็เข้าปะทะกับเจียนฉาวหนิงเสียแล้ว”

“แต่ผู้อาวุโสเจิ้นเทาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้อาวุโสฉาวหนิงหรอก นี่มันมาหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ!”

“เขาทำไปเพื่อเด็กคนนั้นใช่ไหม? มันเป็นใครกันนะถึงขั้นทำให้เขาต้องลุกขึ้นมาทำเรื่องเช่นนี้”

…

การต่อสู้ระหว่างสองผู้อาวุโสดึงดูดความสนใจของผู้คนมาได้อย่างมากมาย

แต่ทุกคนกลับไม่คิดว่าเจียนเจิ้นเทาจะมีชัยเลยแม้แต่น้อย เพราะทุกๆ ครั้งที่สองคนนี้ปะทะกันก็มักจะเป็นชัยของเจียนฮาวหนิงมากกว่าเจียนเจิ้นเทา

แต่ไม่นานทุกผู้คนก็ต้องรับรู้ว่ามีอะไรผิดแปลกไป

คลื่นพลังในร่างของเจียนเจิ้นเทากำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ!

เมื่อพวกเขาเริ่ม เจียนฉาวหนิงก็รับรู้ว่าเรื่องราวมันผิดแปลก

ดูท่าเจียนเจิ้นเทาในวันนี้จะแตกต่างจากตัวเขาในอดีตมาก!

ปัง!

จู่ๆ ด้วยฝ่ามือหนึ่งของเจียนเจิ้นเทา เจียนฉาวหนิงก็ถูกซัดลอยออกไปไกล

ทะเลศักดิ์สิทธิ์ของเจียนฉาวหนิงปั่นป่วนไปหมด เขาได้แต่มองดูที่เจียนเจิ้นเทาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “เจ้า…เจ้าสามารถแตะฐานได้แล้ว!”

เจียนเจิ้นเทาบอก “ข้าต้องขอบคุณเจ้าเลย! หากไม่ใช่เพราะเจ้าเตะข้าออกจากศาลามายาล้ำข้าก็คงยังเป็นได้แค่ราชันพระเจ้าเก้าดาวเท่านั้น แต่หากต้องขอบคุณใครก็คงเป็นสหายหนุ่มเย่หยวนคนนี้ เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นได้ก็เพราะเจ้า! คิดไปคิดมาโชคชะตาของสหายหนุ่มเย่หยวนนั้นช่างเจิดจ้า แค่มองแสงจากตัวเจ้าเฒ่าคนนี้ก็กลับได้รับประโยชน์เสียแล้ว!”

เย่หยวนยิ้ม “เรื่องทั้งหมดนั้นมันล้วนเป็นชะตาของผู้อาวุโส มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับเย่หยวนคนนี้กัน?”

เจียนเจิ้นเทาส่ายหัว “ตระกูลเจียนเรานั้นเชื่อเรื่องราวแห่งชะตากรรมเช่นนี้มาก แม้ฝีมือข้าจะยังมองมันไม่ออก แต่ก็พอที่จะใช้สมองคาดเดามันได้บ้าง เอาล่ะ ไปกันเถอะ”

สีหน้าของเจียนฉาวหนิงตอนนี้เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ พร้อมตะโกนขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว “เจียนเจิ้นเทา! เจ้าอย่าได้!”

เจียนเจิ้นเทาพาเย่หยวนเดินขึ้นมาโดยที่ไม่สนใจแม้แต่จะหันไปมองเขาด้วยซ้ำ