ตอนที่ 2097 เจ้าดีใจอะไร?

พวกห่าวเฟิงทั้งหลายนั้นต้องเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้มันเป็นเทพสวรรค์เฉินเซียที่พวกเขารู้จักจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?

เทพสวรรค์เฉินเซียนั้นมีนิสัยเย่อหยิ่งไม่ยอมก้มหัวฟังใคร

แต่ตอนนี้เขากลับมีท่าทางอ่อนน้อมฟังคำสั่งเย่หยวนง่าย ๆ มีหรือที่พวกเขาทั้งหลายจะเชื่อสายตาของตนได้

“เย่หยวน เทพสวรรค์ผู้นี้ยอมรับความพ่ายแพ้! ข้าแค่ขอให้เจ้าเห็นแก่ความเป็นเผ่าพันธุ์ของเรา ปล่อยให้เราได้มีชีวิตรอดกลับไปด้วย!” เทพสวรรค์ห่าวเฟิงร้องบอก

แม้ว่าตัวเขาจะกล่าวยอมแพ้ออกมา แต่ดวงตาของเขานั้นมันก็ยังคงร้อนแรงดั่งไฟ

เหล่าเทพสวรรค์ฝ่ายมนุษย์ทั้งหลายเองก็ได้แต่ถอนหายใจยาวออกมา วันนี้เทพสวรรค์ห่าวเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ไม่ยอมแพ้ใคร กลับต้องก้มหัวให้แก่เทพถ่องแท้ผู้หนึ่ง

พวกเขาทั้งหลายนั้นย่อมจะเข้าใจดีว่าเทพสวรรค์ห่าวเฟิงนั้นเป็นคนเย่อหยิ่งมากมายเพียงใด

คนเช่นนี้วางตัวเหนือฟ้าเหนือสวรรค์ ปกติเวลาแล้วมีหรือที่จะยอมแพ้?

เย่หยวนมองดูเทพสวรรค์ห่าวเฟิงด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ “แน่นอนว่าเย่หยวนคนนี้มิใช่พวกชอบการฆ่าสังหารใด ๆ พวกเจ้าที่เหลือจงกลับไปเถอะ แต่เจ้าและเทพสวรรค์หลัวเฟิงนั้นต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล”

เทพสวรรค์ห่าวเฟิงที่ได้ยินเช่นนั้นจึงตะโกนร้องกลับมาอย่างโกรธแค้น “เจ้า…มารร้าย!”

เย่หยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นเมื่อได้ยิน “มารร้าย? หึ ๆ ก่อนหน้าข้าก็ได้เตือนเจ้าไปแล้ว มันถือว่าเป็นการไว้หน้าให้โอกาสรอดเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมรับมันเอง ในเมื่อตัวตนของข้าถูกเปิดเผยเช่นนี้แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะนั่งรอให้เจ้ามาล้างแค้นง่าย ๆ?”

ตัวตนของเย่หยวนและลู่เอ๋อนั้นเป็นที่รู้กันไปทั่วแล้วในเวลานี้ ตราบเท่าที่เทพสวรรค์ห่าวเฟิงคิดทำการแก้แค้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็คงสามารถถามหาเรื่องราวของเมืองจักรพรรดิอินทรีสวรรค์ได้ไม่ยาก

มาถูกเทพสวรรค์เจ็ดดาวหมายหัวนั้นมันย่อมจะมิใช่เรื่องดีงามใด ๆ ต่อให้เย่หยวนจะเก่งกาจปานใดเขาก็ไม่อยากจะสร้างเรื่องให้ตัวเองต้องปวดหัวเล่น ๆ

เย่หยวนนั้นมิใช่คนที่ชอบการฆ่าสังหารมากมายนัก ความแค้นที่เขามีกับเทพสวรรค์ห่าวเฟิงนี้สุดท้ายมันก็แค่ความแค้นส่วนตัว ไม่คิดจะลากคนทั้งหลายตายตกลงไปด้วย

เพราะไม่ว่าอย่างไรคนทั้งหลายนี้ก็เป็นยอดฝีมือเสาหลักของเผ่ามนุษย์ในทุ่งราบสุดอุดร หากพวกเขาทั้งหลายตายลงสิ้นแล้วมนุษย์บนทุ่งราบสุดอุดรนี้ก็คงต้องเจอความยากลำบากอย่างมหาศาล

เรื่องราวเช่นนี้ เย่หยวนย่อมไม่คิดอยากให้มันเกิดขึ้น

เขาจึงได้หันไปมองดูเหล่ายอดฝีมือทั้งหลายรอบ ๆ “วันนี้มันเป็นเรื่องราวความแค้นระหว่างข้าและห่าวเฟิง! หากพวกเจ้าไม่คิดจะตายตกไปกับเขา ก็จะรีบไสหัวไปเสียเถอะ!”

เหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายต่างหันมองหน้ากันอย่างลังเลจนเทพสวรรค์ห่าวเฟิงต้องกัดฟันร้องขึ้นมา “พวกเจ้าอย่าได้เชื่อมัน! มันนั้นคิดจะสุมหัวกับเผ่าอสูรเข้าทำลายมนุษย์ในทุ่งราบสุดอุดรเรา!”

“ฮ่า ๆ ห่าวเฟิง เจ้าพูดเช่นนั้นมันจะไม่ดูถูกพวกเราเกินไปหรือ? ดูอย่างไรเจ้าก็คิดจะลากเราให้ตายตกตามไปกับเจ้า ไม่มีทางเสียหรอก! เดิมทีเทพสวรรค์ผู้นี้ก็ถูกลากออกมาอย่างไม่เต็มใจอยู่แล้ว เฟิงเทียนหยางตายลงนั้นมันนับเป็นข่าวดีกับเราทั้งหลายด้วย ตอนนี้เมื่อมีคนคิดจัดการเจ้าให้ด้วยอีกคน มีหรือที่พวกเราจะไม่โห่ร้องดีใจ?” เทพสวรรค์เมี่ยหยูหัวเราะลั่น

“ห่าวเฟิง เจ้าวางตัวเป็นเผด็จการในทุ่งราบสุดอุดรนี้มานานเกินพอแล้ว! ในที่สุดวันนี้เจ้าก็จะได้ตายลงเสียที! ข้าเจิ้งหวงไม่ขอติดตามเจ้าไปด้วยหรอก” พูดจบเทพสวรรค์เจิ้งหวงก็หันหลังกลับไปทันที

ด้วยมีคนนำมันก็ย่อมจะมีคนตาม เหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายต่างพุ่งตัวจากไปทีละคน ๆ

เพราะพวกเทพสวรรค์เทียนจือทั้งหลายนั้นเดิมทีก็ไม่ได้คิดช่วยเทพสวรรค์ห่าวเฟิงอยู่แล้ว แต่พวกเขานั้นถูกกดดันด้วยพลังของอีกฝ่ายจึงได้ตามมาถึงเวลานี้ เมื่อตอนนี้เรื่องมันกลายเป็นเรื่องส่วนตัวไป พวกเขาทั้งหลายย่อมจะไม่คิดยุ่งเกี่ยวใด ๆ ด้วย

เวลานี้มีคนคิดจะฆ่าสังหารห่าวเฟิงให้ พวกเขาทั้งหลายย่อมจะได้แต่หัวเราะลั่นอยู่ในใจ

แค่เห็นเท่านี้มันก็มากพอจะบอกว่าการปกครองของห่าวเฟิงนั้นมันใช้เพียงแค่ความรุนแรงล้วน ๆ ไม่มีใครคิดจะตามติดตัวเขาอย่างจริง ๆ จัง ๆ แม้แต่คน

เมื่อได้เห็นเหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายค่อย ๆ จากไป เทพสวรรค์ห่าวเฟิงก็ยิ่งรู้สึกจนปัญญา

เย่หยวนมองดูที่ตัวเขาด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยือก “ดูท่าความนิยมของเจ้ามันจะไม่ค่อยดีนักนะ ไม่มีใครอยู่กับเจ้าด้วยแม้สักคน ปกติเจ้าคงไม่มีใครรักใครชอบเลยใช่หรือไม่?”

เทพสวรรค์ห่าวเฟิงมองดูเย่หยวนพร้อมกัดฟันแน่นก่อนจะตะโกนลั่น “เจ้าเด็กเวร! วันนี้ต่อให้ข้าต้องตายข้าก็จะลากเจ้าลงนรกไปด้วย!”

ทุกผู้คนนั้นต่างไม่คาดคิดว่าเทพสวรรค์ห่าวเฟิงจะพุ่งทะยานตัวออกไปพร้อม ๆ คำพูดนั้น

พลังของเทพสวรรค์คลั่งนั้นมันจะรุนแรงหนักหน่วงปานใด? ต่อให้เป็นเทพสวรรค์เลี่ยเฟิงเองก็ไม่อาจจะเข้าไปขวางทัน

แต่ไม่ว่าอย่างไรตัวเขาเองก็เป็นยอดฝีมือในระดับเดียวกัน ต่อให้มันจะช้ากว่าหน่อย เขาก็จะตามเทพสวรรค์ห่าวเฟิงไปได้ติด ๆ

เขายกฝ่ามือขึ้นมาซัดฟาดไปด้วยคลื่นพลังอันหนักหน่วงมหาศาล

แต่ทว่าเทพสวรรค์ห่าวเฟิงนั้นไม่คิดจะหลบเลี่ยงใด ๆ เขาแต่พุ่งตัวเข้าโจมตีเย่หยวนอย่างสุดกำลังต่อไป

นั่นทำให้จู่ ๆ คลื่นพลังที่ทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือนได้พุ่งทะยานเข้าหาตัวเย่หยวนในทันที

ปัง!

เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นพร้อมร่างของเทพสวรรค์ห่าวเฟิงที่ลอยลิ่วอย่างไม่อาจควบคุม

แต่ว่าการโจมตีของตัวเขาเองก็ถูกปล่อยออกไปเช่นกัน

แม้ว่าฝ่ามือนี้มันจะถูกขัดไว้ แต่พลังของเทพสวรรค์เจ็ดดาวนั้นรุนแรงปานใด?

ต่อให้จะเป็นแค่ฝ่ามือเบา ๆ มันก็มากพอจะทำลายร่างกายของเทพถ่องแท้ลงได้มิใช่หรือ?

🙂