ตอนที่ 1847 ศึกนี้เจ้าต้องสู้

“พ่อบุญธรรม นี่คือเสื้อคลุมขนกระเรียนพราวที่ห่าวเอ๋อซื้อมาจากมือของเทพถ่องแท้ท่านหนึ่งด้วยราคาสูงลิ่ว มันเป็นสมบัตินภาสวรรค์เลิศล้ำที่เหมาะสมกับน้องหญิงชิวหลิงมาก”

ในสวนบ้านของเล้งหงซิ่ว เล้งห่าวกำลังยกชูของชิ้นหนึ่งขึ้นมาด้วยท่าทางเคารพอีกฝ่ายอย่างมาก

คงพูดได้ว่าเล้งห่าวคนนี้เป็นคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงอย่างมาก

หลายปีก่อนก่อนที่เล้งหงซิ่วจะได้ขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูล เล้งห่าวนั้นได้รู้จักและนับถือเขาเป็นพ่อบุญธรรมไปก่อนแล้วและพยายามเอาใจเขาในทุกๆ ด้านที่พอทำได้

จะบอกว่าเขาเป็นคนที่เข้าหาผู้คนได้เก่งก็คงไม่ผิดนัก

แม้ว่าเขาจะเป็นแค่ลูกเลี้ยง แต่สถานะของเขาในตระกูลมันก็ไม่ได้ต่ำตมนัก

การได้เป็นพี่ชายของนายน้องผู้สืบทอดตระกูล แถมยังเป็นลูกบุญธรรมของนายท่านรอง เรื่องเช่นนี้มันย่อมมิใช่สิ่งที่ใครๆ จะสามารถทำได้ง่ายๆ

แน่นอนว่าเล้งห่าวนั้นแค่คิดทำเช่นนี้ให้ชีวิตของตนนั้นดีขึ้น จะได้มีช่องทางในอนาคตที่สว่างไสวอย่างคนอื่นเขาบ้าง

เขาจึงทำ

เว้นเสียแต่ว่าตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดได้ฝันว่าเล้งหงซิ่วจะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลเช่นนี้ ทำให้น้องชายคนสนิทของเขาเล้งซู่ต้องกลายเป็นตัวตนที่ไม่มีใครในตระกูลเล้งสนใจ

เรื่องนี้มันทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนแปร

ในด้านพรสวรรค์แล้วเขานั้นต่ำต้อยกว่าเล้งซู่มาก แต่เล้งห่าวก็คิดเสมอมาว่าเรื่องนั้นมันเป็นเพียงเพราะว่าเขาไม่ได้รับทรัพยากรที่มากมายเท่าเล้งซู่ก็เท่านั้น

เขาต้องจ่ายไปมากมายเพื่อจะมามีวันนี้ได้!

ตราบเท่าที่เขาสามารถกลายเป็นนายน้อยผู้สืบทอดตระกูลได้ เมื่อเขาได้พลังนี้มาไว้ในมือความเร็วในการบ่มเพาะของเขาก็ย่อมจะเหนือล้ำขึ้นกว่าเขาทำให้ตำแหน่งนี้ของเขายิ่งมั่นคงขึ้น

บางทีวันหนึ่งเขาอาจจะได้กลายเป็นผู้นำของตระกูลเล้งเข้าจริงๆ!

แผนการของเล้งห่าวนั้นแสนที่จะใหญ่โตมาก

เมื่อเล้งหงซิ่วเห็นเสื้อคลุมขนกระเรียนพราวนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างขึ้น

หากลูกสาวของเขาได้สวมเสื้อคลุมนี้ เล้งชิวหลิงคงงดงามราวกับเทพธิดานางฟ้า

คนที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในตระกูลเล้งนั้นหาใช่เล้งซู่ ไม่ต้องไปพูดถึงเล้งห่าวเสียด้วยซ้ำ คนที่เป็นยอดอัจฉริยะประจำตระกูลนั้นคือเล้งชิวหลิงผู้ที่ได้ฉายาราชินีน้ำแข็ง

หลายร้อยปีก่อนนางได้ไปยังยอดเขาแห่งถงเทียนตอนอายุถึงห้าร้อยปีและก้าวเข้าสู่อาณาจักรนภาสวรรค์ได้ในที่สุด

ตอนนี้เวลาหลายร้อยปีผ่านไป เล้งชิวหลิงจึงสามารถบรรลุขึ้นสู่อาณาจักรนภาสวรรค์ห้าดาวได้แล้ว!

พรสวรรค์ระดับนี้มันย่อมเหนือล้ำกว่าใครๆ ในเมืองหลวงจักรพรรดิ เป็นตัวตนที่แสนเจิดจ้า

เล้งซู่นั้นไม่มีทางไปเทียบเคียงได้เลย

สิ่งที่เล้งหงซิ่วให้ค่ามากที่สุดก็คือลูกสาวของเขาคนนี้

ไม่มีลูกชายแล้วจะทำไม?

มีลูกสาวแบบนี้มันก็มากเกินพอแล้ว!

การที่เล้งหงซิ่วได้ขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลเองมันก็เกี่ยวข้องกับตัวเล้งชิวหลิงไม่น้อย

ในหมู่คนรุ่นเดียวกันเล้งหงซิ่วนั้นไม่ได้เก่งกาจเหนือใคร แต่เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลเลือกกลับเลือกเขาขึ้นมาแทนที่อย่างเป็นเสียงเดียวกัน

เพราะแท้จริงแล้วเล้งชิวหลิงนั้นมิได้เป็นเพียงแค่ความภาคภูมิใจของเขาเท่านั้น แต่นางเป็นความภาคภูมิใจของตระกูลเล้งทั้งตระกูล

นั่นทำให้เล้งห่าวคิดเอาใจเล้งชิวหลิงเพื่อจะได้เอาใจเล้งหงซิ่วต่ออีกทอดหนึ่ง

“ไม่เลวเลย เยี่ยม! หึๆ ห่าวเอ๋อเจ้านี่ช่างรอบคอบจริง!” เล้งหงซิ่วพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ

สำหรับนักยุทธแล้วความสวยงามนั้นย่อมเป็นเรื่องรอง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเจ้าเสื้อคลุมขนกระเรียนพราวนี้เป็นสมบัตินภาสวรรค์เลิศล้ำซึ่งหมายความว่ามันจะมีพลังป้องกันที่สูงส่ง

แต่เมื่อความงามและประโยชน์ใช้งานมารวมกันได้ มีหรือที่ใครจะกล้าปฏิเสธ?

เล้งห่าวยิ้มออกมา “นี่คือสิ่งที่ลูกควรทำ! หลายปีมานี้พ่อบุญธรรมท่านได้ดูแลข้ามาอย่างดี น้องหญิงชิวหลิงเองก็สนิทกันเสียยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้มีอะไรให้ต้องคิดมากกัน?”

เล้งหงซิ่วยิ้มรับแก่เล้งห่าวอย่างพึงพอใจ “ห่าวเอ๋อ ข้าได้คุยกับเหล่าผู้อาวุโสมาแล้วว่าการจะปล่อยให้ซู่เอ๋อครองตำแหน่งต่อไปมันคงไม่ดีนัก แน่นอนว่าตัวเจ้าเองก็ต้องแสดงพลังออกมาให้ได้มากที่สุด สิบวันจากนี้เจ้าและซู่เอ๋อต้องแข่งขันกัน ผู้ชนะจะได้เป็นผู้สืบทอดตระกูลคนใหม่! ข้านั้นไม่มีลูกชายในสายเลือด แต่เจ้านี่แหละที่เป็นลูกชายข้า!”

เมื่อเล้งห่าวได้ยินเช่นนั้นเขาก็ก้มลงกราบแทบพื้นด้วยน้ำตานองหน้า “พ่อบุญธรรม ลูกนั้น… ลูกนั้นไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร”