ตอนที่ 1821 หมูสมบัติแสนสุข

ตอนที่ 1821 หมูสมบัติแสนสุข เย่หยวนก้มหน้าลงมองเจ้าหมูบนอ้อมอกของตัว ตอนนี้เจ้าหมูมันกำลังกอดรัดเสื้อผ้าของเขาไว้อย่างแนบแน่น

จากนั้นก็มีเด็กน้อยอายุราวห้าถึงหกขวบกำลังเดินเตาะแตะเข้ามาหาเย่หยวน

เด็กน้อยคนนั้นยื่นมือออกมาหาเย่หยวน “คืนหมูสมบัติมา!”

เย่หยวนเองก็ผงะไปไม่น้อย ก่อนจะค่อยๆ หยิบยกตัวเจ้าหมูสีชมพูคืนให้แก่เด็กน้อย

เด็กคนนั้นหัวเราะและยื่นมือออกมารับหมูสมบัติไว้ เมื่อหมูไปอยู่ในมือของเด็กน้อยมันกลับดิ้นรนอย่างแรงและหลุดตัวออกมาพุ่งใส่อ้อมแอของเย่หยวนอีกครั้ง

นั่นทำให้เด็กน้อยคนนั้นตะโกนร้องออกมาอย่างโกรธเคือง “หมูสมบัติ เจ้าเข้าวัยต่อต้านแล้ว?”

“อู๊ดๆ!”

เจ้าหมูน้อยร้องขึ้นในอ้อมอกของเย่หยวนและไม่คิดที่จะยอมปล่อย

เย่หยวนเองก็มึนงงไม่แพ้คนอื่นๆ ไม่เข้าใจเช่นกันว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้น

เด็กคนนั้นได้แต่ร้องขึ้นมาด้วยท่าทางแสนไม่พอใจ “เจ้าทำอะไรของเจ้า? แค่เด็กน้อยอาณาจักรนภาสวรรค์หนึ่งดาวเจ้ากลับไปชอบมันมาก? เจ้ากินโอสถเยอะเกินไปจนสมองเพี้ยนแล้วรึ?”

เด็กคนนั้นไม่คิดจะอธิบายใดๆ และพุ่งตัวเข้ามาจับเจ้าหมูสมบัติไว้

แต่เจ้าหมูสมบัติกลับกอดเย่หยวนไว้แน่นอย่างไม่มีทีท่าจะยอมปล่อย

เย่หยวนนึกอะไรบางอย่างออกราวกับว่าเริ่มเข้าใจสภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าแล้วจึงบอก “เจ้าปล่อยก่อน ข้าจัดการให้เอง”

แต่เด็กน้อยคนนั้นกลับไม่คิดปล่อยแม้แต่น้อยและตอบสวนกลับมาอย่างไม่พอใจ “ไอ้เด็กคนนี้เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน? ขืนพูดมากน่ารำคาญอีกปู่ตงจะสังหารเข้าทิ้งแล้ว! รีบๆ คืนหมูสมบัติมาให้ข้า!”

เย่หยวนนั้นผงะไปไม่น้อย เด็กคนนี้พูดยังไม่ทันชัดคำแต่กลับวางท่าราวกับเป็นผู้อาวุโส เป็นความรู้สึกที่แสนแปลกประหลาดที่เด็กธรรมดาๆ ไม่มีวันมีได้

แต่ท่าทางโอหังของเด็กคนนี้มันทำให้เย่หยวนไม่พอใจอย่างมาก

เขาขมวดคิ้วแน่นและบอกตอบไป “เจ้าจะปล่อยไหม?”

เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาตอบ “ไม่ปล่อย อย่างเจ้าจะทำอะไรข้าได้?”

เย่หยวนหัวเราะร่าและยื่นมือออกไปจับคว้าแขนของเด็กคนนั้นไว้

แต่เด็กคนนั้นกลับหัวเราะตอบและเปลี่ยนร่างตัวเองให้ดูเบลอขึ้น

การคว้าจับนี้ของเย่หยวนกลับไม่ถูกโดนอะไรทั้งสิ้น!

เย่หยวนหรี่ตาลงทันทีด้วยความตื่นตกใจ “แนวคิดแห่งห้วงมิติ!”

เด็กคนนั้นแสดงสีหน้าสุดพึงพอใจออกมา “แค่นภาสวรรค์หนึ่งดาวกลับกล้าคิดว่าตัวเองเป็นคนใหญ่คนโต!”

เด็กคนนี้มีการปกปิดพลังที่เยี่ยมยอด แม้จะมองดูจากระยะนี้เย่หยวนก็ยังไม่อาจมองพลังที่แท้จริงของเด็กคนนี้ออกได้

แต่การได้เห็นแนวคิดแห่งห้วงมิติแบบนี้ เย่หยวนเพิ่งจะเคยได้เห็นคนอื่นใช้มันได้นอกจากตัวเขาเองและเล่งหยู

ที่สำคัญแนวคิดแห่งห้วงมิติของเด็กคนนี้มันไม่ได้อ่อนแอเลยด้วย

ระหว่างที่เด็กคนนั้นกำลังทำท่าทางได้ใจอยู่เย่หยวนก็ยิ้มออกมาอย่างเย็นเยือกก่อนจะคว้ามือออกไปจับอีกครั้ง

เด็กคนนั้นหัวเราะออกมา “ไม่มีประโยชน์ พลังความสามารถของเจ้ามันไม่เพียงพอจะยกรองเท้าปู่ตงคนนี้เสียด้วยซ้ำ!”

ครั้งนี้เด็กน้อยก็ยังคิดจะหลบการคว้าจับของเย่หยวนด้วยแนวคิดแห่งห้วงมิติ

แต่น่าเสียดายที่การคว้าจับของเย่หยวนนั้นมันกลับพุ่งเข้ามาได้

ภายในมิตินี้ เย่หยวนกลับคว้าจับแขนของเด็กน้อยไว้ได้

เด็กคนนั้นหน้าซีดเผือดลงทันที “เจ้าเองก็รู้แนวคิดแห่งห้วงมิติ!”

เย่หยวนยิ้มออกมา “เจ้าคงไม่คิดว่าโลกใบนี้มีแค่เจ้าที่รู้มันหรอกใช่ไหม? ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเป็นลูกหลานบ้านไหนแต่ช่างซุกซนเหลือเกิน! วันนี้ข้าจะช่วยผู้ใหญ่ในตระกูลของเจ้าทำการสั่งสอนให้เอง!”

พูดจบเย่หยวนก็ไม่คิดจะอธิบายใดๆ และจับตัวเด็กน้อยมาพาดตักไว้ปล่อยลงมือฟาดตีก้น

เด็กน้อยนั้นมีหนังหนาเนื้อบาง มีหรือที่จะรับฝ่ามือเหล็กของเย่หยวนไว้ได้?

แค่ตีไม่กี่ครั้งเด็กคนนั้นก็ร้องไห้ออกมา

“แง! แง! ปล่อยข้า! เจ้าเด็กนรกข้าจะสังหารเจ้า! ข้าจะสังหารเจ้า!”