ตอนที่ 1736 ดอกสุคนธรสดำยมโลก

ตอนที่ 1736 ดอกสุคนธรสดำยมโลก “ถอยแล้ว! พวกมันถอยแล้ว!”

คนทั้งหลายต่างกำลังวิ่งหนีมาเรื่อยๆ จนจู่ๆ เหล่าแมลงน้ำแข็งเมฆาเพลิงที่ตามมาราวกับคลื่นทะเลรวมไปถึงตัวราชาแมลงก็กลับหนีหายไป ไม่กล้าตามพวกเขาเข้ามาอีก

ได้เห็นแบบนั้นคนทั้งหลายก็ถอนหายใจยาวออกมาแทบจะพร้อมกัน

เพราะทะเลแมลงนั้นมันน่าสยดสยองมาก ทำให้พวกเขาทั้งหลายรู้สึกเหมือนได้ไปเที่ยวนรกมาก็ไม่ปาน

“อ่อก!”

เมื่อหยุดเท้าลงในที่สุดอาการบาดเจ็บภายในของเย่หยวนก็แสดงออกมาจนเขาต้องกระอักเลือดออกมาคำโต

หยูจิงหน้าถอดสีทันทีที่เห็นและเข้าไปช่วยประคองเย่หยวนทันที “เย่หยวน เจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่?”

เย่หยวนยกมือขึ้นมาโบกปัด “ข้าไม่เป็นไร ยังไม่ตายหรอก!”

หยูจิงนั้นมีท่าทางเศร้าเสียใจ นางรู้ดีแก่ใจว่าอาการบาดเจ็บของเย่หยวนนี้มันเกิดขึ้นเพราะเขาต้องการปกป้องตัวนาง

ไม่เช่นนั้นด้วยพลังฝีมือของเย่หยวน มีหรือที่ราชาแมลงนั้นจะหยุดเขาไว้ได้

“หึๆ พระเอกที่คิดช่วยสาวงามต้องสูญเสียอะไรไปเสมอ!” ลัวยองพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อหยูจิงได้ยินนางจึงตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นทันที “ไอ้ลัว เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เมื่อกี้ข้าขอให้พวกเจ้าช่วยกลับไม่มีหมาไหนสักตัวกล้าขยับ ตอนนี้ยังมาซ้ำเติมกันอีก เจ้าจะหน้าไม่อายไปถึงไหนกัน?”

ลัวยองนั้นคิดชอบพอใจหยูจิงจริงๆ แต่ดูสภาพตอนนี้แล้วเขาย่อมรู้ตัวดีว่าไม่มีหวัง

เพราะฉะนั้นความชอบพอในทีแรกจึงกลายเป็นความเกลียดชัง

อย่างที่เขาว่า ความเกลียดชังนั้นเกิดมาจากความรัก

ลัวยองยิ้มตอบ “หยูจิง เจ้าอย่าได้ไปโดนไอ้เด็กคนนี้หลอกอีกเลย! มันปิดบังฝีมือตนไว้ แอบเข้ามาในกลุ่มเรา ใครจะรู้ว่าจริงๆ มันวางแผนอะไร? หากมันเป็นคนที่ทำตัวเปิดเผยแล้วเหตุใดมันจะไม่บอกเรามาตั้งแต่ก่อนหน้า?”

หยูจิงตอบกลับไปอย่างเย็นชา “เจ้าอย่าได้คิดว่าคนอื่นจะชั่วช้าเหมือนตัวเองสิ!”

เย่หยวนยกมือขึ้นมาโบกปัด “เลิกเถียงกันได้แล้ว ข้าขอนั่งรักษาตัวหน่อย!”

เขาหยิบเม็ดโอสถออกมาและกลืนกินมันลงไปก่อนจะนั่งลงทำสมาธิในทันที

ไม่นานเขาก็มีพลังกลับมาได้มากกว่าครึ่ง

เมื่อทุกคนได้เห็นภาพนี้พวกเขาต่างเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตกใจ

โอสถนี้มันจะมีฤทธิ์ที่ดีเกินไปหน่อยหรือไม่?

“ที่นี่เป็นศูนย์กลางของแก๊สแล้ว หากข้าเดาไม่ผิด ยาต้านพิษใดๆ นั้นย่อมต้องอยู่ที่นี่แน่” เย่หยวนค่อยๆ ลุกขึ้นบอกทุกคน

ด้วนเผิงจึงถาม “แต่ว่านะ เราจะไปรู้ได้อย่างไรว่าของสิ่งไหนที่จะแก้พิษได้?”

เย่หยวนยิ้มและยื่นมือออกมา เมื่อเขาเปิดออกมันก็มีแมลงสีขาวปรากฏตัวอยู่บนฝ่ามือนั้น และแน่นอนว่ามันย่อมเป็นแมลงน้ำแข็งเมฆาเพลิง

เจ้าแมลงอันดุร้ายนี้กำลังอ้าปากแสดงเขี้ยวกางกรงเล็บ แต่มันถูกกั้นไว้ในฝ่ามือของเย่หยวนและไม่มีทางจะหลุดออกมาด้านนอกได้เลย

“ใช้เจ้านี่!”

เมื่อหยูจิงเห็นเช่นนั้นนางก็ได้แต่ถามขึ้นอย่างตื่นตกใจ “ในสถานการณ์แบบนั้นเจ้ายังจะมีเวลาไปจับแมลงน้ำแข็งเมฆาเพลิงมาได้อีกหรือ?”

เย่หยวนยิ้มตอบ “แค่จับง่ายๆ เจ้าพวกนี้มันอ่อนแอจะตาย”

ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก!

อ่อนแอ? สัตว์อสูรระดับสี่นี่หรืออ่อนแอ!

เย่หยวนเปิดฝ่ามือและค่อยๆ เดินวนไปรอบๆ พื้นที่

จู่ๆ เจ้าแมลงในมือเย่หยวนก็เริ่มสั่นขยับตัวไปมา นั่นทำให้เย่หยวนเบิกตากว้างและเดินไปตามต้นทางที่มันเริ่มแสดงอาการนั้น

เมื่อทุกคนได้เห็นภาพนี้ พวกเขาต่างได้แต่ร้องออกมาในลำคออย่างประหลาดใจ

ที่แท้มันก็ยังมีวิธีการเช่นนี้ในการหายาแก้พิษอยู่ ช่างเป็นการเปิดหูเปิดตานัก

เย่หยวนค่อยๆ เดินไปยังเส้นทางนั้นเรื่อยๆ และเจ้าแมลงน้ำแข็งเมฆาเพลิงก็ยิ่งอยู่ไม่นิ่งเข้าไปทุกที

ในที่สุดเขาก็ได้เห็นภาพของดอกไม้สีแดงดำปรากฏขึ้นตรงหน้า