ตอนที่ 1757 นักบวชคนนี้มันจะเกินไปแล้ว

ตอนที่ 1757 นักบวชคนนี้มันจะเกินไปแล้ว “ผู้อาวุโสหลี่ ข้ามีคำถาม!”

บนเวทีแท่นยกระดับตอนนี้กำลังมีชายชราสั่งสอนบรรยายความรู้ให้เหล่านักบวชฟัง ก่อนที่จู่ๆ จะมีเสียงหนึ่งพูดแทรกขึ้น

นักบวชที่มานั่งอยู่ด้านล่างตอนนี้มีจำนวนกว่าร้อยคน พวกเขาทั้งหมดต้องหันหน้ามามองที่ต้นเสียงเป็นตาเดียว

คนต้นเสียงนี้เป็นนักบวชในชุดยาว สี่ดาวประดับอยู่ที่อก จะเป็นใครไปได้นอกเสียจากเย่หยวน?

เมื่อได้เห็นเช่นนี้แล้วพวกนักบวชทั้งหลายก็แอบยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

หนังหัวของผู้อาวุโสหลี่บนเวทีกระตุกขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน “หากมีคำถามใดเจ้าจงรอให้จบการบรรยายก่อนค่อยพูด ตอนนี้เงียบปากไปก่อน”

หลายปีมานี้เย่หยวนได้กลายเป็นนักเรียนเจ้าปัญญาที่สุดไปแล้วในสายตาเหล่าผู้อาวุโส

เพราะทุกๆ การบรรยายเย่หยวนจะพูดขัดขึ้นมาหลายต่อหลายครั้งเวลามีเรื่องที่สงสัย

และที่บอกว่าหลายครั้งนี้มันมากถึงสิบยี่สิบครั้ง!

หากเป็นแค่การสร้างปัญญาเฉยๆ ผู้อาวุโสทั้งหลายคนแค่ตบตีสั่งสอนให้มันจบๆ ไป

แต่เรื่องของเรื่องก็คือปัญญาที่เย่หยวนก่อขึ้นมานั้นมันมีขึ้นพร้อมข้อสงสัยที่เป็นเหตุเป็นผล!

แต่ละครั้งที่มีปัญหามันจะทำให้ผู้อาวุโสได้แต่ยืนนิ่งเงียบตอบอะไรกลับไปไม่ถูก

ตอนแรกมันก็ยังพอมีผู้อาวุโสที่ไม่ยอมแพ้และพยายามที่จะใช้เหตุผลและความรู้มาถกเถียงกับเย่หยวน

แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องพ่ายแพ้ต่อเย่หยวนจนพูดอะไรไม่ออก

ด้วยเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้งเข้า ตอนนี้เวลามีผู้อาวุโสมาทำการสอนพวกเขาจะหวาดกลัวมากว่าเย่หยวนจะเข้าฟังด้วย

ตราบเท่าที่พวกเขาเห็นหน้าเย่หยวน พวกเขาก็จะทำหน้าตาเหมือนหนูที่เห็นแมวจนใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

เย่หยวนไม่สนใจคำพูดนั้นของผู้อาวุโสหลี่และถามขึ้นต่อ “โอสถชวดไขมังกรแทรกนั้นมีอุณหภูมิตามธรรมชาติ เมื่อหลอมมันเราย่อมต้องควบคุมอุณหภูมินั้นให้ดีโดยใช้กฎแห่งธาตุทั้งห้าในโอสถเป็นพื้นฐาน…ผู้อาวุโสหลี่ท่านไม่คิดว่ามันควรเป็นเช่นนั้นรึ?”

เย่หยวนพูดอกมาอย่างรวดเร็วเป็นสายน้ำ แสดงปัญญาที่ผู้อาวุโสหลี่เพิ่งสอนออกมา

เมื่อเหล่านักบวชคนอื่นๆ ได้ยินคำของเย่หยวนพวกเขาต่างก็แสดงสีหน้าคิดหนักตามออกมา

เพราะเหล่านักบวชทั้งหลายนี้ย่อมมีประสบการณ์กันมาทั้งสิ้น เดิมทีตอนแรกๆ พวกเขานั้นไม่พอใจมากที่เห็นว่าเย่หยวนพูดขึ้นแทรกการสอนของผู้อาวุโสเช่นนี้

แต่หลังจากนั้น พวกเขาก็พบว่าคำพูดที่เย่หยวนว่ามามันเปี่ยมไปด้วยเหตุและผล

หลังจากกลับไปลองทดสอบดูตาม พวกเขาก็พบว่าคุณภาพโอสถที่หลอมออกมาได้มันพัฒนาขึ้นอย่างมาก

เพราะฉะนั้นหลังๆ มาเมื่อเย่หยวนเปิดปากออกพูดทีไร พวกเขาทั้งหลายก็จะหันมาตั้งใจฟังและได้รับประโยชน์ไปอย่างมากมาย

ผู้อาวุโสหลี่ตอบกลับมาอย่างไม่พอใจ “เย่หยวน! นี่เจ้าหรือข้ากันแน่ที่เป็นผู้อาวุโส?”

เย่หยวนยิ้มตอบ “ย่อมเป็นท่านผู้อาวุโสอยู่แล้ว!”

ผู้อาวุโสหลี่ตอบ “เจ้ายังเห็นว่าข้าเป็นผู้อาวุโส? ข้ากำลังสอนแต่เจ้ากลับมาสร้างปัญญา รู้จักกาลเทศะบ้างหรือไม่?”

แต่เย่หยวนก็ตอบกลับไป “ผู้อาวุโสหลี่อย่ากล่าวเช่นนั้น ความรู้ยิ่งถกเถียงกันมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งชัดเจนมาขึ้นเท่านั้น เมื่อมันมีปัญหาข้าย่อมต้องชี้มันออกมา หรือว่าท่านคิดอยากให้ทุกผู้คนหลอมโอสถด้วยวิธีผิดๆ ต่อไปกันเล่า?”

ผู้อาวุโสหลี่นั้นโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี “ทำไมเจ้าไม่ขึ้นมาสอนพวกเขาแทนข้าเสียเลยล่ะ?”

เย่หยวนยกมือขึ้นโบกปัดด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น! ข้าแค่มาเพื่อเรียนรู้และตั้งคำถามที่ตนเองมีออกมา ฮ่าๆ ผู้อาวุโสหลี่ท่านสอนต่อเถอะ!”

ผู้อาวุโสหลี่ไม่อาจอดทนต่อไปไหว ยกแขนเสื้อขึ้นเชิดหน้าหนีไป “ไม่สอนมันแล้ว!”

พูดจบเขาก็จากไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด

ตั้งแต่ได้เป็นนักบวชมาเย่หยวนก็ใช้วันเวลาไปกับการเรียนรู้เรื่องโอสถอสูรศักดิ์สิทธิ์ในโถงหลักของวิหารนักบวช

แม้ว่าในใจของเขาจะเป็นห่วงอิ้งหมัวหู่อย่างมากเขาก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรไปได้มากกว่าการรอ

และสิ่งที่ทำให้เย่หยวนได้มีที่ยืนในวิหารนักบวชนี้มันก็คือความสามารถทางโอสถของเขา เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องพัฒนาตัวเองให้มากพอที่จะได้รับอำนาจนั้น

ตอนที่เข้าศาลาสวรรค์หลวงครั้งแรกไป เย่หยวนได้เรียนรู้เรื่องราวของโอสถอสูรศักดิ์สิทธิ์มาอย่างมากมาย

แต่เรื่องการหลอมโอสถอสูรศักดิ์สิทธิ์จริงๆ นั้นเย่หยวนยังขาดความรู้ไปมาก

นั่นทำให้ทุกวันนี้เขาพยายามที่จะดูดซับความรู้ต่างๆ ด้วยความเร็วที่แสนจะบ้าคลั่ง

เย่หยวนนั้นย่อไม่ได้คิดที่จะสร้างปัญหาใดๆ แต่การสอนของเหล่าผู้อาวุโสนั้นมันมักจะมีเรื่องราวที่ผิดพลาดไปเสมอๆ

การที่เย่หยวนจะแทรกคำถามขึ้นมามันก็คงเลี่ยงไม่ได้