ตอนที่ 1774 มิติอนัตตา เขตแดนตัดขาด

ตอนที่ 1774 มิติอนัตตา เขตแดนตัดขาด ราชันพยัคฆ์สวรรค์มีสีหน้าสุดช้ำใจ ตอนนี้เขาเสียใจกับเรื่องที่ทำลงไปอย่างมาก

หากเขารู้ว่าวันนี้จะมาถึง มีหรือที่เขาจะไม่รอคอยก่อน?

อย่างน้อยๆ หู่ชิงก็ยังไม่ได้ตายไปจริงๆ นี่?

แต่การเข้าไปยังถ้ำเนตรวิเศษนั้นมันเป็นอะไรที่ผู้คนหรืออสูรใดๆ ไม่สามารถรอดชีวิตกลับมาได้

มันเป็นสถานที่ที่แม้แต่เทพสวรรค์หยุนหลิงก็ยังไม่กล้าที่จะเข้าไปด้านใน!

ตอนนั้นเองที่หู่ชิงกลับเปิดปากพูดออกมา “ท่านพ่อให้ข้าไปเถอะ!”

ราชันพยัคฆ์สวรรค์ตกใจจนตัวสั่นสะท้าน เขาหันไปถามหู่ชิง “หากเจ้าไปแล้วมันย่อมไม่มีโอกาสออกมาอีก!”

หู่ชิงถอนหายใจยาว “ท่านพ่อ หู่ชิงได้มีโอกาสใช้ชีวิตที่สองนี้ด้วยอารมณ์ที่มากมายหลากหลาย! เรื่องครั้งนี้เป็นพวกเราเองที่ลงโทษผู้บริสุทธิ์มาแต่ต้น เราเป็นฝ่ายผิดท่านพ่อ แต่ท่านเย่หยวนกลับเป็นคนที่รักยึดมั่นในสายสัมพันธ์ กล้าที่จะเข้าถ้ำเนตรวิเศษไปช่วยเหลือน้องชายอย่างไม่เกรงกลัว แล้วมีหรือที่หู่ชิงคนนี้จะยังต้องกลัว? หากนายท่านตายไปภายใน ข้าก็จะตามติดท่านไป! พวกเราพ่อลูกติดค้างหนี้เขามากขนาดนั้น!”

ในวินาทีนั้นพวกสัตว์อสูรลูกน้องราชันพยัคฆ์สวรรค์ต่างมองมายังหู่ชิงราวกับเป็นคนแปลกหน้า

ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นหู่ชิงเป็นอสูรที่ยิ่งยโสโอหัง ดูถูกดูแคลนทุกสิ่งอย่างเหมือนดั่งเด็กน้อยที่ไม่รู้จักโต

แต่เมื่อได้เจอประสบการณ์เฉียดเป็นเฉียดตาย มันกลับทำให้ตัวเขาคนนี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

เย่หยวนหันไปมองหู่ชิงด้วยท่าทางตกใจไม่น้อยเช่นกัน ไม่นึกไม่ฝันว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้อาสาตามติดเขาเข้าไปด้านในแทน

แต่ไม่นานนักเขาก็พอเข้าใจได้

ระหว่างเส้นความเป็นและความตายมันมักจะสั่งสอนบทเรียนให้ผู้คนได้อย่างมาก

สภาพของหู่ชิงในตอนนี้ก็เหมือนเขาเมื่อก่อน

การเข้าถ้ำเนตรวิเศษในครานี้ หากเขาไม่ตายไปหู่ชิงย่อมสามารถที่จะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ได้ในวันหน้า

ราชันพยัคฆ์สวรรค์ได้แต่ทำหน้าตาลังเลไม่รู้ว่าต้องตัดสินอย่างไร จนสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาว “ช่างเถอะ เจ้าไปกับเขาเสีย!”

…

เมื่อมาถึงหน้าถ้ำเนตรวิเศษเย่หยวนก็ได้พบว่ามันเหมือนเป็นปากที่อ้าออกมากลืนกินทุกสิ่ง แทบจะกลืนกินเขาทั้งลูกลงไปในถ้ำ

แสงที่ด้านนอกนั้นมันสุดจะสว่างชัด แต่ภายในถ้ำที่ใหญ่ขนาดนั้นมันกลับมืดมิดจนไม่สามารถมองเข้าไปด้านในได้เลย!

ในถ้ำนี้มันคือความมืดมิดไร้จุดจบ

ราชันพยัคฆ์สวรรค์มองดูที่หน้าปากถ้ำด้วยท่าทางสั่นกลัว “นี่แหละคือถ้ำเนตรวิเศษ ไม่มีใครรู้ว่าด้านในเป็นอะไรและไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปเช่นกัน”

ดูท่าแล้วเขาก็คงกลัวถ้ำเนตรวิเศษนี้อย่างมาก

เย่หยวนพยักหน้ารับและค่อยๆ เดินไปสู่ปากถ้ำเนตรวิเศษ

หู่ชิงจึงหันมาค้อมตัวแก่ราชันพยัคฆ์สวรรค์ “ลูกขอตัวลา ท่านพ่อรักษาตัวด้วย!”

พูดจบหู่ชิงก็เดินตามหลังเย่หยวนไปติดๆ

เมื่อมาถึงถ้ำเนตรวิเศษ ร่างของหนึ่งคนหนึ่งเสือก็เหมือนถูกดูดหายเข้าไปในปากยักษ์ หายไปจนไม่เหลือร่องรอยใดๆ

เย่หยวนรู้สึกถึงความมืดมัวที่เบื้องหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดตามองอีกครั้ง ตอนนี้มันจะยังเหลือเงาของเทือกเขาเทพอสูรอยู่อีกหรือ?

“นายท่าน เรา… เหมือนเข้ามาอีกมิติหนึ่งเลย!” หู่ชิงบอก

เย่หยวนพยักหน้า “ดูท่าเจ้าถ้ำที่เรียกว่าถ้ำเนตรวิเศษนี้แท้จริงแล้วจะเป็นทางเข้าสู่อีกห้วงมิติหนึ่ง ที่สำคัญมันยังเป็นทางเข้าแบบด้านเดียว เราไม่สามารถกลับออกไปทางนี้ได้แล้ว”

หู่ชิงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นดีใจขึ้นทันทีที่ได้ยิน “เช่นนั้นแล้วที่แห่งนี้ก็หาใช่ดินแดนแห่งความตาย บางทีอิ้งหมัวหู่นั้นอาจจะยังมีชีวิตรอดอยู่ก็ได้?”

แต่เย่หยวนไม่ได้มีท่าทางดีใจใดๆ เพราะเขาดูท่าจะไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องดีเหมือนหู่ชิง

“ที่แห่งนี้ไม่ใช่สรวงสวรรค์ แต่อย่างน้อยมันก็ยังมีความหวัง หวังว่าจะสามารถหาเขาให้พบเจอได้ ตอนนี้เจ้ากินมันแล้วบรรลุสู่ระดับสี่ขั้นปลายก่อนเถอะ หลังจากเจ้าบรรลุได้แล้วเราค่อยเดินทางกันต่อ”

พูดจบเย่หยวนก็โยนโอสถหนึ่งไปให้แก่หู่ชิง

หู่ชิงกล่าวขึ้นอย่างตื่นตกใจ “นี่มัน… โอสถสุริยันคลั่งนภาเพลิงขั้นเทวะโมฆะ! หรือว่าโอสถเม็ดนี้นายท่านจะเป็นคนหลอมมันขึ้นมากัน?”

เย่หยวนหันกลับมามอง “หากข้าไม่มีปัญญาจะหลอมโอสถระดับนี้มีหรือที่ข้าจะรักษาเจ้าให้ฟื้นจากสภาพปางตายนั้นได้?”

เมื่อหู่ชิงได้ยินเขาก็ต้องตอบกลับมาด้วยท่าทางอายๆ “ฮ่าๆ ก็จริง แต่ว่านายท่านไม่โทษข้าหรือเรื่องที่อิ้งหมัวหู่ต้องมาเจอเคราะห์ร้ายเช่นนี้?”