ตอนที่ 2113 ต่อให้เจ้าจะเป็นจักรพรรดิเทพสวรรค์ก็มิอาจห้ามข้า!

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่หยวนพร้อมด้วยดาบกระดูกที่ถูกแทงออกไป

สิ่งที่ดาบนั้นปล่อยออกมามันคือคลื่นความตายอย่างแท้จริง

ฉีเจิ้นที่ได้เห็นถึงกับหน้าถอดสีไม่คิดไม่ฝันว่าเย่หยวนจะกล้าฆ่าสังหารเขาจริง ๆ

เจ้าบ้านี่มันไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลยหรือ?”

แต่ขณะที่เขากำลังคิดว่าตนจะตายลงแน่แล้วมันก็เกิดเส้นสายสีฟ้าสดพุ่งเข้ามาขวางหน้าฉีเจิ้นไว้ทำให้ดาบกระดูกของเย่หยวนไม่อาจจะขยับเคลื่อนไปได้อีก

นั่นทำให้ดวงตาของเหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายต้องเบิกกว้างเพราะนี่มันคือลายพระเจ้า พลังของจักรพรรดิเทพสวรรค์

พลังเช่นนี้มันเหนือล้ำฟ้าดินแน่นอนว่าคนธรรมดาทั่วไปย่อมไม่อาจขัดขืนได้

เมื่อฉีเจิ้นได้เห็นลายพระเจ้านั้นเขาก็ได้รู้ทันทีว่าทางกงหยางเลี่ยคงไม่ปล่อยให้เขาถูกฆ่าลงไปตรงหน้าและอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ด้วยการขัดขวางของจักรพรรดิเทพสวรรค์นี้ ใครจะยังมาฆ่าสังหารเขาได้?

เย่หยวนหันไปมองกงหยางเลี่ยด้วยใบหน้าเย็นเยือก “เจ้าคิดจะหยุดข้า?”

กงหยางเลี่ยนั้นก้มหัวลงจรดพื้นพร้อมกล่าวขึ้น “ท่านรองมหาปราชญ์ ฉีเจิ้นนั้นมีตำแหน่งสูงส่งในเผ่ากิเลน เขาจะตายมิได้! หากเขาตายลงแล้วมันคงทำให้เผ่ากิเลนเดือดดาลขึ้นมาแน่ ถึงเวลานั้นแม้แต่ท่านมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็คงไม่อาจปกป้องท่านได้!”

เมื่อฉีเจิ้นได้ยินเขาก็รู้สึกเหมือนได้เชือกช่วยชีวิตไว้และร้องบอก “เย่หยวน ข้านั้นคือยอดอัจฉริยะการโอสถอันดับหนึ่งแห่งเผ่ากิเลน เป็นผู้สืบทอดของบรรพบุรุษท่านซื่อเฉิน! หากเจ้าสังหารข้าลงแล้วเจ้าจะต้องเสียใจ!”

เย่หยวนที่ได้ยินจึงหัวเราะขึ้น “ไม่ว่าอย่างไรนิสัยนี้ของเจ้ามันก็คงเปลี่ยนไม่ได้! ถึงเวลานี้แล้วเจ้ายังจะมาทำตัววางท่าข่มขู่ข้าอีก?”

เย่หยวนหรี่ตาลงหันไปมองกงหยางเลี่ยพร้อมกล่าว “เมื่อปราชญ์ผู้นี้ทำการใด มันก็ย่อมมิใช่สิ่งที่เจ้าจะมาแส่ได้! เจ้าคิดจะหยุดข้าแน่แล้ว?”

กงหยางเลี่ยหยุดพูดไปพักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา “ท่านรองมหาปราชญ์ ที่ข้าทำนี้ก็เพื่อตัวท่านเอง ข้าเองก็ไม่อยากจะเป็นเผ่าอสูรตกสู่สภาวะสงครามภายใน ให้นายน้อยฉีเจิ้นรอดกลับไปแล้วจักรพรรดิผู้นี้จะยอมรับโทษทุกอย่างที่ท่านรองมหาปราชญ์สั่งเอง”

ในสายตาของกงหยางเลี่ยนั้นการฆ่าสังหารฉีเจิ้นลงมันย่อมเป็นเรื่องใหญ่โตมหาศาล

หากพวกเขาไปหาเรื่องเผ่ากิเลนเข้าแล้วและทำให้อีกฝ่ายออกมาสู่โลกภายนอกกันหมดสิ้นมันอาจจะทำให้เผ่าอสูรทั้งหลายต้องสั่นคลอน

แม้ว่านามรองมหาปราชญ์ของเย่หยวนมันจะใหญ่โต แต่สุดท้ายตัวเขาก็ยังเป็นแค่เทพถ่องแท้

กงหยางเลี่ยนั้นเคารพต่อมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลที่มอบนามนี้ให้เย่หยวน มิใช่เคารพต่อตัวเย่หยวนโดยตรง

กับตัวเย่หยวนแล้วกงหยางเลี่ยย่อมจะไม่ได้รู้สึกเคารพใด ๆ มากมาย

ไม่ว่าเย่หยวนจะมีความเก่งกาจมากมายปานใดสุดท้ายแล้วเขาก็ยังอยู่ในขั้นเติบโต เป็นแค่อัจฉริยะคนหนึ่ง

ไม่ว่าอย่างไรตัวเขาก็ย่อมแตกต่างจากจักรพรรดิเทพสวรรค์อย่างเขา

เย่หยวนที่ได้ยินก็หัวเราะขึ้นมาก่อนที่จะปลดปล่อยคลื่นพลังออกจากร่างกายรุนแรงขึ้น

เพียงแค่ว่าต่อหน้าพลังของจักรพรรดิเทพสวรรค์แล้ว เย่หยวนย่อมจะดูอ่อนแอไปถนัดตา

สุดท้ายดาบกระดูกของเขานั้นก็ไม่อาจจะขยับเคลื่อนได้

กงหยางเลี่ยได้แต่ส่ายหัวออกมา “ท่านรองมหาปราชญ์พอเถอะ กำลังของจักรพรรดิเทพสวรรค์นั้นมันมิใช่สิ่งที่ท่านจะเอาตัวไปเทียบได้! จักรพรรดิผู้นี้จะไม่ปล่อยให้ท่านลงมือทำเรื่องราวที่ใหญ่เกินแก้หรอก”

แต่ในเวลานั้นเองมันกลับเกิดลายสีฟ้าค่อย ๆ ไหลออกมาจากร่างกายของเย่หยวน

พร้อม ๆ กันนั้นดวงตาของเย่หยวนมันก็เริ่มสูญสิ้นอารมณ์กลายเป็นความเย็นเยือกไร้สุด

ภายใต้พลังของลายสีฟ้านี้ พลังที่กงหยางเลี่ยปล่อยออกมามันย่อมจะแตกสลายลงทันที!

กงหยางเลี่ยถึงกับต้องเบิกตากว้าง คิดอยากลงมืออีกครั้งแต่มันก็สายเกินไปแล้ว

ฉัวะ!

ดาบกระดูกที่จ่ออกของฉีเจิ้นอยู่ขยับออกไปอีกครั้งพุ่งผ่านทำลายอวัยวะภายในของฉีเจิ้นด้วยแนวคิดแห่งดาบที่แสนรุนแรง

พลังของเทพสวรรค์นั้นเหนือล้ำปานใด? แต่หากเทียบมันกับลายพระเจ้าแล้วเล่า?

จนถึงเวลาตายฉีเจิ้นเองก็ยังต้องเบิกตากว้างอย่างไม่คิดอยากเชื่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงหน้า

มีหรือที่เทพถ่องแท้คนหนึ่งจะทำลายลายพระเจ้าของจักรพรรดิเทพสวรรค์ไปได้?

ในเวลานี้จิตใจของเขามันจึงล้นเปี่ยมไปด้วยความเสียใจ

หากเขานั้นยอมก้มหัวให้เย่หยวนตามที่ควร เรื่องราวมันคงไม่จบลงเช่นนี้ใช่หรือไม่?

ศักดิ์ศรี สิ่งเดียวนี้ที่ทำให้เขาต้องตายลง..ไอรีนโนเวล

“นี่มัน…เป็นไปได้อย่างไร? ท่านรองมหาปราชญ์…กลับสลัดลายพระเจ้าของท่านกงหยางลงได้”

“บนร่างท่านรองมหาปราชญ์นั้นมันคือสิ่งใด? หรือว่า…ลายพระเจ้า?”

“เทพถ่องแท้…ใช้ลายพระเจ้าได้อย่างไรกัน? หรือนี่ตาข้าฝาดไปแล้ว?”