ตอนที่ 2132 เจ้าห้ามสังหารเขา

ความตื่นเต้นดีใจใด ๆ เกิดขึ้นแค่เสี้ยววินาทีก็ผันเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสยดสยอง

หลงห่าวสะดุ้งตกใจอย่างถึงที่สุดราวกับว่าวิญญาณจะหลุดออกมาจากร่างของตน

เขานั้นไม่เข้าใจ พ่อของตัวเขาก็มาถึงแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดเจ้าหมอนี่ยังมาถึงตัวเขาได้?

และนั่นก็คือความคิดสุดท้ายในสมองของเขา

หลังจากนั้นร่างกายของหลงห่าวก็ได้แตกสลายไปด้วยฝ่ามือของเย่หยวน

“ห่าวเอ๋อ!”

ที่ด้านหลังนั้นหลงหยู่ได้แต่ร้องลั่นอย่างโกรธเคือง

เขานั้นพุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้พร้อมยังปล่อยพลังโลกของตนไปคว้าจับเย่หยวนไว้ คิดสังหารในวินาทีที่ปะทะ

ในความคิดของเขานั้นเทพสวรรค์ขั้นปลายคิดจับเทพถ่องแท้มันย่อมจะมิใช่เรื่องที่จะขัดขืนใด ๆ ได้

ทั้งอย่างนั้นความเป็นจริงมันกลับพิสูจน์ว่าเขาคิดผิด!

เย่หยวนนั้นลื่นได้เหมือนปลาไหล พุ่งตัวผ่านพลังโลกของเขาเข้าไปหาหลงห่าวและสังหารหลงห่าวลง!

ในเวลานี้เหล่าคนเผ่ามังกรทั้งหลายที่เห็นเรื่องราวต่างได้แต่อ้าปากค้างไม่คิดอยากเชื่อภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้

“เจ้าเด็กคนนี้มันเป็นใครมาจากไหนกัน? เหตุใดมันจึงได้เก่งกาจปานนี้?”

“เทพสวรรค์หลงหยู่นั้นเป็นถึงเทพสวรรค์ขั้นปลาย แต่กลับไม่อาจจับเด็กมนุษย์คนหนึ่งไว้ได้!”

“เมื่อกี้มันแนวคิดแห่งห้วงมิติมิใช่หรือ? นั่นมันสุดยอดแนวคิด ที่สำคัญดูจากพลังที่แสดงออกมาแล้ว เจ้าเด็กคนนี้คงฝึกฝนมันไปอย่างลึกล้ำไม่น้อยทีเดียว”

…

เทพถ่องแท้นั้นเป็นตัวตนที่อ่อนแอราวมดปลวกเมื่ออยู่ต่อหน้าเทพสวรรค์

แต่เย่หยวน เจ้ามดตัวนี้กลับกัดทะลุพลังของเทพสวรรค์หลงหยู่เข้ามาฆ่าสังหารหลงห่าวลงได้

กำลังเช่นนี้เป็นใครได้เห็นก็ต้องประหลาดใจ

แต่สิ่งที่ทุกผู้คนตื่นตะลึงมากกว่ามันก็คือความกล้าของเย่หยวน

มนุษย์คนเดียวนี้กลับกล้าสังหารมังกรสามตนติดต่อกันในเมืองบูรพาโลกเสมือน

ความกล้าหาญปานนี้มันทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะชื่นชม!

เพียงแค่ว่าเช่นนี้ผลลัพธ์ก็คงไม่อาจหลบเลี่ยงได้แล้ว

เทพสวรรค์หลงหยู่กัดฟันแน่นร้องกล่าวออกมาอย่างแค้นเคือง “ดีมาก! ดีจริง ๆ! เทพสวรรค์ผู้นี้มาถึงแล้วเจ้ากลับยังกล้าฆ่าสังหารผู้คน วางใจเถอะ เจ้าจะไม่ได้ตายง่าย ๆ แน่!”

เย่หยวนจึงได้หันกลับไปตอบเทพสวรรค์หลงหยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย “มันคิดฆ่าข้า เหตุใดข้าจะฆ่ามันไม่ได้เล่า?”

“เหลวไหล! ชีวิตไร้ค่าของมนุษย์มันจะเอามาเทียบกับชีวิตของมังกรอันสูงส่งได้อย่างไร? ไม่ต้องพูดกล่าวใด ๆ แล้ว เตรียมตัวรับความพิโรธของเทพสวรรค์ผู้นี้เสียเถอะ!”

พร้อม ๆ กับเสียงร้องลั่นนั้นคลื่นพลังของเทพสวรรค์หลงหยู่ก็ได้พุ่งทะยานขึ้น

คลื่นพลังสายเลือดมังกรอันบ้าคลั่งนี้มันพุ่งเข้าใส่เย่หยวนอย่างไม่มีท่าทีจะออมแรงใด ๆ

เทพสวรรค์หลงหยู่นั้นยื่นฝ่ามือออกมาโจมตี ก่อให้เกิดรูปร่างของกรงเล็บมังกรใหญ่ยักษ์ลอยเข้ามาใส่เย่หยวน

คลื่นพลังอันรุนแรงนี้มันถึงขั้นทำให้คนทั้งหลายหน้าซีดลงตาม ๆ กัน

หากถูกกรงเล็บนี้ร่างกายของเย่หยวนคงฉีกสลายเป็นชิ้น ๆ แน่!

แต่เย่หยวนกลับยืนมองมันพร้อมมือไพล่หลังไม่คิดลงมือใด ๆ ราวกับว่าไม่คิดจะหลบหรือตอบโต้

ในเวลานั้นเองมันกลับเกิดเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากความว่างเปล่าและใช้มือโบกปัดกรงเล็บอันใหญ่ยักษ์นั้นจางหายไปทันที

เทพสวรรค์หลงหยู่หน้าเปลี่ยนสีไปทันทีเมื่อเห็นผู้มาถึงนี้ก่อนจะร้องถามขึ้น “หลงฉือ ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

แน่นอนว่าคนผู้นี้มันคือหลงฉือนั่นเอง!

เทพสวรรค์หลงอยู่นั้นถือว่าตนเป็นลูกของหลงจื่อจึงไม่ได้คิดให้เกียรติหลงฉือใด ๆ มากมาย

เดิมทีตัวเขาเพียงแค่ไม่ให้เกียรติ แต่ในเวลานี้หลงห่าวถูกฆ่าสังหารลงความโกรธแค้นของหลงหยู่มันจึงพุ่งทะยาน มีหรือที่จะมาสนใจหลงฉือใด ๆ อีก?

หากมิใช่เพราะว่าหลงฉือมีพลังบ่มเพาะสูงล้ำกว่าแล้ว ตัวหลงฉือเองก็คงต้องตายลงใต้กรงเล็บนั้นเช่นกัน