ตอนที่ 1913 อาณาจักรเต๋าขั้นสุด

ภายในห้องลับนี้มันเปี่ยมไปด้วยแสงที่หมุนวน

ไป๋เฉินนั้นปล่อยจิตศักดิ์สิทธิ์ของตนและปล่อยเต๋าที่เขาได้บ่มเพาะทั้งสิ้นออกมาสู่โลกภายนอก

พลังจิตวิญญาณของเย่หยวนค่อยๆ กระจายตัวออกมาเพื่อสัมผัสหาถึงความลับที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของไป๋เฉิน

และภาพเช่นนี้มันก็เกิดขึ้นติดๆ กันมานับเดือนแล้ว

ทุกวันเย่หยวนจะทำการตรวจสอบจนพลังจิตวิญญาณของเขาหมดสิ้นลง

จู่ๆ แสงนั้นก็จางลงทำให้ภายในห้องกลับมาสู่สภาวะความสงบอีกครั้งหนึ่ง

“ท่านอาจารย์! ท่านไหวหรือไม่?”

ได้เห็นท่าทางของเย่หยวนที่เหนืออ่อนจนแทบล้มพับลงไป๋เฉินจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างเย่หยวนไว้

แต่เย่หยวนกลับยกมือขึ้นมาโบกปัด “ข้าไม่เป็นไร เพียงแค่วันนี้ใช้แรงมากไปหน่อยก็เท่านั้น”

“ท่านอาจารย์ ช่างมันเถอะ! คนที่หลอมซับผลวิญญาณเต๋านั้นมันไม่มีทางพัฒนาตัวไปต่อได้แล้วล่ะ”

เมื่อไป๋เฉินเห็นเย่หยวนเหนื่อยอ่อนทุกวี่วันเช่นนี้เขาก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก แต่ก็เป็นเพราะเหตุนั้นเขาจึงไม่อาจทนดูมันได้อีกต่อไป

เพราะการกระทำนี้มันย่อมจะเสียเปล่าอย่างแน่นอน

ตั้งแต่บรรพกาลมามียอดฝีมือมากมายแค่ไหนคิดอยากทำลายโซ่ตรวนนี้แต่มันกลับไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน

แม้จะไม่ต้องพูดถึงอดีตอันแสนห่างไกล แต่ในทุกวันนี้เองมันก็ยังมีสุดยอดจอมเทพโอสถมากมายอยู่ แต่เรื่องราวของโอสถเช่นนั้นมันกลับไม่เคยปรากฏขึ้นที่ใดมาก่อนเลย

ไป๋เฉินรู้ดีถึงความเก่งกาจของเย่หยวน แต่เรื่องราวเช่นนี้มันไม่อาจจะทำให้สำเร็จได้ด้วยแค่ความเก่งกาจ

เย่หยวนมองดูไป๋เฉินและยิ้มขึ้น “หรือว่าเจ้าจะยอมอยู่หน้าประตูอาณาจักรเทพถ่องแท้ไปทั้งชีวิต?”

ไป๋เฉินพูดขึ้นมาด้วยท่าทางขุ่นเคือง “ข้านั้นย่อมไม่คิดยอม เพียงแค่ว่า… การต้องมาเห็นท่านอาจารย์ใช้พลังจนหมดทุกวันเช่นนี้มันทำให้ไป๋เฉินกลัวว่าตนจะทำให้อาจารย์ท่านผิดหวัง เส้นทางที่ข้าเดินนี้ข้าเป็นคนเลือกมาเอง ตอนนี้ข้ารู้ดีว่าตัวเองกำลังพูดจาวกวนมากแค่ไหนแต่ข้าก็ไม่อาจห้ามตัวเองได้จริงๆ”

ไป๋เฉินนั้นเข้าใจดีว่าเวลาของเย่หยวนนั้นแสนล้ำค่า

การมาเสียเวลากับไป๋เฉินเช่นนี้มันเป็นบาปที่มหัน

หากเรื่องราวนี้มันพอมีหวัง ก็ยังพอว่า แต่ตอนนี้พวกเขานั้นอยู่ในทางตันที่ไม่มีแสงสว่าง กลัวว่าจะต้องเสียเวลานับปี หรือนับสิบๆ ปีไปอย่างไร้ค่าไม่ได้ประโยชน์อะไร

และความเสียเปล่าเช่นนั้นมันย่อมวัดเป็นค่าเสียหายไม่ได้

เย่หยวนบอก “หากยังไม่ยอมแพ้ก็ดีแล้ว ภายใต้สวรรค์นี้มันไม่มีคำว่าแน่นอน ก่อนหน้านั้นในโลกใบน้อยที่อาจารย์อยู่เองพลังเต๋าสวรรค์ภายในนั้นมันก็เหือดแห้งจนสิ้นทำให้ไม่มีใครจะอาจสามารถขึ้นสู่อาณาจักรพระเจ้าได้มานับแสนๆ ปี แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นอาจารย์เจ้าก็ได้หาเส้นทางด้วยยอดเต๋าจนสามารถขึ้นมาสู่อาณาจักรพระเจ้าได้”

ไป๋เฉินสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึง “ที่แท้ท่านอาจารย์เองก็มาจากโลกใบน้อยเช่นกัน? เข้าสู่อาณาจักรพระเจ้าด้วยวิชาโอสถ… ช่างเหนือล้ำจริง!”

เขานั้นเป็นผู้ดูแลดินแดนนภาบรรพตและแน่นอนว่าเขาต้องเข้าใจถึงความยิ่งใหญ่ของเต๋าสวรรค์

เมื่อขาดพลังจากเต๋าสวรรค์ไปแล้วต่อให้จะเป็นคนเก่งกาจมากพรสวรรค์เพียงใดมันก็ไม่อาจจะเอื้อมขึ้นไปถึงอาณาจักรพระเจ้าได้

แต่อาจารย์ของเขากลับทำได้!

เย่หยวนยิ้มออกมา “โลกใบนี้มันไม่มีอะไรแน่นอน สิ่งที่เจ้าเห็นมันอาจจะมิใช่ความเป็นจริง ตอนนั้นหากข้าคิดยอมแพ้ไปเพราะไม่มีพลังจากเต๋าสวรรค์แล้ว ทุกวันนี้มันก็คงไม่มีอาจารย์ของเจ้าผู้นี้”

ไป๋เฉินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ท่านอาจารย์ ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าจะไม่ยอมแพ้!”

เย่หยวนพยักหน้าออกมา “เหตุผลที่ผู้ซึมซับผลวิญญาณเต๋าไม่อาจบ่มเพาะได้อีกมันก็เป็นเพราะว่าเต๋าที่เจ้ามีนั้นหาใช่เต๋าของตัวเจ้าไม่! ความเข้าใจความรู้ของผู้อื่น สุดท้ายแล้วมันก็เป็นของผู้อื่น ต่อให้เจ้าจะหลอมซึมซับมันสุดท้ายมันก็ยังเป็นความเข้าใจของชีวิตผู้อื่น มันเหมือนกับการใส่เสื้อผ้า เมื่อเสื้อผ้าของเจ้านั้นเป็นของที่เดิมทีตัดเพื่อให้ผู้อื่นใส่แล้ว ไม่ว่าจะทำอย่างไรมันก็คงไม่อาจใส่กับตัวเข้าได้พอดีแน่ เพราะฉะนั้นจิตศักดิ์สิทธิ์และร่างกายของเจ้ามันจึงไม่อาจรับเส้นทางของผู้อื่นได้ดีนัก”

ไป๋เฉินหยุดคิดก่อนจะบอก “แต่เรื่องเช่นนี้มันเป็นอะไรที่แสนเป็นนามธรรม จิตศักดิ์สิทธิ์ ร่างกาย ผลวิญญาณเต๋า การจะทำให้สามสิ่งนี้ผสานเป็นหนึ่งนั้นมันจะเป็นไปได้หรือ?”

เต๋าสวรรค์นั้นเป็นนามธรรม ร่างกายของจิตศักดิ์สิทธิ์เองก็เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งไร้คำบรรยายเช่นกัน

ยอดเต๋าหมุนวน แต่ร่างกายมนุษย์เองมันก็เป็นโลกใบน้อยๆ ที่กำลังหมุนวนตามกฎใดสักอย่างอยู่

การบ่มเพาะของนักยุทธ คนรู้ว่าต้องทำอย่างไรแต่มีใครรู้บ้างว่ามันมีที่มาอย่างไร

เพราะการจะตรวจสอบความลับของร่างกายมนุษย์นั้นมันก็เป็นเรื่องที่ยากเย็นมาแต่เก่าก่อน ไม่ต้องพูดถึงการนำความลับอันยากหยั่งถึงทั้งสามนี้มารวมกันเลย

ตั้งแต่บรรพกาลมามีนักหลอมโอสถมากมายคิดทำมัน แต่กลับไม่มีใครประสบความสำเร็จ

เย่หยวนยิ้มขึ้น “ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร? ข้ารู้สึกได้ว่าเมื่อใดก็ตามที่โอสถครองวิญญาณผสานเต๋านี้สำเร็จ ความเข้าใจในวิชาโอสถของข้าจะต้องพัฒนาขึ้นได้อย่างมาก!”