ตอนที่ 2102 คำพูดก่อนหน้านั้น

“ศาสตร์หลอมอสูรนี้มันคงอยู่ถึงขั้นสานเทวะแล้วใช่หรือไม่?”

“อับอายจริง ๆ! เทพสวรรค์ผู้นี้ก็บ่มเพาะศาสตร์หลอมอสูรมานับล้านปีแต่กลับไม่อาจจะก้าวขึ้นไปได้ถึงขั้นสานเทวะ!”

“สมชื่อว่าเป็นรองมหาปราชญ์จริง ๆ เด็กคนนี้มันไม่ธรรมดา!”

…

กลุ่มเทพสวรรค์ทั้งหลายได้แต่ร้องร่ำออกมาด้วยน้ำเสียงชื่นชม เพราะดูท่าพวกเขาทั้งหลายคงตื่นตะลึงกับศาสตร์หลอมอสูรนี้ของเย่หยวนมาก

เวลานี้ดวงตาของซินหลัวมันมีทั้งความตกตะลึงและความมึนงง

พลังของศาสตร์หลอมอสูรนั้นมันจะส่งผลต่อคุณภาพของโอสถที่ได้ออกมาอย่างมาก

เพราะฉะนั้นเผ่าอสูรจึงได้มองว่าศาสตร์หลอมอสูรนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุดเมื่อคิดหลอมโอสถ

แต่ทว่าคนที่จะบ่มเพาะศาสตร์หลอมอสูรได้ถึงระดับของเย่หยวนนี้ ตัวซินหลัวยังไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน

ศาสตร์หลอมอสูรเองนั้นมันก็แบ่งได้เป็นขั้นต้น กลาง ปลาย สุด สี่ระดับ

เพียงแค่ว่านอกเหนือไปจากระดับทั้งสี่นี้แล้วมันยังจะมีระดับขั้นที่เหนือล้ำไปกว่านั้นก็คือขั้นล้ำจำนง ขั้นสานเทวะและขั้นเต๋าจุติ

ศาสตร์หลอมอสูรนั้นมันคือพื้นฐานที่สำคัญที่สุดในวิชาโอสถเผ่าอสูรอย่างไม่ต้องอธิบายใด ๆ

ขั้นทั้งสี่ขั้นแรกนั้นมันคือสิ่งที่ผู้คนสามารถก้าวขึ้นถึงได้ด้วยความพยายาม

แต่สามขั้นหลังนั้นมันเป็นสิ่งที่วัดระดับความเข้าใจในเต๋า มิใช่สิ่งที่การบ่มเพาะฝึกฝนจะช่วยเหลือได้

เหล่ายอดนักบวชทั้งหลายในที่นี้ล้วนต่างเป็นยอดคนในเผ่าอสูร เป็นถึงนักบวชเจ็ดดาว แน่นอนว่าส่วนมากพวกเขาจะก้าวขึ้นมาถึงขั้นล้ำจำนงได้

เพียงแค่ว่าในหมู่คนทั้งหลายนี้มันไม่มีใครก้าวขึ้นไปถึงขั้นสานเทวะได้แม้สักคน!

แต่ตอนนี้มันกลับมีมนุษย์ที่ฝึกฝนบ่มเพาะศาสตร์หลอมอสูรไปได้จนถึงขั้นสานเทวะ! มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้สึกอับอาย?

เพราะแท้จริงแล้วสำหรับเย่หยวนนั้นศาสตร์หลอมอสูรมันไม่ได้เป็นสิ่งที่ยากเย็นใด ๆ แท้จริงมันก็แค่การควบคุมปราณอสูรเทวะ

และหากพูดถึงเรื่องความแม่นยำในการควบคุมปราณเทวะแล้ว มันจะมีสักกี่คนที่เก่งกาจไปกว่าเย่หยวนได้?

เมื่อผสานเข้ากับความเข้าใจอันลึกล้ำในเต๋าโอสถของเขาแล้ว การจะก้าวขึ้นถึงขั้นสานเทวะมันย่อมมิใช่เรื่องแปลกตาแปลกใจใด ๆ

เพียงแค่ว่าเมื่อมันปรากฏสู่สายตาของเหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง พวกเขาย่อมจะตื่นตะลึงอย่างมาก

กงหยางเลี่ยขมวดคิ้วแน่นขึ้นทันที “อะไร? เจ้าจะบอกว่าศาสตร์หลอมอสูรของมันนั้นเก่งกาจมาก?”

ซินหลัวยิ้มแห้ง ๆ ออกมา “มากเสียกว่าคำว่าเก่ง! ต่อให้เป็นนักบวชแปดดาวก็ตามพวกเขาเองก็คงไม่มีศาสตร์หลอมอสูรที่เก่งกาจไปกว่าเขาผู้นี้แน่! ส่วนตัวข้านั้น…ช่างอับอายในความอ่อนแอของตนนัก!”

นั่นทำให้หงยางเลี่ยต้องเบิกตากว้างขึ้นทันที เพราะไม่ว่าอย่างไรเสียสุดท้ายเขาก็ไม่ได้เรียนวิชาโอสถใด ๆ อย่างมากก็เป็นได้แค่ผู้ช่วยเตรียมการหลอมให้มหานักบวชขนแดง

และมันก็เป็นทางมหานักบวชขนแดงที่ช่วยดึงตัวเขาขึ้นมาถึงอาณาจักรจักรพรรดิเทพสวรรค์ด้วยพลังของโอสถ

ความสามารถของซินหลัวนั้น เขาย่อมจะรู้และเข้าใจดี ซินหลัวนั้นเป็นหนึ่งในเหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลาย

ตอนนี้แม้แต่ตัวเขากลับยังบอกว่าตนนั้นอ่อนแอกว่า มันย่อมจะแสดงได้อย่างชัดเจนว่าเย่หยวนนั้นมีศาสตร์หลอมอสูรที่เก่งกาจล้ำปานใด!

“เช่นนั้นศึกนี้…มู่เฉินจะพ่าย?” กงหยางเลี่ยถามขึ้น

เพราะตอนนี้เขาเริ่มจะไม่มั่นใจเสียแล้ว

ซินหลัวที่ได้ยินก็ส่ายหัวออกมา “ขั้นตอนการหลอมโอสถอสูรศักดิ์สิทธิ์นั้นมันซับซ้อน ศาสตร์หลอมอสูรนั้นมันแค่หนึ่งในความซับซ้อนทั้งหลาย ท่านกงหยางโปรดวางใจ มู่เฉินนั้นมีอาณาจักรและพื้นฐานที่ลึกล้ำ มิใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มอายุพันกว่าปีจะมาเทียบเคียงได้แน่ การประลองนี้ย่อมจะไม่มีความผิดพลาดใด ๆ เกิดขึ้นไปได้!”

หลังได้ยินเช่นนั้นจิตใจของกงหยางเลี่ยก็เริ่มสงบลงอีกครั้ง

แต่ทว่าเรื่องราวมันกลับไม่เป็นไปตามที่พวกเขาคิดหมาย

การประลองของคนทั้งสองนั้นมันเป็นการประลองวิชาโอสถอย่างแท้จริง ไม่มีการใช้คลื่นพลังจากการหลอมเข้าปะทะกับใด ๆ เป็นการวัดฝีมือหลอมโดยแท้ เพียงแค่ว่าการหลอมโอสถของเย่หยวนนั้นมันราวกับเป็นร่างจุติแห่งธรรมชาติ โอบล้อมโลกทั้งใบไว้ในมือ

เทียบกันแล้วทางมู่เฉินที่แม้จะมีวิชาการหลอมที่เหนือล้ำ แต่มันก็ยังขาดบางสิ่งบางอย่างไป

เหล่าคนทั้งหลายในที่นี้ต่างเป็นยอดคนในการโอสถ มีหรือที่พวกเขาจะไม่สามารถมองออกได้ว่าใครเหนือกว่า?

เพียงแค่ว่าความต่างชั้นนี้ต่อให้มู่เฉินจะใช้เวลาอีกทั้งชีวิตมันก็คงไม่อาจก้าวผ่านข้ามไปได้

ซินหลัวที่ยิ่งได้เห็นยิ่งต้องแสดงสีหน้าหนักใจออกมา ตอนนี้ความมึนงงในจิตใจของเขามันพุ่งทะยานสูงล้ำจนไม่อาจอธิบายออกมาได้

เขานั้นไม่อาจจะคาดเดาได้เลยว่านักบวชหนุ่มเช่นนี้ เหตุใดกลับสามารถหลอมโอสถได้อย่างไร้ความผิดพลาดเช่นนี้

ไม่มีช่องว่างให้ตำหนิได้!

นั่นมันคือความรู้สึกเมื่อซินหลัวได้เห็นการหลอมโอสถของเย่หยวน!

“หลอม! ฮ่า ๆ การหลอมโอสถอสูรศักดิ์สิทธิ์เก้าวังครั้งนี้เทพสวรรค์ผู้นี้ทำได้ดีทีเดียว! ไม่ว่ารองมหาปราชญ์จะหลอมเก่งกาจปานใดเขาก็เป็นแค่นักบวชหกดาว ถามจริง ๆ ว่าจะรู้วิธีหลอมโอสถหรือยังเถอะ!”

เมื่อมู่เฉินหลอมโอสถขึ้นมาได้เขาก็ร้องกล่าวหัวเราะขึ้นเพราะพอใจกับผลงานที่ตนทำได้มาก