ตอนที่ 1932 คำขอโทษ

หวางเจียนมองดูที่ขวดโอสถในมือด้วยความตื่นตะลึงจนลืมที่จะหายใจ

“โอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะวิญญาณไพศาล! นี่มัน…มันเป็นไปได้อย่างไร? นี่มันคือโอสถเพลิงแดงเก้ากระจ่าง โอสถความยากระดับแปดเชียวนะ!”

เมื่อคำพูดเหล่านั้นถูกกล่าวออกมาคนทั้งหลายก็ต่างตกตะลึงไปทันที

ก่อนหน้านี้เย่หยวนนั้นเคยหลอมโอสถขั้นเทวะวิญญาณไพศาลมาไม่น้อยแต่เมื่อขึ้นมาถึงสังเวียนจิตม่วงแล้วเขาก็ไม่ได้หลอมโอสถให้ถึงขั้นเทวะวิญญาณไพศาลอีกต่อไป แม้แต่โอสถขั้นเทวะโมฆะก็ยังแทบไม่มีให้เห็น

ทุกคนต่างคิดว่าการหลอมโอสถที่มีความยากมากขึ้นนั้นทำให้พลังฝีมือของเย่หยวนไม่อาจจะจัดการมันได้อีกต่อไป

แต่เป็นเวลานี้เองที่พวกเขาทั้งหลายได้รู้ว่ามันผิดพลาดสิ้น

ความผิดพลาดครั้งใหญ่!

เมื่อเย่หยวนประลองกับพวกเขาทั้งหลายเขานั้นไม่ได้ใช้พลังถึงสามในสิบด้วยซ้ำ

เขานั้นแค่ล้อคนอื่นๆ เล่น

โอสถศักดิ์สิทธิ์ความยากแปดขั้นเทวะวิญญาณไพศาล มันเป็นโอสถระดับใด?

พลังฝีมือระดับนี้มันมากพอจะทำลายเหล่านักหลอมโอสถสวรรค์เกล็ดดำจนสิ้น

เหล่าคนในขั้นเกล็ดดำนั้นอย่าว่าแต่ขั้นเทวะวิญญาณไพศาล แม้จะเป็นขั้นเทวะม่วงก็ยังยากที่จะพบเห็น

แต่เย่หยวนกลับหลอมมันได้จนถึงขั้นเทวะวิญญาณไพศาล

ความแตกต่างนี้มันยิ่งใหญ่เกินไป

หรือว่าแท้จริงแล้วเย่หยวนนั้นมีฝีมือถึงขั้นที่จะเป็นปรมาจารย์นักหลอมโอสถสวรรค์ยาฟ้าแล้ว?

คิดมาได้ถึงตรงนี้ทุกผู้คนต่างก็ตื่นตะลึง

ยู่หยิงมองดูภาพนี้อย่างเหม่อลอยจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้

เขาแพ้! แพ้พ่ายลงอย่างราบคาบ!

ในเวลาแค่ไม่กี่อึดใจนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ เขานั้นได้แพ้พ่ายลงให้แก่คลื่นพลังจิตของเย่หยวนอย่างราบคาบ

แต่เย่หยวนคนนี้กลับหลอมโอสถไปได้ถึงขั้นเทวะวิญญาณไพศาล!

พลังฝีมือเช่นนี้มันเหนือล้ำจนเกินกว่าที่เขาจะอาจเอื้อม

เย่หยวนค่อยๆ เดินมาตรงหน้ายู่หยิง “เชิญท่านได้”

ยู่หยิงสั่นสะท้านขึ้นทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนสีไปอย่างฉับพลัน

เหตุผลที่เขามาท้าทายเช่นนี้มันย่อมเป็นเพราะว่าเขานั้นไม่คิดว่าตนจะแพ้

แต่ผลกลับออกมาตรงข้ามกับที่เขาหวัง

หากไม่ให้เข้ามาในยอดเมืองหลวงจักรพรรดิทองวาวอีกตลอดชีวิตนี้แล้ว มันคงเป็นโทษที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าเขาจะรับได้

เขานั้นมีโอกาสความเป็นไปได้ใหญ่โตมากมายด้วยความหวังที่ว่าจะขึ้นสู่ระดับยาฟ้าได้

แต่ตอนนี้ทุกสิ่งอย่างมันกลับพังทลายลง

เมื่อได้เห็นว่ายู่หยิงไม่ยอมตอบอะไรเลยเย่หยวนก็พูดขึ้นซ้ำ “แพ้แล้วยังคิดคืนคำ นี่หรือคือวิถีของโถงวาโยขจี?”

ยู่หยิงเงียบนิ่งไปแต่ใบหน้าของเขากลับกระตุกสั่น ดูท่าแล้วเขาคงกำลังหนักใจอย่างมาก

การกลับคำต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้เขาจะยังเอาหน้าที่ไหนไปสู้ผู้คนในยอดเมืองหลวงจักรพรรดิทองวาวต่อไป?

แต่การให้เขาต้องไปจากยอดเมืองหลวงจักรพรรดิทองวาวเช่นนี้มันเกินกว่าที่เขาจะรับได้เช่นกัน

“เจ้าหนุ่ม เจ้าต้องบีบบังคับผู้คนขนาดนี้เลยหรือ?” ในความเงียบงันนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏกายออกมา

นั่นทำให้ใบหน้าของยู่หยิงเปลี่ยนสีไปทันที “ท่านเจ้าโถง! ข้า…”

เย่หยวนหันไปมองชายร่างอ้วนในชุดหรูหรานั้น เสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่นี้มันทำให้เขาดูเหมือนยอดเศรษฐีหรือขุนนางท้องถิ่น

เย่หยวนไม่นึกไม่ฝันว่าเขาคนนี้จะเป็นเจ้าโถงวาโยขจีนั้น

ชายร่างอ้วนคนนี้ทำให้เย่หยวนรู้สึกพิศวง

“บีบบังคับผู้คน? หึ เรื่องราวในวันนี้ทุกผู้คนต่างเห็นดีว่าใครกันแน่ที่มาหาเรื่องใคร ข้าเชื่อว่าหากไปถามใคร เขาก็คงจะตอบท่านได้” เย่หยวนกล่าวออกมา

ชายร่างอ้วนนั้นยิ้มตอบกลับมา “ผู้อาวุโสยู่นั้นคงไม่มาหาเรื่องเจ้าอย่างไร้เหตุหรอกใช่หรือไม่ เรื่องนี้มันต้องมีที่มาที่ไปใช่ไหม?”