ตอนที่ 2070 ข้าแค่มารอคน

ทุกผู้คนต่างหันไปมองจางถูด้วยใบหน้าสงสาร ตอนนี้ความหวังความภาคภูมิใดๆ ของเขาย่อมจะถูกทำลายไม่เหลือชิ้นดี

ทุกผู้คนต่างเห็นได้ชัดเจนว่าหวู่ซ่งนี้ไม่ได้แสร้งทำแม้แต่น้อย

เพราะตอนนี้ผิวกายของหวู่ซ่งนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงและปล่อยควันไอร้อนออกมาแล้ว

“ฮ่าๆ สดชื่น! สดชื่นเสียจริงๆ! น้องจี้ สุราของเจ้านี้มันสุราสวรรค์ชัดๆ!” หวู่ซ่งกล่าวด้วยเสียงหัวเราะลั่น

เย่หยวนจึงยิ้มตอบกลับไป “เมื่อดื่มสุรานี้ไปแล้วก็คงไม่ต้องใช้ปราณเทวะปัดเป่าความหนาวใดๆ ไปอีกนับครึ่งเดือนทีเดียว”

หวู่ซ่งพยักหน้ารับออกมา “ข้ารู้สึกได้ถึงสุราที่เผาไหม้อยู่ในท้องราวกับเป็นบ่อน้ำร้อนจากใต้ดินค่อยๆ ไหลส่งผ่านไปทั่วทั้งร่างกายข้าอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วเช่นนี้แล้วต่อให้จะไม่ใช้ปราณเทวะช่วยใดๆ มันก็คงอยู่ได้สบายๆ ไปอีกเป็นสิบๆ วัน! สาดตะวันโอบ ฮ่าๆ สุรานี้มันช่างสมชื่อจริงๆ ตอนนี้ข้ารู้สึกราวกับว่ากำลังได้อยู่ในอ้อมกอดของดวงตะวันก็มิปาน!”

ที่ด้านข้างเวลานี้หวู่หลิงได้แต่นั่งน้ำลายย้อยอย่างอิจฉา

นางนั้นหันไปหาเย่หยวนด้วยท่าทางออดอ้อน “พี่จี้ ขอข้าดื่มบ้างสิ”

“เจ้า?” เย่หยวนได้แต่ตอบกลับมาด้วยสีหน้าแปลกๆ

หวู่หลิงที่ได้เห็นนั้นจึงเข้าใจทันทีจนใบหน้าของนางนั้นแดงก่ำไปจนถึงใบหู

“ฮ่าๆ…”

เสียงหัวเราะดังขึ้นลั่น

“สาวน้อย อย่าได้กังวล ถอดเลย เราจะถือว่าเราไม่เห็นก็แล้วกัน!”

“จะกลัวสิ่งใดเล่า สาวสุดอุดรเรามันก็ไม่ต่างอะไรจากชายหนุ่มหรอก!”

“ฮ่าๆ…”

…

เสียงหัวเราะเกิดขึ้นทั่วจนเวลานี้หวู่หลิงแทบจะอยากมุดหน้าลงกับพื้นดิน

แต่ในตอนนั้นเองที่กลับมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาหาเย่หยวนด้วยรอยยิ้ม “น้องชาย ข้าอยากดื่มมันบ้างจะได้หรือไม่?”

เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวคนทั้งหลายก็สะท้านไปทั้งกาย

“นั่นมันดาบสายฟ้าหวางเหิง! หากเจ้าเด็กคนนี้กล้าไม่เอาสุราให้เขาแล้ว ดูท่าคงไม่ได้รอดกลับออกไปแน่!” มีเสียงพูดขึ้น

“หึ หวางเหิงนั้นเป็นคนเถื่อนอย่างแท้จริง มีอะไรไม่ถูกใจก็ฟันทิ้งทันที ที่สำคัญคนทั้งหลายที่เคยประมือกับเขาไม่เคยจะรอดเกิดสามดาบด้วย!”

เมื่อจางถูได้เห็นเช่นนั้นเขาก็เริ่มแสดงสีหน้าผ่อนคลายออกมาอีกครั้ง

เด็กคนนี้มันสร้างเรื่องราวใหญ่โต สุดท้ายมันย่อมจะมีคนก้าวออกมาจัดการแน่นอน

เย่หยวนนั้นไม่ได้คิดจะหันไปมองหวางเหิงแม้แต่น้อย เขาค่อยๆ เทขวดสุรานั้นออกมาใส่จอกจนเต็มเปี่ยมก่อนจะยกขึ้นดื่ม

“ชิ วางท่าใหญ่โต สุดท้ายก็ยอมแพ้มิใช่หรือ?” หวู่หวิงได้แต่กระซิบพูด

หวางเหิงเองที่ได้เห็นก็ยิ้มออกมาพร้อมน้ำลายที่ไหลย้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปเตรียมรับ

แต่ใครจะไปคิดว่าเย่หยวนนั้นกลับยกจอกสุรานั้นดื่มเสียเอง

หวางเหิงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยมือที่ค้างเติ่ง ไม่อาจจะถอยหลังกลับได้

“เด็กน้อย เจ้าหลอกข้า?” หวางเหิงร้องถามขึ้น

“ข้าก็บอกไปแล้วว่าจะให้แค่พี่หวู่เขาดื่ม เจ้าว่าข้าล้อเล่นหรือ? ให้เจ้าดื่มตอนนี้ข้าก็เสียหน้าหมดสิ?” เย่หยวนตอบ

คนทั้งหลายที่คิดแต่มองดูไม่คิดช่วยเหลือใดๆ ตอนนี้ทุกผู้คนย่อมต่างจะอยากเข้ามาขอสุราดื่มบ้าง มีหรือที่เย่หยวนจะยอมให้ไปง่ายๆ เช่นนั้น

เมื่อได้เห็นสีหน้าของหวางเหิงดำมืดลงคนทั้งหลายก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งกาย

เด็กคนนี้มันสร้างเรื่องได้เก่งจริงๆ

ไปหาเรื่องจางถูยังไม่พอ ตอนนี้ยังไปหาเรื่องหวางเหิงอีก

เจ้าหมอนี่มันคิดรนหาที่ตายจริงๆ หรือ?

“เจ้าเด็กคนนี้มันบ้าไปแล้วใช่ไหม? ถึงกล้าไปท้าทายดาบสายฟ้าหวางเหิงเช่นนั้น!”

“หวางเหิงนั้นเป็นถึงเทพถ่องแท้สี่ดาว ว่ากันว่าเขาเคยปะทะกับเทพถ่องแท้ห้าดาวและรอดตัวกลับมาได้ด้วย เจ้าเด็กคนนี้คงเบื่อชีวิตแล้ว!”

…

เมื่อได้เห็นท่าทางรนหาที่ตายของเย่หยวนทุกผู้คนก็หน้าถอดสีลง

เมื่อหวู่ซ่งได้เห็นเช่นนั้นความมึนเมาใดๆ ของเขาก็สร่างขึ้นมาแทบจะทันที

“น้องจี้ อย่าเลย! แค่สุราจอกเดียว นี่มัน… นี่มันดาบสายฟ้าหวางเหิงเชียวนะ!”.ไอรีนโนเวล

หวางเหิงนั้นมีชื่อเสียงลื่อลั่นมาก หวู่ซ่งเองก็ย่อมจะเคยได้ยินนามนั้นมาก่อน

เย่หยวนและหนิงเทียนปิงทั้งสองคนในเวลานี้ได้ปกปิดพลังบ่มเพาะของตนเองอยู่ ทำให้ในสายตาของคนทั้งหลายนั้นพวกเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุไม่กี่พันปี มีหรือที่จะเก่งกาจมากมายได้?

เพราะฉะนั้นคนในโรงเตี๊ยมนี้จึงไม่คิดจะสนใจพวกเขามากมาย

“หึๆ สายไปแล้ว! กล้ามาขัดทำลายหน้าหวางเหิงผู้นี้ มันต้องตาย! ฆ่าเจ้าเด็กคนนี้แล้วข้าก็จะยังไม่ได้ดื่มสุรานั้นอีกหรือ?”