ตอนที่ 2120 เจ้ารู้ว่าข้าอยู่?

นอกเสียจากกงหยางเลี่ยแล้วที่ไม่ตื่นตกใจ ในเวลานี้คนทั้งหลายย่อมจะเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า

เทพถ่องแท้นั้นกลับใช้ลายพระเจ้าได้ เรื่องราวเช่นนี้มันย่อมจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เย่หยวนนั้นใช้ลายพระเจ้าออกมาทำลายการผูกรัดของจักรพรรดิเทพสวรรค์ซือซู เรื่องราวเช่นนี้มันย่อมจะดูราวเพ้อฝันในสายตาผู้คน

ไม่นานจากนั้นทุกผู้คนต่างก็ถอนหายใจออกมาตาม ๆ กัน

นี่มันเป็นการรนหาที่ตายของเย่หยวนแล้ว!

ต่อให้จะเป็นลายพระเจ้าใด ๆ แต่พลังของคนทั้งสองมันก็ย่อมจะอยู่ห่างกันคนละโลก

เย่หยวนกล่าวขึ้นมาด้วยดวงตาเย็นเยือกนั้น “ของข้าก็คือของข้า! คิดอยากเอากระดูกจักรพรรดิไป? เช่นนั้นก็ข้ามศพข้าไปก่อน!”

เย่หยวนนั้นต้องลำบากยากเข็นเสี่ยงเป็นตายมากมายกว่าที่จะได้กระดูกจักรพรรดินี้มา

เมื่อได้กระดูกนี้มาครองแล้วเย่หยวนก็ย่อมจะเป็นนายของกระดูกจักรพรรดินี้ เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้คนอื่นลักเอาไปต่อหน้าได้

เพราะต่อให้เผ่ากิเลนจะเอากระดูกจักรพรรดิไปมันก็คงไม่มีทางจะได้รับการยอมรับจากกระดูกเช่นกัน

“หึ ๆ เจ้าคิดว่าแค่มีเผ่ามังกรหนุนหลังแล้วจักรพรรดิผู้นี้จะไม่กล้าสังหารเจ้า?”

ไฟแค้นในใจของจักรพรรดิเทพสวรรค์ซือซูลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

เจ้าเด็กคนนี้มันเกินเยียวยา

เขานั้นหันกลับไปหาหลงฉือและบอก “หลงฉือ จักรพรรดิผู้นี้ได้ไว้หน้าให้เผ่ามังกรเจ้าแล้ว! หากเจ้ายังกล้ามาหยุดข้าอีก อย่าได้หาว่าจักรพรรดิผู้นี้ไร้ปรานี!”

หลงเสี่ยวฉุนที่กำลังคิดจะตอบสวนไปหลังได้ยินต้องถูกหลงฉือเข้ามาปิดปากไว้ทันที

“ปล่อยข้า! ลุงฉือ หากยังไม่ปล่อยข้าจะร้องไห้จริง ๆ แล้ว!” หลงเสี่ยวฉุนร้อง

หลงฉือจึงรีบชี้นิ้วออกมาจนทำให้ดวงตาของหลงเสี่ยวฉุนต้องปิดลง

หลงฉือมองดูที่ร่างไร้สติของหลงเสี่ยวฉุนพร้อมบอกขึ้น “ท่านซือซูวางใจเถอะ หลงฉือไม่ห้ามท่านแล้ว”

พวกเขานั้นเป็นเทพสวรรค์เช่นกันทั้งคู่ หลงฉือนั้นย่อมจะเข้าใจว่าจักรพรรดิเทพสวรรค์นั้นมีศักดิ์ศรีที่ไม่อาจลบหลู่ได้

วันนี้เพื่อเห็นแก่หน้าหลงเสี่ยวฉุน จักรพรรดิเทพสวรรค์ซือซูถึงกับคิดวางศักดิ์ศรีลงและปล่อยเรื่องผ่านไป

หากได้คืบแล้วจะเอาศอก เรื่องราวมันคงจบลงที่ความพิโรธของจักรพรรดิเทพสวรรค์เป็นแน่

เรื่องของสงครามศักดิ์สิทธิ์นั้นมันอาจจะใช้ขู่จักรพรรดิเทพสวรรค์ซือซูได้ครั้งหนึ่ง แต่มันย่อมจะไม่อาจทำให้เขายอมทำตามทุกสิ่งอย่างได้

เพื่อมิให้หลงเสี่ยวฉุนไปยุ่งย่ามมากมายอีก หลงฉือจึงได้แต่ต้องทำให้นางหมดสติลง

เพราะการจะก่อสงครามศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเพื่อเทพถ่องแท้คนเดียวมันย่อมไม่คุ้มค่าใด ๆ!

แม้ว่าหลงฉือเองก็จะสนใจเรื่องเย่หยวนมาก แต่ความสนใจนั้นมันย่อมจะไม่มีค่าพอให้ต้องสละชีวิตปกป้อง

จักรพรรดิเทพสวรรค์ซือซูจึงพยักหน้ารับก่อนจะหันไปยิ้มให้เย่หยวนอย่างเย็นเยือก “สวรรค์มีทางดี ๆ ให้เดินเจ้ากลับไม่เลือกไป! นรกทางเต็มไปด้วยขวางหนามเจ้ากลับมุ่งหน้าลง! ตอนนี้ไม่มีใครจะมาช่วยเจ้าได้แล้วในฟ้าดินนี้!”.ไอลีนโนเวล.

“ใครบอกเจ้าว่าไม่มีใครช่วยเขาได้?”

ระหว่างที่จักรพรรดิเทพสวรรค์กำลังปลดปล่อยคลื่นพลังออกมาครอบงำฟ้าดินนั้นมันก็ปรากฏร่างของชายในชุดคลุมฟ้าครามเดินออกมาพร้อมมือไพล่หลัง เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่หยวน

ชายผู้มาถึงนี้มีอายุช่วงวัยกลางคน มีหนวดยาวดูท่าทางราวกับกวนอู

ชายวัยกลางคนผู้นี้เดินออกมาด้วยท่าทางแสนสบายราวกับเป็นคนธรรมดาทั่วไปแต่มันกลับทำให้จักรพรรดิเทพสวรรค์ซือซูต้องหน้าถอดสี

เมื่อได้เห็นชายชุดฟ้าคนนี้ทางจักรพรรดิเทพสวรรค์ซือซูก็ถึงกับต้องถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น “ท่านเป็นใครกัน? หรือท่านเองก็คิดจะมายุ่งเรื่องของเผ่ากิเลนข้า?”

ด้วยกำลังของตัวเขานี้ ฉีซือซูกลับไม่อาจมองออกได้เลยว่าชายตรงหน้านี้เก่งกาจปานใด

เย่หยวนมองดูชายตรงหน้าพร้อมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “กว่าจะออกมาได้!”

ชายชุดฟ้านั้นไม่คิดสนใจจักรพรรดิเทพสวรรค์ซือซูใด ๆ และหันหน้ากลับมาหาเย่หยวน “เจ้ารู้ว่าข้าอยู่?”

เย่หยวนส่ายหัวออกมา “ข้าไม่รู้ รู้แค่ว่ามันมีสายตาของใครบางคนจ้องมองเรื่องราวนี้จากมุมมืดเท่านั้น!”

ชายชุดฟ้าผู้นี้จึงผงะไปทันทีก่อนจะพยักหน้าขึ้น “ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดอาจารย์ท่านถึงได้ตั้งให้เจ้าเป็นรองมหาปราชญ์ สมชื่อรองมหาปราชญ์จริง ๆ”

เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวแน่นอนว่ามันย่อมจะเกิดความวุ่ยวายขึ้นทั่ว

ดวงตาของเหล่าจักรพรรดิเทพสวรรค์ทั้งหลายในที่นี้ต่างเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง

ใครคือคนที่ตั้งให้เย่หยวนเป็นรองมหาปราชญ์?

มหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล!

แต่ชายผู้นี้กลับเรียกท่านมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลว่าเป็นอาจารย์ มันย่อมจะสื่อถึงตัวตนของเขาได้อย่างดี!

หนึ่งในศิษย์ทั้งสิบเอ็ดของมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลผู้ปกครองฟ้าดินทั้งหลายนั้น