ตอนที่ 2060 ก้มหัว

ในหมู่เทพสวรรค์ทั้งหลายในที่นี้มีใครบ้างที่ไม่ขาดทุนย่อยยับ?

ในเวลานับแสนๆ ปีมานี้พันธมิตรแดนใต้ได้กินส่วนแบ่งกว่าเจ็ดในสิบของตลาดโอสถในแดนใต้ไป แน่นอนว่าทรัพย์สินใดๆ พวกเขามีมันย่อมเหนือล้ำกว่าที่จะนับ

เพียงแค่ว่าไม่ว่ามันจะมีมากเท่าไหร่ มันก็มิใช่จะไม่หมด!

ที่สำคัญกว่านั้นคือแม้พวกเขาจะมีกำไรมากมายแต่ส่วนมากนั้นมันก็ต้องจ่ายไปให้แก่ทางวังพำนักจักรพรรดิเทพสวรรค์ทั้งหลาย

เพราะหากไม่มีจักรพรรดิเทพสวรรค์คุ้มหัวแล้วพวกเขามันก็ไม่ได้มีค่าใด

เหมือนอย่างทางหอมหาสมบัตินั้นที่เปียวหยูกล้าจะตัดขาดจากพันธมิตรมันก็เป็นเพราะว่าเขามีจักรพรรดิเทพสวรรค์วันเปาอยู่เบื้องหลัง

ไม่เช่นนั้นแล้วมีหรือที่ผู้คนทั้งหลายนี้จะทำแค่สงครามการค้ากับเทพสวรรค์เปียวหยู? พวกเขาทั้งหลายนี้คงได้รวมตัวกันเข้าบุกทำลายร้านของหอมหาสมบัติไปนานแสนนานแล้ว

เวลาเก้าปีที่ผ่านมานี้ ผู้คนทั้งหลายต่างเครียดจนหัวหงอกขาว

การต่อสู้ในสงครามที่ไม่มีวันชนะนั้นมันไร้ค่าไร้ความหมายใด!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเรื่องที่เทพสวรรค์เจาหยวนและตระกูลโบราณทั้งเจ็ดทำนั้น มันได้ทำให้พวกเขาต้องบาดเจ็บกันอย่างสาหัส

เทพสวรรค์ดันหยู่ได้แต่นั่งนิ่งกัดฟันด้วยความแค้น “ช่างเป็นเรื่องน่าฉิบหายจริงๆ! ไม่นึกเลยว่าตระกูลโบราณทั้งเจ็ดนั้นมันจะถูกดึงตัวไประหว่างที่เราไม่รู้!”

เทพสวรรค์ลี่หยางถอนหายใจยาวออกมาตาม “ไพ่ในมือของฝั่งนั้นมันแข็งแกร่งปานนั้น! ต่อให้เป็นเจ็ดตระกูลโบราณเองก็คงไม่อาจทนได้เมื่อเห็นโอสถทั้งหลายนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรเสียโอสถที่ดีมันก็คือพลังอำนาจ!”

พลังของโอสถนั้นมันสุดแสนจะเหนือล้ำ สามารถสร้างตระกูลใหญ่ขึ้นมาได้ในเวลาแค่ไม่กี่พันปี

เหมือนอย่างเรื่องของเมืองจักรพรรดิอินทรีสวรรค์ที่ได้มีนภาสวรรค์เดินกันทั่วเมืองในเวลาแค่ไม่กี่ร้อยปีด้วยฝีมือของเย่หยวน

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงตอนที่เย่หยวนมายังเมืองจักรพรรดิอินทรีสวรรค์ใหม่ๆ นั้น นักยุทธอาณาจักรนภาสวรรค์มันมีอยู่เพียงแค่สองคนเท่านั้น!

และนี่แหละคือตัวอย่างที่ดีว่าโอสถมันทรงพลังแค่ไหน

หอมหาสมบัตินั้นได้ยกแผงเอาโอสถชนิดใหม่ออกมาขายพร้อมๆ นับสิบกันมีหรือที่เหล่าตระกูลโบราณทั้งเจ็ดนั้นจะไม่หันมาสนใจได้?

“เฮ้อ เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วพูดคุยปรึกษาใดๆ มันก็คงไร้ค่า ในสายตาของข้าแล้วเราควรไปก้มหัวต่อหอมหาสมบัติเสียที!” เทพสวรรค์เฉิงเฟิงบอก

ตัวเขาและเทพสวรรค์เหลียวหมิงนั้นเป็นสหายกัน ก่อนหน้านั้นตัวเทพสวรรค์เหลียวหมิงก็ห้ามไม่ให้เขาเข้าไปยุ่งกับเรื่องราวนี้อย่างสุดตัว

แต่ต่อหน้าผลประโยชน์อันมหาศาล เทพสวรรค์เฉิงเฟิงจึงถูกความโลภบังตา

แน่นอนว่าส่วนที่สำคัญที่สุดก็คือเขาไม่เชื่อว่าเย่หยวนน้อยผู้นั้นจะพลิกฟ้าดินแดนใต้นี้ได้จริง

แต่ตอนนี้เขากลับต้องถูกตบหน้าฉาดใหญ่

เพราะฟ้าดินของแดนใต้นี้มันถูกพลิกขึ้นมาจริงๆ!

ด้วยสงครามครั้งนี้ทางพันธมิตรแดนใต้ก็ได้รับผลความเสียหายกันอย่างถ้วนหน้า ในวันหน้าพวกเขาคงมีแต่ต้องก้มหัวทำตามหอมหาสมบัติไป

พูดนี้ของเทพสวรรค์เฉิงเฟิงนั้นมันได้ทิ่มแทงจิตใจของทุกผู้คน

‘ก้มหัว’ มันเป็นคำง่ายๆ ที่ติดอยู่ที่ริบฝีมือปากของพวกเขาทุกผู้คนอย่างไม่อาจสลัดออกมาได้

เพราะพวกเขาทั้งหลายนี้มีใครบ้างเล่าที่มิใช่ยอดคนผู้ยืนอยู่เหนือโลกหล้า? จะบอกให้พวกเขาก้มหัวนั้นมันย่อมน่าอับอายเกินกว่าจะพูดกล่าวออกมาได้

ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขาทั้งหลายย่อมจะเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าดี

แต่ว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคอ

แลกชีวิตศัตรูหนึ่งพันด้วยทหารแปดร้อย

พวกเขานั้นย่อมที่จะตายตกไปตามกันดีกว่ายอมก้มหัวให้แก่ทางหอมหาสมบัติ

แต่เมื่อมาถึงวันนี้ เมื่อวันที่ความตายมันได้มาเยือนจริงๆ สุดท้ายพวกเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะก้มหัวลง!

“ไม่มีทางล่ะ! พันธมิตรแดนใต้เรานั้นเป็นหนึ่งในวงการโอสถแห่งแดนใต้ ตอนนี้เรากลับต้องไปก้มหัวให้หอมหาสมบัติหรือ? เช่นนั้นวันหน้าใครจะยังมาคิดให้เกียรติพันธมิตรเราอีกเล่า?” เทพสวรรค์ออหยุนร้องค้านขึ้น

แน่นอนว่าเขาพูดออกมาด้วยเหตุผล แต่ทุกผู้คนต่างรู้ว่าเขาแค่วางแผนจะไม่ยอมรับ

เพียงแค่ว่าคำพูดนี้เองมันก็จี้ใจดำของพวกเขาทั้งหลายอย่างหนักหน่วงจนไม่มีใครกล้าจะพูดจาใดๆ ขึ้นมา

แต่นั่นมันทำให้ใบหน้าของเทพสวรรค์ดันหยู่กระตุกสั่นขึ้น หลังจากเงียบปากมานานในที่สุดเขาก็บอก “ออหยุน เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะเจ้า เจ้าไปที่หอมหาสมบัติและยอมรับความผิดของตนเสีย! นอกจากนี้น้องเฉิงเฟิง เจ้าไปต่อรองเงื่อนไขกับหอมหาสมบัติเสีย ข้าจะขอมอบอำนาจตัวเขาพันธมิตรให้แก่เจ้า จำไว้ วันนี้เราจะยอมแพ้ก้มหัวแก่หอมหาสมบัติ มิได้ยอมแพ้แก่เย่หยวน!”