ตอนที่ 1823 ลมข้างนอกมันแรงระวังเป็นหวัด

ตอนที่ 1823 ลมข้างนอกมันแรงระวังเป็นหวัด เมื่อได้รับรายการของเย่หยวนชูเวินก็รีบเดินทางมายังโถงสมุนไพรทันที

แน่นอนว่าวินาทีที่เห็นรายการนั้นศิษย์ที่จัดการดูแลโถงอยู่ก็ถึงกับสะดุ้งตัวละโยนชูเวินออกมาด้านนอกโถงทันที

“ศิษย์พี่ซง สมุนไพรเหล่านี้มิใช่ข้าที่อยากได้! ข้านั้นได้รับคำสั่งจากผู้อาวุโสตู้หรูเฟิงให้ส่งพวกนิกายเงาจันทร์ไปยังสวนป่าบนและบอกให้ข้าดูแลรับใช้ความต้องการของพวกนั้นอย่างดี สุดท้ายเมื่อคนพวกนั้นไปถึงพวกเขาก็สั่งรายการนี้มาให้แก่ข้า บอกว่าให้ข้ามารับมันไปให้ได้ ข้าเองก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน!” ชูเวินบอกด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจนัก

เมื่อศิษย์พี่ซงคนนั้นได้ยินคำอธิบายของชูเวินเขาก็อดไม่ได้ที่จะหยุดมือลง

“ผู้อาวุโสตู้หรูเฟิง? นิกายเงาจันทร์? นี่มัน… เรื่องอะไรกันแน่?”

ชูเวินยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร? ผู้อาวุโสตู้สั่งมา ศิษย์อย่างเราๆ ย่อมไม่มีทางขัดได้! ศิษย์พี่ซง ข้าว่าเรื่องนี้ท่าน… เอาไปรายงานผู้อาวุโสไช่ให้ท่านตัดสินใจจะดีกว่าไหม?”

ศิษย์พี่ซงคนนั้นก็ได้แต่ทำหน้าเครียดออกมาเพราะรู้สึกได้ว่าคำบอกของชูเวินนี้มันฟังดูมีเหตุมีผล

เรื่องระหว่างคนใหญ่คนโต พวกเขาทั้งหลายย่อมต้องจัดการอย่างระมัดระวัง

เพราะฉะนั้นเขาจึงพาชูเวินไปหาผู้อาวุโสไช่

ชูเวินเล่าบอกเรื่องราวซ้ำพร้อมลงรายละเอียดแก่ผู้อาวุโสไช่ “เด็กที่ชื่อเย่หยวนคนนั้นมันมีท่าทางแสนเย่อหยิ่ง มันใช้วิหารเราเพราะถือว่ามีผู้อาวุโสตู้คอยหนุนให้ ถึงขั้นบอกว่าหากศิษย์ไม่เอาสมุนไพรกลับไปมันจะทำให้ศิษย์ต้องออกจากวิหาร ศิษย์นั้น…”

แน่นอนว่าเมื่อผู้อาวุโสไช่ได้ยินเขาก็ร้องออกมาอย่างโกรธแค้น “เจ้าคนโอหัง! นิกายเงาจันทร์มันกล้าดูถูกวิหารเราถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? นำทางไป! ข้าอยากรู้จริงๆ ว่านิกายเงาจันทร์มันมีอะไรดีถึงได้ไปอยู่สวนป่าบนเช่นนั้น! ไอ้เจ้าตู้หรูเฟิงมันสมองเลอะเลือนไปหมดแล้วเรอะ?”

เมื่อเห็นท่าทางโกรธเคืองของผู้อาวุโสไช่นั้นชูเวินก็รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าตอนนี้มันจะยังมีใครมาปกป้องอีก!

…

“ใครคือเย่หยวน?! ออกมาเจอเฒ่าคนนี้เดี๋ยวนี้!”

ผู้อาวุโสไช่ตะโกนร้องลั่นสวนป่าบนทำให้ผู้คนทั้งหลายที่ผ่านไปมาอยู่รอบๆ ต่างหันมามองดูด้วยความสนใจ

ซู่เหยียนนั้นเป็นคนแรกที่ออกมาเร็วที่สุด เมื่อเขาออกมาพบว่าอีกฝ่ายคือผู้อาวุโสไช่เขาก็อดไม่ได้ที่จะต้องยกมือขึ้นคารวะพร้อมใบหน้าขาวซีด “ที่แท้เป็นพี่ไช่เจินนี่เอง! ข้าขอทราบได้ไหมว่าเย่หยวนไปทำเรื่องอะไรไว้ถึงทำให้พี่ไช่เจินโกรธเคืองได้ขนาดนี้?”

เมื่อคนอื่นๆ ทั้งไป่หลี่ชิงหยานและคนอื่นๆ ออกมาเจอซู่เหยียนในสภาพนั้นพวกเขาก็ได้แต่มองอย่างตาถลน

“นี่มันซู่เหยียนแห่งนิกายเงาจันทร์นี้? ทำไมนิกายเงาจันทร์ถึงไปอยู่สวนป่าบนกัน?”

“ได้ยินว่าสวนป่าบนนั้นเป็นสถานที่ไว้รับรองผู้อาวุโสที่มาจากเกาะใน แม้แต่พวกเราทั้งหลายก็ยังไม่เคยจะได้ไปพักเลย!”

“ข้าว่าพวกนั้นคงเข้าไปพักในสวนป่าบนอย่างไม่ได้รับอนุญาตจนสุดท้ายทำให้ผู้อาวุโสไช่ไม่พอใจและออกมาไล่เช่นนี้ คงมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูแล้ว”

…

คนทั้งหลายนั้นต่างมาจากนิกายระดับเทพถ่องแท้เพื่อเข้าร่วมชุมนุมการต่อสู้แห่งกอไผ่ เมื่อพวกเขาทั้งหลายเห็นว่านิกายเงาจันทร์กำลังเข้าพักที่สวนป่าบนพวกเขาก็ตื่นตกใจกันอย่างมาก

นิกายเงาจันทร์นั้นนับว่าเป็นนิกายระดับกลางค่อนไปทางต่ำในหมู่นิกายระดับเทพถ่องแท้ มีหรือที่พวกเขานั้นจะมีสิทธิ์ไปพักที่สวนป่าบน?

เมื่อคิดได้ว่าเรื่องราวมันต้องเกิดขึ้นอย่างไม่ได้รับอนุญาตและผู้อาวุโสไช่ก็มาเจอเข้าพอดี พวกเขาจึงเข้าใจได้ว่าทำไมผู้อาวุโสไช่ถึงโกรธแค้นเคืองได้ขนาดนี้

ไช่เจินคนนี้มีชื่อในเรื่องอารมณ์ที่รุนแรง ทำให้ทุกผู้คนต่างมองดูภาพตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ

ตุบ!

ไช่เจินขวางรายการนั้นใส่หน้าซู่เหยียนโดยไม่คิดจะไว้หน้าผู้อาวุโสระดับเทพถ่องแท้คนนี้เลยแม้แต่น้อย “ทำอะไร? เจ้าเบิกตาดูเองแล้วกัน! ไอ้เด็กนามเย่หยวนคนนี้มันคิดว่าวิหารเป็นนิกายเงาจันทร์ของพวกเจ้าหรือ? เปิดปากขึ้นมาทีก็สั่งสมุนไพรระดับห้านับร้อยอย่าง ช่างทำตัวโอหังนัก! ที่สำคัญพวกเจ้าเป็นใครถึงกล้ามาอยู่ในสวนป่าบนเช่นนี้? ตอนนี้! รีบออกไป! ไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”

ซู่เหยียนนั้นหยิบรายการนั้นขึ้นมาดูพร้อมอ้าปากค้าง

เขาคิดว่าเย่หยวนแค่อยากได้สมุนไพรเล็กๆ น้อยๆ ไม่นึกไม่ฝันว่าเมื่อเย่หยวนสั่ง เขาจะสั่งไปนับร้อยๆ อย่าง

ไอ้เด็กคนนี้มันคิดว่าสมุนไพรของวิหารนั้นเสกได้จากอากาศหรือ?

ซู่เหยียนเองก็ได้แต่ทำสีหน้าอึดอัด “นี่มัน… มันน่าจะเข้าใจผิดอะไรกันแน่ แต่การที่เราเข้ามาอยู่ในสวนป่าบนนี้เป็นเรื่องที่ผู้อาวุโสตู้หรูเฟิงจัดการสั่งมา”

เมื่อไช่เจินได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของเขาก็ดำมืดลงทันที “ยู่เหยียน เจ้าคิดจะใช้ชื่อของตู้หรูเฟิงมาขู่ข้า? เจ้าคิดว่าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์กอไผ่นี้ข้ายังต้องเกรงกลัวมัน?”